Woensdag 28 juli 2010
Vanaf Canterbury: 1736 km
Tot Rome: 347 km
Gisteren met de monniken gegeten. Het was me niet helemaal duidelijk wie nu wie was. Het is bovendien niet te hopen dat dit alles was, want ze waren maar met z’n zessen. Twee ervan zijn ook nog dementerend, dus daar moet je het al helemaal niet van hebben. Slechts één was gekleed in een echt zwart habijt (een van de twee dementerende), en één in zo’n Mao shirt; dat was het opperhoofd. De andere vier hadden gewone kleren aan. Voordat we aan tafel gingen moest ik met het opperhoofd mee om het uitzicht te zien. En dat was ook echt prachtig. De zon stond er op, dus dat maakte het extra mooi. San Miniato Alto ligt op een berg, en het klooster ligt op de top van die berg; het uitzicht was dus magnifiek. Hij heeft me gewezen waar Altopascio ligt (daar kwam ik vandaan), Empoli, Pistoia en aan de andere kant van de berg ligt Gambassi Terme. Helaas had ik mijn fototoestel niet meegenomen.
Voor de maaltijd staand gebed, dan gaan zitten en eten. En goed. Pastasalade, risotto, patat, groente, stukje vlees en fruit toe. En ze weten dat een pelgrim altijd honger heeft. De schotels bleven naar mij doorgeschoven worden. Een van de dementerende monniken is ook nog doof, maar heeft wel door dat ik uit Nederland kom; en hij spreekt een beetje Engels. Holland is big. Nou, niet echt zeg ik nog. ‘t Is maar een klein landje hoor. Hij kijkt me onbegrijpelijk aan. Oh. Ik ben ‘big‘. En twee monniken roepen tegelijkertijd heel hard: ‘nee’. Ik begrijp er niets van. De jongen die me ook binnengelaten heeft legt dan uit dat ‘big’ mooi is. Nederland is mooi. Oh, bedoel je dat. Maareh, ben ik niet mooi dan? Ik heb inmiddels zo vaak ‘bella’ gehoord dat ik me nog gepikeerd voel ook. Oh nee, dit zijn monniken. Die kunnen natuurlijk nooit hardop ‘bella’ tegen een vrouw zeggen. Zelfs in Italië niet. Ik moet eigenlijk enorm lachen om de spraakverwarring; ze moesten eens weten.
En na afloop werd er uit een boekje voorgedragen. Ik kreeg ook de juiste bladzijde voor mijn neus. Ze praten echter zo snel, dat ik nog bij de eerste regel ben en zij al onder aan de bladzijde. Bovendien lees ik ook de toelichting en dan loop ik helemaal achter. Er wordt nog wat gezongen. Prachtig overigens met zes goede mannenstemmen. Ik herken het Mea Culpa, Mea Culpa, Mea Maxima Culpa nog. En dan gaat het necrologieënboek open en worden denk ik de overledenen opgelezen. Ik vind het een belevenis. Maar nog even na afloop navraag doen over hoe en wat kan niet; ze zijn ineens allemaal verdwenen. Ik schrijf nog wat in het grote boek, en ga lekker vroeg slapen. Dacht dat monniken dat ook deden. Maar ik word om een uur of 12 wakker; eerst van gepraat en daarna van een harde televisie. En als ik om 7.00 uur vertrek is er nog niemand wakker. Ik kreeg het idee dat er nog een soort van ontbijt zou staan, maar de biscuitjes zijn net genoeg voor mijn holle kies. Ik biets nog wel een perzik mee, en ga dan naar de bar voor een thee en een brioche.
Vandaag door de Toscaanse heuvels gelopen. Ik vond het prachtig. Heuvels, hier een daar een stad op een berg, pijnbomen, druivengaarden, olijfbomen: doe de reisgids maar open en je ziet de plaatjes die ik nu in het echt zie. Eén nadeel: ik kom geen fatsoenlijk dorp tegen, nog geen fontein, of een begraafplaats (waar altijd water te vinden is) en ik sta een beetje op een droogje.
En dan kom ik voor een heuse afzetting. Allerlei alarmbellen: verboden toegang, gevaarlijk, grote machines, instortingsgevaar, elektriciteit en ik weet niet wat die bordjes allemaal zeggen. Ik zie alleen geen mens aan het werk. Op een A4-tje van mei staat dat er gewerkt wordt aan de weg en dat de weg dus is afgesloten. Wanneer? Van 14 tot 21 juni. Pardon? Het is eind juli. Zou je de rotzooi dan niet eens opruimen en de weg weer opengooien? Ik loop langs het zeer ontoegankelijke hoge hek, dat overgaat in een afrastering, zie een gat, wurm mijn rugzak erdoor heen, kruip er zelf ook onderdoor en loop op verboden terrein. Aan de andere kant is echter een zelfde groot ontoegankelijk hek. Hoe kom ik daar overheen? Ik kijk al hoe ik er overheen kan. Maar met rugzak? En dan zie ik een smalle opening tussen twee hekken. Ik kan er net door heen. En met enige trots zet ik mijn weg voort. Bij de eerste de beste bar een cola gehaald en om 14.15 uur loop ik Gambassi Terme binnen. Ik loop meteen naar het hotel. Daar zijn ze de kamers nog aan het schoonmaken. Om een uur of 16.00/17.00 kan ik er pas terecht. Dat is balen. De parochie heeft een gratis overnachting, maar daar is geen douche. Dat zie ik niet zo zitten. Dan maar op zoek naar de VVV. Die kan ik natuurlijk niet vinden. En dus zak ik op een bankje in de schaduw. En na een half uur zie ik dat het plein Piazza Roma heet. Wat was het adres van de VVV ook al weer? Slimpie. Nu nog op zoek naar nummer 8. Lavanderia Francigena. Kan ik daar als pelgrim mijn was doen? En ze klussen een beetje bij door er ook een VVV op na te houden? Ik begrijp er niets van. Maar dat maakt helemaal niet uit. Ze zijn wegens vakantie gesloten.
Eigenlijk is het wel een lekker bankje, doe mijn schoenen uit, leg mijn benen op de bank en ga lezen. Ik merk dat ik als pelgrim steeds ongeciviliseerder wordt. Daar heb ik het ook al met Niels en Kees-Willem over gehad, en zij hebben dat net zo. Hoort er blijkbaar bij. En wie komt daar aan? Kees-Willem. Hij blijkt ook in San Miniato geslapen te hebben, maar dan in Basso. Hij had hetzelfde hotel op het oog, en dus gaan we het even na vieren beide nog een keer proberen. Nu zijn de kamers wel schoon.
En dan nog even dit.
- Maria Laura: daar hoef je inderdaad niets aan toe te voegen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten