Zaterdag 7 augustus 2010
Vanaf Canterbury: 1999 km
Tot Rome: 84 km
En toen zat ik gisteravond ineens op een Italiaans familiefeest. De neef van Pietro (heel handig, die heet ook Pietro; er zijn overigens ook twee Antonella‘s) komt langs. Hij komt uit Calabrië, is daar op vakantie geweest, woont in Bergamo en rijdt dus even langs Viterbo. Hij heeft twee dochters van 6 en 8 en de meesten van de familieleden hebben die nog nooit gezien. En ik ga mee naar het feestje. Mama heeft een tuin ergens en daar gaan we naar toe. Er is gedroogd brood uit Calabrië, wijn uit Calabrië, en een slaapmutsje uit Calabrië, en tomaten, basilicum, olijfolie, tonijn en een of ander ongelooflijk lekker aubergine-ei-kaas hapje. Aan een lange tafel wordt gegeten. De hele familie van Pietro woont binnen de stadsmuren van Viterbo: één broer, drie zussen en aanhang. Slechts een enkeling spreekt Engels, echt deelnemen aan het gesprek lukt niet. Vooral niet omdat er Calabrisch dialect gesproken wordt. Dat schijnt zelfs voor Italianen niet te verstaan te zijn. Maar ik vermaak me kostelijk. Allleen ‘mama’ ontbreekt, maar verder is het volgens het boekje, de film of waar je het dan ook van kent. Hard praten, ook lekker door elkaar praten, veel met je handen bewegen zodat het lijkt alsof iedereen met elkaar ruzie heeft, maar ook veel lachen. Ik zie mezelf als buitenstaander, de stille, grote, blonde Nederlandse tussen de drukke, donkere Italianen, zitten, maar ze kijken er geen van allen erg raar van op dat ik er ben. Ach ja, je bent aan komen lopen. ‘Mama mia’, helemaal vanuit Canterbury. En ze gaan weer over op de orde van de dag en hun geanimeerde gesprek. En een beetje te laat ga ik slapen.
Vanochtend in de bar ontbeten. Pietro moet weer werken en vertrekt net als ik om 8.00 uur. Hij ontbijt ook in de bar en haalt daarna lekkere dingen voor de lunch voor de mensen die de excursie volgen. Ik haal er de rest van mijn ontbijt. Ik ben in deze winkel overigens eerder met Heleen geweest. Wat een lekkere dingen hebben ze daar zeg. En er werken twee broers, een eeneiige tweeling. Wij stonden wat raar te kijken toen dezelfde persoon ineens aan de andere kant stond. En ze staan er weer hoor; echt heel grappig.
Net buiten Viterbo loop ik over een prachtige weg; aan beide kanten hoge rotsen, als door een doorgang. Het doet mee aan Petra denken. Deze weg is echter smaller en je komt uiteindelijk niet uit bij het koningsgraf, maar gewoon bij de snelweg, de Via Cassia. Maar ik ontwijk vandaag de Via Cassia helemaal.
De route Viterbo-Vetralla loop ik nu voor de derde keer en elke keer loop ik hem anders; ik raak namelijk steeds de weg kwijt. Zo ook nu weer. Eén voordeel: het wordt niet saai. Pietro heeft me uitgelegd hoe ik naar Tre Croci moet lopen. Ik hoef namelijk niet eerst door naar Vetralla, maar moet al een afslag daarvoor hebben. Maar ik kom uit bij een hek (niet door laten afschrikken; gewoon overheen klimmen) en beland in een wijngaard. Tsja, wat is nu het pad, en volgens de kaart moet ik niet op een T-kruising uitkomen. Dus ga ik weer terug, klim weer over het hek en loop door naar Vetralla. Daar bel ik Daniela om te zeggen dat ik er aan kom. Henk en de kinderen zijn op vakantie in Nederland, dus Daniela is alleen thuis. En vlak voor hun huis, komt ze me op de fiets tegemoet. Er staat al een heerlijke lunch klaar, maar eerst een douche. En ik kan mijn stinkkleren ook bij haar in de wasmachine stoppen. Wat een luxe.
En dan nog even dit.
- Claudia: ik ben nog op zoek naar dat gekke moment, maar genieten doe ik zeker.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten