Dag 100: La Storta - Vaticano San Pietro (16 km)

Woensdag 11 augustus 2010
Vanaf Canterbury: 2083 km
Tot Rome: 0 km

Vanmorgen met Austri en Alma ontbeten. Zij zitten al om 6.00 uur aan het ontbijt; ik een kwartiertje later. En even na 6.30 uur ga ik op weg. Ik moet nog een km of 2 van het traject gisteren lopen, voordat mijn laatste 16 km ingaan. Ik schat dat ik om 10.30 uur op het Sint. Pietersplein ben. Ik loop echter heel hard. Ik haal de Italiaanse Emilio nog in (daar hadden Austri en Alma al over verteld), moet dan toch echt even naar de wc en hij haalt mij weer in, Inmiddels loopt hij samen met Kees-Willem. En even later lopen we met een Italiaans echtpaar. En we lopen allemaal heel hard. Anita belt nog even, en de eerste tranen komen al. Kees-Willem stopt, Emilio gaat rechtdoor en ik loop met het echtpaar het park in. Volgens mijn boekje moet ik door het hek, maar zij zeggen dat we rechtdoor moeten, En dus loop ik achter ze aan. Dan blijkt dat we bij het observatorium uitkomen. Leuk voor het uitzicht, maar hier kun je niet verder. En dus moet ik weer terug en alsnog door het hek. Wat heb ik er de schurft over in zeg. Ik loop zeker 6 km per uur en ik heb kostbare tijd verloren. Onzin natuurlijk, maar zo voelt het. Door het park lopen is heerlijk, Geen razend verkeer, maar rust. Het enige nadeel is dat het ontzetten ongelijke rotkeien zijn om over heen te lopen, maar de weg gaat naar beneden. En als niemand me ziet, ren ik zelfs. Niet doen: levensgevaarlijk. Maar hard doorlopen blijf ik doen. Wat een rare dingen doe je als het eind in zicht is. Als ik het park uit ben, is het nog 2,5 km. Ik sms het naar mijn vader en Max. Zij zitten al op het Sint Pietersplein in de schaduw te wachten. En dan zie ik de Porta Angelica. Het is nog maar 400 meter. Ik loop niet meer over de stoep, maar over de weg, alle slenterende toeristen omzeilend. Aan de kant, ik moet er door. Weet je wel dat ik 100 dagen onderweg ben, dat ik 2000 km gelopen heb, en dat ik mijn familie bijna in mijn armen kan sluiten? Nee, natuurlijk weten ze dat niet. Ze zien alleen een grote toerist met grote rugzak en grote bergschoenen en tranen in haar ogen heel hard lopen. En daar staan ze: ik vlieg ze om de hals. Wat ben ik blij dat ze er zijn, en wat ben ik blij dat ik er ben. Drie maanden onderweg en heelhuids het doel bereikt. En ook al was de weg er naar toe al het doel; het behalen van het einddoel werd steeds belangrijker. Een klein gevoel van trots voel ik wel.
Even doorlopen naar het Sint Pietersplein, en dan belt Brian. Hij staat al bij de Opera Romana Pellegrini. Of ik ook kom om mijn credentie te halen en om kennis te maken met zijn vrouw. Het is even zoeken, maar dan vinden we het. Ook Kees-Willem blijkt er al te zijn. Iedereen feliciteert iedereen. Ik haal een stempel en mijn papiertje. Dat is hier echt lopende bandwerk. Een beetje een tegenvaller is het wel, maar goed. Daar was ik al voor gewaarschuwd. Dan gaan we even wat drinken. Een paar dagen geleden had ik al een concept sms aangemaakt, zodat ik degene van wie ik het nummer had meteen kon laten weten dat ik er ben. En de sms-jes stromen binnen. Wat een lieve gelukwensen en een trots van iedereen. Ook die ontroeren me weer, en maken me aan het lachen. Op naar de kerk der Friezen. Dat is veel persoonlijker. We krijgen thee en koffie aangeboden en ik krijg een mooie oorkonde persoonlijk overhandigd. We krijgen nog een rondleiding door de kerk en dan probeer ik ook het Vaticaan nog even. Helaas: alleen tussen 9.00 en 12.00 uur. Morgen maar weer terug komen. Met de KLM bellen of er nog plaats is in het vliegtuig morgen. Ook dat is geregeld. Morgenavond ben ik thuis. Wat heerlijk. Dan naar het hotel en een beetje door laten dringen dat ik er ben.
Wordt vervolgd.

En dan nog even dit.
- Gerda: fijn dat ze allemaal hebben meegelopen,
- Nogmaals, ik heb de instellingen veranderd. Iedereen kan nu een bericht achterlaten. Doe dat ook.