Zondag 1 augustus 2010
Vanaf Canterbury: 1856 km
Tot Rome: 227 km
Vannacht beter geslapen dan gisteren, maar nog niet top. Nu had ik het weer koud. Ben gisteren als eerste naar bed gegaan. Ik wil er ook weer vroeg uit. En wat is vroeg dan, vragen Oscar en de Italiaan. Oh, 7.00 uur pas. Ik ben al eens om 5.00 uur vertrokken. En ik heb ‘s nachts wel eens doorgelopen. Wat is dat toch met mannen? Althans een bepaald type mannen. Vooral niet onder willen doen voor een ander, en al helemaal niet voor een vrouw. Lekker belangrijk hoeveel, hoe vroeg en wanneer je loopt. Net zit je nog te zemelen dat je echt niet om 7.00 uur gaat lopen. En nu is het ineens helemaal niet vroeg. Pff, en zo gaan alle verhalen. Over mooie (en lelijke) meisjes, het keuren ervan (reken maar dat ik ook gekeurd, en waarschijnlijk afgekeurd, ben), de zuipverhalen en meer van dat soort onzin. Dit zijn geen pelgrims. En dus sta ik gewoon weer om 6.00 uur op en vertrek om 6.45 uur richting de bar voor een ontbijt. Dit is echt mijn favoriete moment van de dag. Het licht is anders, het is nu zelfs nog fris, de geluiden zijn anders; ik vind het heerlijk om zo vroeg te lopen. En weer door de Toscaanse heuvels.
Vandaag bijna opgegeten door een hond. Ik liep langs zo’n afgelegen boerderij en daar begon de hond al te blaffen. Gelukkig zag ik iemand lopen en meestal is het dan wel afgelopen. Het beest wordt tot de orde geroepen en het is klaar. Zo niet met deze. Ik blijf even stilstaan en wachten tot ook hij terug wordt geroepen, maar hij luistert niet echt, en komt op me afgerend. Inmiddels ook niet meer alleen blaffen, maar ook grommen, en dan bedoel ik echt vals grommen met ontblote tanden, en happen. Ik pies bijna in mijn broek. Mijn hondenafweersysteem (de tweede inmiddels) doet het niet meer en mijn stokken zitten te ver weg om ‘even’ te pakken. Een tweede mevrouw komt zich ermee bemoeien en uiteindelijk luistert ie en gaat terug achter het hek, maar als ik langs dat hek kom, wordt hij echt helemaal gek. Er kan alleen een buongiorno vanaf. Je verontschuldigingen aanbieden zou best op zijn plaats zijn hoor, maar ze lijkt het heel normaal te vinden dat de hond zo doet. Als ik de boerderij voorbij ben, pak ik direct mij stokken weer. Dit gebeurt me niet nog een keer. Ik heb alleen geen idee wat ik moet doen. En met de schrik nog in de benen loop ik weer verder.
In Torrenieri gecola’t en geluncht. Ik kreeg trouwens cola uit de tap. Maakt mij niet uit, dacht ik nog. Wel dus. Er zit namelijk een biersmaak aan. De vorige keer vond ik er ook al zo’n rare bijsmaak aanzitten, maar kon dat niet thuisbrengen; nu herkende ik het bier. Bah. Ik word kieskeurig in de cola. Was vroeger voor ij alle coal dezelfde, vind ik dat nu dus echt niet meer. Coca is beter dan Pepsi, geen light, want die heeft een vieze nasmaak en dus uit een blikje of een flesje, maar niet uit de tap.
In San Quirico d’Orcia ga ik dus naar een hotel. Als ik langs de kerk kom, twijfel ik nog even, maar nee. Ik loop door. En ik heb geen spijt. Ik lul nog wat van de prijs af en ik heb een heerlijke koele kamer.
En dan nog even dit.
- Arry: en dan ook nog bij toeval een sms vandaag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten