Maandag 2 augustus 2010
Vanaf Canterbury: 1889 km
Tot Rome: 195 km
Het gaat weer over eten hoor. Ik heb als een god in Frankrijk in Italië geslapen en gegeten. Gisteravond kon ik alleen het menu nemen; ik was namelijk de enige gast die at. Er was nog wel een voetbalelftal en een of ander feest bij het zwembad, maar ik was de enige ‘losse’ gast zullen we maar zeggen. En ik heb het hele menu van voor tot achter genomen: antipasta, insalata, primo, secondo en dolce. Mjammie: het ging erin als koek. Daarna als een roos geslapen. Een fantastisch groot, schoon bed: geen kuilen, piep, kraak, geen winden latende en stinkende medepelgrims. In tijden niet zo goed geslapen. Ik twijfelde nog even of ik het ontbijt zou nemen. Wel een lekker ontbijtbuffet, maar pas om 7.30 uur. En ik had een lange dag voor de boeg. Maar je loopt zoveel beter als je goed eet, dat ik het toch maar genomen heb. En ik heb geen moment spijt gehad. Ik heb weer het hele ontbijt voor alle gasten opgegeten; bovendien heb ik het naar binnen geschrokt om maar zo snel mogelijk klaar te zijn, en het was om te smikkelen. Nu eens even geen brioche, maar gewoon brood met kaas, en yoghurt. En ik heb het inderdaad gemerkt. Ik heb uitstekend gelopen. Ben om even voor achten vertrokken. Normaal start ik om 7.00 uur en heb om 8.00/8.30 uur echt al weer honger. Een mueslireep is dan niet voldoende en dus lunch ik al om een uur of elf. Nu heb ik lekker doorgelopen en pas om 10.30 uur had ik weer zin in iets; de eerste mueslireep.
Heb overigens wel een stukje van de route afgesneden. Die hond gisteren was toch wel erg eng, en ik zie dat ik nu langs boerderijen moet; ik zie de bui al hangen. Ik kan ook langs de weg, en die is vrij rustig. Even geen kuitenbijters voor mij meer. Toen ik gisteren aan een lokale in San Quirico d’Orcia de weg naar het hotel vroeg, moest ze wel heel hard aan de lijn trekken om haar hond tegen te houden, anders had ik er weer in mijn been. Hij stikte er bijna in. Wat hebben die beesten ineens? Groot en klein: ik ben hun prooi. Vandaag sowieso maar met stokken lopen: heb ik tenminste nog een wapen. Maar als ik in Bagno Vignoni een fot wil maken van een kerk, zeg maar gerust een bouwval, waar Sigeric nog geweest is, komt er al weer een hard aanrennen. En ik laat mijn fototoestel dus lekker in de tas en ren ook weg; maar dan de andere kant op.
En dan uiteindelijk naar 800 meter stijgen. Die bergen houden echt nooit op. Nederland heeft zo zijn voordelen. Gelukkig gaat het redelijk geleidelijk. Maar ik zag van meer dan 10 km afstand de toren van het kasteel al liggen en had zo’n donkerbruin vermoeden dat ik daar naar toe moest. En inderdaad. Maar het uitzicht is wel erg fraai. Het landschap lijkt echter een beetje op een woestijn. Al het graan en dergelijke is natuurlijk geoogst en daarmee is er veel aarde te zien.
Ook Radicofani is een middeleeuws stadje. En als ik het inloop, word ik al door drie lokale vrouwen geroepen: pellegrina! Wil je naar het nieuwe pelgrimshostel? Dan moet je hiernaartoe. En het is een mooi onderkomen. Ik ben de eerste en heb de kamer voor het uitkiezen. Ik kies degene met het grootste raam. Er zullen nog twee Italiaanse pelgrims komen. Dat zullen Matteo en Glenda zijn. Ik hoop dat Oscar en Alessio niet komen vanwege de knie van Alessio. Boodschappen doen, wassen en douchen. Het is nieuw en schoon. En dan komen M en G er inderdaad aan. Waar was je gisteren? Je hebt ons alleen gelaten met die twee. Ja, ik voel me bijna schuldig. Maar zoals ik me schaam voor mìjn landgenoot, doen zij dat voor hùn landgenoot. En wie komen er om 19.00 uur dan toch nog binnen? Helaas. Gelukkig gaan ze morgen ‘baden’. In die buurt zijn termaal baden en daar blijven ze een dag. Lijkt me een uitstekend idee.
Vol trots laat Matteo zijn scriptie over de Via Francigena zien. Alleen Glenda heeft het maar gezien en hij loopt al de hele weg met dat loodzware ding op zijn rug. Hij is er duidelijk trots op. En dat begrijp ik wel; ik had datzelfde gevoel toen ik mijn scriptie af had. Ik voel me bevoorrecht dat ik hem mag zien, Helaas is het Italiaans te moeilijk om het te kunnen begrijpen; ik kijk de plaatjes, en laat hem erover vertellen.
Diner en ontbijt zitten bij de donatie inbegrepen. En dus eten we vanavond gezamenlijk. Maar voordat we gaan eten, vindt er een ritueel plaats. Net zoals bij het laatste avondmaal de voeten van Jezus werden gewassen, wast hij ook onze voeten. Hij heeft een kom met water, daar doe jee één voet in, hij leest een zin voor dat je goed in Rome mag aankomen, droogt je voet weer af en geeft er een kus op. Hm, ik heb net geconstateerd dat ik mijn voeten niet meer reukvrij krijg. Hoe goed ik ze ook was, hoe hard ik er ook op boen, er blijft een geur van tenenkaas aan hangen. Het is wel bijzonder dat hij dit dus vijf keer herhaalt. Aan de andere kant, voel ik me er ook wat ongemakkelijk bij (niet vanwege de geur) en weet ik niet zo goed wat ik ermee moet. Nou ja, helemaal niks natuurlijk. Ik ben weer een ervaring rijker.
En dan nog even dit.
- Ilse: gefeliciteerd en ik hoop dat je veel gelachen hebt vandaag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten