Dinsdag 3 augustus 2010
Vanaf Canterbury: 1920 km
Tot Rome: 163 km
Het was vandaag dierendag. Dat begon vanmorgen al met een schorpioen die door de slaapkamer liep. Matteo dacht dat ik een grap maakte. Nee, kijk maar daar loopt een heel eng, groot, zwart beest. Oh, oh, un scorpione. Ja, dat zeg ik net. En hij haalt hem heldhaftig weg. Ze zijn zeldzaam, maar wel gevaarlijk. Ik vind hem ook heel erg eng. En na het ontbijt (geen brioches, maar echt brood met alleen maar jam; komt na vier stukken dus ook je neus uit) ga ik als eerste weg. Het eerste stuk is een grote afdaling. Elke keer kijk ik om om te zien of de toren van Radicofani nog te zien is. En die is heel erg lang te zien. Prachtig. En dan springt er ook nog een ree met jong voorbij. En dat niet alleen, er rent over de weg een grote, gifgroene salamander. Meestal zijn ze groen met bruin of alleen bruin, en vrij klein, maar deze is mega. Ik loop veel over boerenweggetjes en dus kom je langs boerderijen en dus zijn er honden. Het was weer één groot feest. Ik hoor een klein keffertje, maar ik zie hem niet. Dan hoor ik een grotere hond, oh en nog één. Die zitten beide op het erf. En dan zie ik het kleine keffertje ook, Hij is wit, evenals het pad waar ik op loop, en viel dus helemaal weg. Maar hij komt al aangerend hoor. Oh, en ik hoor nog een hond; er zijn er in totaal dus vier. Gezellig. Gewoon doorlopen Everdiene, niets aan de hand. Blaffende honden bijten niet. En je hebt je stokken bij de hand. Mocht ie dus een poging doen om te happen, meteen slaan. De drie grote honden houden het allang voor gezien als ik de boerderij voorbij ben. Maar het keffertje blijft achter me aanlopen. Opzouten nu. Oké, ook weer overleefd. Naast het gewoonlijke geblaf, maar gelukkig vastzittend, rennen er ook nog twee honden achter de boer op zijn tractor aan. Dat is wel komisch, Die hebben helemaal geen interesse in mij. En je hoeft natuurlijk niet per se honden te houden als ‘alarm’. Je kunt er ook ganzen op na houden, Dus als ik langs een andere boerderij kom, slaan de ganzen aan. Dat maakt minsten net zo veel herrie als de honden, maar ze blijven gewoon op hun plaats en doen verder niets. En na de ganzen kom ik nog een rood spaarvarken tegen. Toch even gevoeld voor de zekerheid, maar hij was leeg. Wat die dan weer aan de kant van de weg doet? En vlak voordat ik Aquapendente inloop, loop ik over een vreemd pad met hele rare hokken. De eerste paar zijn leeg, maar daarna zitten er kippen in: in alle soorten en maten. Die mag je blijkbaar niet in je tuin houden.
Onderweg nog een paar regendruppels gehad. Ik vond ‘s morgens de lucht er al een beetje raar uit zien, en het was niet echt koud, maar het voelde vochtig aan. Gelukkig niet veel, en geen onweer.
Volgens Matteo is het onderkomen in een mooi 18e/19e eeuws huis met dito meubelen. Wilde eigenlijk weer in een hotel, maar besluit toch maar het klooster te nemen. Om 16.00 uur gaat de VVV open en ik kom er om 15.45 uur aan. Dat kwartiertje kan ik wel wachten. Maar ja, zoals dat gaat in Italië, daar heb je academische kwartiertjes. En wat al vaker is gebeurd, is de VVV helemaal niet op de afgesproken tijd open. Dat kan vijf of tien minuten later zijn. Maar als het 16.10 uur is, ben ik het zat. Het kan namelijk ook zo maar zijn, dat ie helemaal niet open gaat. Stomme Italianen. Ik vraag de Via Cappuccini wel aan een buurtbewoner. Maar als ik bij nummer 2 aankom, lijkt me dat toch niet helemaal goed. Dat is een gewoon appartementengebouw. En dus loop ik maar weer terug, kijken of de VVV nu wel open is. En zo waar. De VVV meneer weet het nummer niet, maar het is een echt klooster. En dus ga ik weer op zoek. Nu loop ik de straat van de andere kant in, en aan het eind blijkt het klooster te liggen; niet herkenbaar als klooster, maar duidelijk geen appartementen.
Ik zie helemaal niemand, maar er zit ook een Scoutinggroep; die maar even vragen. En dan komt er ook een mevrouw aan die me verder helpt. Ik krijg een eenpersoonskamertje met een wastafel en een klein raampje; erg basic, maar prima verder. Er komt ook nog een non bij om te helpen. Over kleine mensen gesproken. Beide vrouwen komen net boven mijn navel. Ik heb me nog nooit zo groot gevoeld.
En de hele avond zie ik M en G niet. Ik vraag me toch af of ik wel in het goede ding zit. Heb die antieke meubels namelijk ook nog niet gezien.
En dan nog even dit.
- Els: dat gaan we zeker doen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten