Woensdag 4 augustus 2010
Vanaf Canterbury: 1942 km
Tot Rome: 141 km
Beetje lullig voor de convento en de donatie, maar ik heb allen maar 50 euro. En dat is ietwat overdreven voor een donatie. En dus geef ik niks; en dat zit me eigenlijk helemaal niet lekker. Moet maar even kijken of ik later nog iets over kan maken, De mevrouw die me geholpen heeft en de non zijn zo vriendelijk en behulpzaam, daar mag best iets tegenoverstaan.
Vandaag maar 22 km, maar ik vertrek weer vroeg. Dan ben ik ook vroeg in Bolsena en kan ik lang uitrusten. Morgen namelijk een traject van 36 km en ik twijfel of dat haalbaar is. Ik kijk wel.
Met het ontbijt is het echter niet goed gekomen en het blijkt weer dat ik daar de hele dag last van heb. Één brioche voor mijn holle kies en daarna op zoek naar een bakker, maar die gaat pas om 8.00 uur open, en de supermarkt waar ik langs kom pas om 8.30 uur. Dat schiet dus niet op. En dus loop ik 10 km op één brioche naar San Lorenzo Nuovo.
Ik snijd een stukje af. De officiële route is langs de Via Cassia, en mijn route gaat nog een stukje langs boerenweggetjes. De Via Cassia is de weg naar Rome, en die begint al ik weet niet waar. Op sommige plaatsen is het een enorm drukke weg en Italianen kunnen niet rijden, dus dat is niet altijd fijn. Hier lijkt ie nog niet erg druk te zijn. Ik sta even in dubio, en ik kies toch voor de Via Cassia. Ik ben die honden zo enorm zat; ik kan ze even niet hebben vandaag. En als ik langs de inderdaad niet erg drukke Via Cassia loop en net bedenk dat ik de goede keuze heb gemaakt, komt er ineens weer een hond uit het niets opduiken en begint te blaffen. Ik schrik me een rolberoerte, en schreeuw: ‘kuthond, sodemieter op, basta nu‘, en zwaai wat met mijn stokken. Zijn baasje hoort me schelden, roept zijn hond en zwaait vriendelijk naar me. Ach man, krijg de hik. Het stomme beest luistert niet en blijft me langs het hek blaffend volgen. De schrikreactie zorgt ervoor dat je een onverwachte beweging de andere kant op maakt; in dit geval de drukke weg. Heel handig als er net een auto langs komt.
In San Lorenzo Nuovo wil ik een cola drinken op het eerste het beste terras dat ik zie. En daar zie ik M en G ook zitten. Zij zijn nog vroeger dan ik vertrokken en zij blijken inderdaad ergens anders geslapen te hebben. Het is wel van dezelfde organisatie, maar in een totaal ander gebouw. Dat idee had ik al. Jammer, maar helaas. Mijn convento was ook prima; ik heb alleen niet zo’n mooie stempel.
Samen lopen we verder naar Bolsena. We volgen de route van Matteo; en dat bleek niet zo’n goed idee te zijn. Het eerste deel is prachtig, maar daarna lopen we vast en moeten we een km of vijf langs de Via Cassia naar Bolsena, en die is hier een stuk drukker. Ik kom helemaal gebroken in Bolsena aan. Gelukkig zijn M en G ook van de cola, dus die gaan we eerst halen. Daarna lopen we door naar de nonnen van Santa Cristina. De non die open doet is weer zo’n lilliputter. Ze moet letterlijk tegen me opkijken. Jij komt uit NL? En ze aait me nog eens over mijn arm. Het is een lief mensje. Maar helaas, er zit al een Scoutinggroep en dus kunnen we daar niet terecht. Of we moeten op de grond slapen op een heel dun matrasje. Ik zie dat niet zitten; dat wordt weer geen oog dicht doen. En zo komen we bij een B&B terecht. M en G vertrekken richting meer, en ik rust wat, loop nog door Bolsena, haal een mooie stempel bij de kerk van Santa Cristina en ga daarna mijn dagboek bijwerken. En ik realiseer me weer dat een van de mooie dingen van alleen lopen de stilte is. Matteo weet veel van de omgeving; hij heeft ten slotte zijn scriptie over de VF geschreven, en hij is geograaf. Het is dus absoluut leuk om hem te horen vertellen, maar je bent zo druk bezig onderweg. Had ik in het begin alle tijd om over de meest onnozele dingen na te denken (zoals het comfort van liggende koeien), doe ik zelfs dat niet meer. Gedachten zijn verdwenen. Je bent alleen maar aan het lopen, zonder ook maar ergens aan te denken; alleen maar of je de goede weg volgt. En dat is een rare gewaarwording, maar juist die geeft ook enorm veel rust in je hoofd. Dat het mogelijk is om nergens aan te denken: je gedachten uit te schakelen. Dat gaat niet zo maar, dat duurt dus wel even. En dat stadium bereik je alleen maar als je wekenlang loopt. Zou er nog een volgend stadium zijn? Ik ga het waarschijnlijk niet meemaken. Ik ga naar huis; en ook dat is fijn. Gelukkig begin ik elk dag weer met frisse zin en moed, en is het depressieve gevoel verdwenen. Maar nog steeds vind ik het fijn om naar huis te gaan; om mijn ouders, mijn broer, schoonzus en nichtje (dat in die paar maanden al zo groot is geworden) in de armen te kunnen sluiten. Om vrienden weer in levende lijve te zien, om heerlijk in mijn eigen huis te zijn. Wat voel ik me toch een rijk mens.
En dan nog even dit.
- Fred: vorig jaar ben ik in het pauselijk paleis geweest waar het conclaaf gehouden is. Ik vind Viterbo prachtig, inderdaad vol geschiedenis.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten