Maandag 9 augustus 2010
Vanaf Canterbury: 2043 km
Tot Rome: 40 km
Gisteravond met Austri, Alma en Kees-Willem gegeten. Pietro had het restaurant aangeraden. En het was lekker. De vorige keer had hij gezegd dat ik dan tegen de eigenaar moest zeggen dat ik een vriend van Pietro was. Achteraf bleek dat ik een heel menu gekregen zou hebben voor hetzelfde bedrag als het halve menu nu. Tsja, weet ik veel dat dat hier zo werkt. En hoe weet ik nou wie Janosch is? Ik vond het raar om zo maar tegen iemand te zeggen. Hé, hallo, ik ken Pietro. Daar begreep hij niets van. Dit keer ging ik dat dus anders aanpakken. Hallo, ben jij Guido? Nee, ik ben Hugo, dat is Guido, hij is mijn broer. Oké, Pietro heeft gezegd dat ik hier moest gaan eten. En Hugo roept meteen enthousiast naar Guido: zij kent Pietro. Hugo sprak Engels, maar Guido niet. Daar draai ik mijn hand natuurlijk niet meer voor om en ik spreek altijd nog meer Italiaans dan Austri, haar moeder en Kees-Willem samen. Er gaat niets van de prijs af (daarvoor had ik waarschijnlijk alleen moeten zijn), maar we krijgen een limoncello aangeboden. Ook prima.
Alma is 76, heeft een nieuwe heup en een nieuwe knie nodig, loopt maar 2 km per uur, en moet om de dag een rustdag nemen. En ze is een klein beetje vergeetachtig. Een beetje onverantwoord lijkt me, maar dat moeten ze zelf weten. Ze overnacht trouwens ook gewoon in het klooster. Wat dat betreft heeft Austri het niet van een vreemde, maar wat zal die ineens langzaam moeten lopen zeg. Die rent namelijk normaal gesproken.
Vanmorgen ontbijt in een kamertje gekregen. Het ontbijt staat klaar: een kopje koffie in een thermoskan, een kan melk, een pakje biscuitjes, een pakje beschuitjes, en een bakje met jam. En niemand te zien. Net genoeg weer voor je holle kies, en dus ga ik daarna naar de bar voor een thee en een brioche voor een kleine aanvulling.
In Sutri is nog een mooi amfitheater, maar dat gaat pas om 8.30 uur open. En er zijn etruskische graven: gaten in de muur. Ik had ze al eerder gezien, maar vind ze weer bijzonder. En als ik de Via Cassia wil oversteken, loopt een andere pelgrim met me op. Het blijkt Brian te zijn. Kees-Willem had me al over hem verteld. Zoals hij toen sms’te: een sophisticated Engelsman. Waarop ik terug sms‘te over mijn ontmoeting met de ongelikte beer Oscar. Brian overnacht alleen in hotels en is gepensioneerd journalist. En ik loop met hem naar Campagnano di Roma. Onderweg komen we nog de Scoutinggroep tegen.
Ik vertel Brian over de ‘stadia van denken’. Dat je eerst alleen aan thuis en werk denkt, daarna allerlei vrije gedachten hebt over van alles en nog wat, ik nu in een fase zit van niet denken. En dat ik me afvraag of er nog een fase na is. Hij vindt het een goede vraag, maar heeft geen antwoord en gaat erover nadenken.
Ik heb overigens weer enorm veel lol in het lopen. Nog steeds wil ik graag naar huis, maar het lopen is toch ook erg leuk. Het wordt elke dag weer leuker. Ik realiseer me namelijk dat het na twee dagen ook echt afgelopen is. En ik kijk uit naar mijn eigen bed, en die volkoren boterham met kaas en hagelslag en zo, maar ik sluit ook een prachtige periode af. Een mens zit toch raar in elkaar hoor. Volgens Brian is het het gevoel van vrijheid en ruimte. Je bent de hele dag buiten met een enorme ruimte om je heen. Als je terug bent, zit je weer opgesloten in een kamer, op kantoor, thuis. En daar word je claustrofobisch van. En ineens realiseer ik me dat mijn claustrofobisch gevoel in een donkere ruimte daar wellicht vandaan komt. Ik vind het elke keer zo’n rare, overdreven reactie. Maar hier zou wel eens de oorzaak kunnen liggen. Toch fijn om af en toe met andere mensen te lopen; die brengen weer andere inzichten. Eén nadeel; hij heeft genoeg mooie uitzichten gehad en neemt de kortste weg. En dat betekende vandaag over een weg langs de Via Cassia. Geen druk verkeer dus, maar wel het lawaai ervan. Ik vond het niks. Morgen gaat hij ook een stuk afsnijden. Wellicht dat we elkaar ‘s avonds dan weer zien.
Brian heeft jaren in allerlei buitenlanden gewoond; onder andere drie jaar in Rome. En dus spreekt hij vloeiend Italiaans. Dat zegt hij tenminste zelf. Er komen zeker volzinnen uit, zonder te stotteren, zo maar hupsakee in een keer. Ik versta het echter meestal niet en de Italianen ook niet. Ach ja, het blijft een Engelsman, en Engelsen kunnen gewoon geen anderen talen spreken; het Engelse accent raken ze niet kwijt. En ik heb gemerkt dat Italianen daar heel gevoelig voor zijn. Als je het maar een beetje anders uitspreekt, begrijpen ze het al niet meer. Over taal gesproken. Heb ik de brouwende r rond Fidenza gehad, werd een tijdje geleden de k als een g uigesproken. ‘Camere’ werd dus ‘gamere‘, en ‘chiesa’ werd ‘giesa‘. hier wordt de c in ‘ciao’ niet uitgesproken als ‘tsj’, maar als ‘sj’. ‘Panificio’ wordt dus ‘panifisjo’.
Als je als pelgrim elkaar ontmoet, zijn altijd de standaardvragen: waar kom je vandaan, waar ben je begonnen, hoe lang ben je al onderweg en hoeveel km loop je op een dag. Zo ook nu natuurlijk. Brian is eind mei vanuit Londen vertrokken. Hij loopt dus hard. Ja, soms wel 50 km. En dacht ik even dat het inderdaad ‘a sophisticated Englishman’ was; hij is niet anders dan veel andere mannen. Even je krachten tonen aan een vrouw. Maar ze hebben er wel bewondering voor dat je als vrouw alleen zo ver loopt. Je ziet ze overigens ook niet veel. Het zijn altijd mannen in hun eentje of vrouwen vergezeld van een man. En dus kruip ik weer in de huid van het bewonderende vrouwtje, en zeg dat ik dat wel erg veel vind en dat ik dat niet kan. Bescheidenheid siert de mens, maar sommigen hebben dat niet in zeg. Nou ja, echt ver kom je er ook niet mee, dus waarom zou je eigenlijk bescheiden zijn? Hmm, dat is weer een interessante filosofische vraag. In ieder geval vind ik 50 km niet normaal. Het is geen wedstrijd en ik vind het niet bij pelgrimeren horen om zoveel km op een dag te lopen. De rust is dan wel echt verdwenen. Rust is namelijk niet alleen stilte, maar ook rustig aan doen, en dus niet rennen, en niet tot ‘s avonds laat of ‘s nachts door lopen. Maar goed, dat moet iedereen voor zichzelf weten.
In Campagnano di Roma loop ik eerst naar de parochie, maar zie dat niet zitten. Waarschijnlijk met z’n allen in een soort gymzaal. En ik zie al heel veel bagage liggen. Ik loop weer terug richting centrum naar hetzelfde hotel waar Brian ook zit, en Kees-Willem later ook aankomt. Ik krijg een sms van mijn vader en Max dat ze bij Bologna in de file staan. Vanavond komen ze in Rome aan. Vanaf het begin heb ik het leuk gevonden dat ze er met zijn tweeën als welkomstcomité staan, maar ik waardeer het steeds meer, en vind het heel bijzonder dat ze er zijn. En wat wil ik ze graag zien. Zelfs alleen denken aan het moment van weerzien ontroert me al. Ik verwacht dat overmorgen vanaf het moment dat ik het centrum van Rome binnenloop de tranen blijven stromen. Ik heb echt in drie maanden tijd nog nooit zoveel gehuild. Nou ja, ook de zakdoek is gewassen.
In het centrum voor de zoveelste keer op zoek naar postzegels. Die kun je bij elke tabakszaak krijgen. Zeggen ze. Je wilt alleen niet weten hoeveel ik er al gehad heb, waar ze op zijn. En zo ook weer vandaag. Eén is dicht, bij twee zijn ze uitverkocht. En het postkantoor is alleen ‘s morgens open. En dus houd ik mijn kaarten nog maar weer een dag op zak. Ook moet ik op zoek naar lenzenvloeistof. In de supermarkt kun je dat niet krijgen; ik probeer het bij de apotheek in Monterosi. En daar moeten ze heel lang zoeken. Nee, helaas. Bij de opticien. Is dicht. Bij de apotheek in Campagnano. Alleen een megafles, van 400 ml. Bij de opticien, eveneens, bij de volgende apotheek ook, en dan is er nog een andere opticien. Ja, zo waar. Zo kom je de middag wel door: winkel in, winkel uit, zonder resultaat. Dan maar een ijsje.
En dan nog even dit.
- Katinka: rust, ruimte en uitzicht in overvloed. En nee, monnik (of liever non) word ik niet hoor.
- Ik heb wat aan de instellingen veranderd. Werkelijk iedereen kan nu een bericht achterlaten. Misschien een beetje laat, maar beter laat dan nooit. Ik hoop dat dit uitnodigt om op mijn weblog te reageren. En je weet het: het hoeft niet hoogstaand te zijn. Ik vind alles leuk.
- Heleen: jammer dat het niet lukte.
- Mariken: groot gelijk dat je een weekje met een vriendin weggaat.
- Roos: heerlijk man-bijt-hond nieuws.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten