Dag 100 + 1: Rome

Donderdag 12 augustus 2010

Vanmorgen weer vroeg op. Voor mij niet meer dan normaal; voor mijn vader en Max wel erg vroeg. Zij willen vroeg weg; ze moeten nog een stukje rijden. Zij vinden het ontbijt eenvoudig; ik vind het een luxe. Het is meer dan alleen een verpakte brioche. De brioche is vers en er is gewoon brood.
Om 7.30 uur vertrekken ze. Wat was ik blij dat ze er waren. Ik ga richting de Sint Pieter. Ik wilde die gisteren al bezoeken, maar toen stond er zo’n immense rij over het hele Sint Pietersplein dat ik geen behoefte had om daar in te gaan staan. Nu kan ik vrijwel meteen doorlopen. En wat is het toch een overweldigend grote kerk. Toch mis ik hier altijd wat; er staan geen stoelen in en je kunt er geen kaarsje branden; het is allemaal een beetje te afstandelijk of zo. Maar ja, er zijn dan ook 395 beelden, 44 altaren en 135 mozaïeken; en met een oppervlakte van 15.160 m² biedt de kerk ruimte aan ongeveer 60.000 mensen.
Even voor negenen ga ik richting de Zwitserse garde. Ik wil nog een stempel van het Vaticaan. Hij kijkt even op zijn papiertje, en ik mag doorlopen. Je moet vragen naar monseigneur Vercesi. En bij de eerste stap voel ik al een grote opwinding. Ik ben in Vaticaanstad. Ik, een eenvoudige pelgrim, loop op heilige grond lijkt het wel. Ik heb helemaal niets met de paus in het algemeen en met Benedictus in het bijzonder al helemaal niet, maar dit vind ik toch wel enorm spannend. Dan loop ik tegen de politie aan. Ik leg weer uit wat ik kom doen en ik ga het sacristie gebouw binnen. Daar moet ik mijn paspoort achter laten, krijg ik een bezoekerspas, ga weer naar buiten, dan naar links en eerste deur rechts. Maar ik word eerst nog weer tegengehouden door andere politie. Ik leg het weer uit en ik mag door. Naar links en door de deur. Daar kom ik bij een kantoortje. Meneer Vercesi? Ik zal hem even bellen. En daar komt monseigneur Vercesi aanlopen. We gaan in een kamertje zitten. Hij bekijkt mijn stempels. Die van hotels, B&B’s en VVV vindt hij totaal niet interessant. Die van kerken en kloosters daarentegen worden met veel aandacht bekeken. Bij een aantal vraagt hij door: zijn daar je voeten gewassen, heb je die en die ontmoet, heb je in het hospice geslapen? Ik stijg in zijn achting omdat ik vanuit Canterbury ben vertrokken. Dat is toch wel van ver. En ben je Katholiek? Nee? En dan toch naar Rome? Ben je Protestant dan? En ik zeg dat uiteindelijk beide godsdiensten maar één God hebben. En dat het belangrijk is om naar de overeenkomsten te kijken in plaats van altijd maar de verschillen te bendrukken. En hij knikt bevestigend. Mijn naam, adres, nationaliteit, leeftijd, vertrekplaats, vertrekdatum en aankomstdatum worden genoteerd. Wil jij hier dan schrijven waarom je deze pelgrimstocht gemaakt hebt, dan maak ik het testimonium aan. En in mijn beste Engels (ik spreek Duits met Vercesi, maar daar hoef ik gelukkig niet in te schrijven) verwoord ik mijn redenen voor deze wandeling en wat mij het meest getroffen heeft. Als hij terugkomt, is hij helemaal blij met mijn bijdrage aan het grote boek. En op perkament krijg ik mijn testimonium. Er hoort ook nog een bezoek aan het graf van Petrus bij. Maar kun je daarvoor om 11.30 uur terugkomen? Hij schrijft een briefje aan de bewaking waardoor ik iets eenvoudiger weer terug kan komen. Ik gloei nog steeds van opwinding. Bezoekerspas inleveren, paspoort terug en langs de Zwitserse garde. Ik koop wat kaarten en Vaticaanse postzegels en loop terug naar het hotel. Een aantal mensen heb ik beloofd een kaartje te sturen als ik in Rome aan zou komen. In het hotel schrijf ik de kaarten en doe ze daar ook op de bus. Dit is tenslotte Vaticaans ex-territoriaal grondgebied. Ik pak mijn tas, zeg het personeel gedag en ga weer, dit keer met rugzak en al, terug naar het Vaticaan. Nu naar binnen met brief. Ik moet wel weer een bezoekerspas halen. Austri en Alma blijken er ook te zijn, samen met een handjevol Italianen, die ik nog niet eerder heb gezien. We krijgen een rondleiding onder de kerk. De koepel is gebouwd op het graf van Petrus. In de boog van de koepel lopen we langs allerlei kapelletjes. Ook hier weer veel versieringen en fresco’s. We lopen naar het graf van Petrus. Daar is een deel van de rode muur te zien waarop in het Grieks zou staan ‘Hier ligt Petrus‘. Voor Vercesi (en veel Katholieken) is dit hèt bewijs dat Petrus hier daadwerkelijke begraven ligt. Hij probeert zijn Italiaanse toelichting ook in het Engels te doen, maar er is ook een rondleiding met een gids bezig en ik kan veel niet verstaan van wat hij zegt. We krijgen drie minuten de tijd om over een vraag na te denken. Ik heb de vraag echter niet gehoord, maar krijg het een beetje benauwd als hij het antwoord gaat navragen. Het Italiaanse meisje kan geen antwoord geven; de jongen naast haar wel. Maar ook dat kan ik niet verstaan. Gelukkig stelt hij de vraag aan Austri, die de vraag overigens ook niet begreep,maar uiteindelijk gelukkig het goede antwoord gaf. Hij leest nog wat voor uit de Bijbel, zowel in het Italiaans als in het Engels, waarna we het Onze Vader bidden, ieder in zijn eigen taal. Bij mij komt er niet veel uit. Ik ben de draad snel kwijt, en heb al weer een brok in mijn keel. Daarna kunnen we de mis bijwonen. Ik begrijp er niets van, maar ga braaf staan als iedereen dat doet en ga ook weer zitten als de anderen dat doen. Ik neem maar niet deel aan de eucharistie. Niemand die weet dat ik niet katholiek ben, maar het voelt een beetje ongemakkelijk. En ik denk dat ze hier strak in de leer zijn.
Terug bij Vercesi krijgen Austri en Alma ook hun testimonium. Ik loop met hen mee naar hun rugzakken. Zij zijn op een iets andere manier dan ik binnen gekomen. Matteo en Glenda hebben namelijk een briefje voor mij in de hostel achtergelaten. Austri heeft dat meegenomen omdat ze dacht dat ze me nog wel tegen zou komen. En dat klopte. Ik vind het leuk; ze hebben me gemist en geven hun e-mailadressen.
Dan moet ik naar de metro rennen, om nog een beetje op tijd op hert vliegveld te zijn. Snel een kaartje kopen, bij station Termini in de trein. En ik heb geluk. Een kaartje kopen is niet eenvoudig, maar het lukt net. Ik stap in de trein en hij vertrekt. En zo kom ik om 14.30 uur op het vliegveld aan. Bij de KLM balie mijn ticket ophalen en betalen, inchecken en dan? Tsja, wat zal ik eens gaan doen, ik heb nog niet gegeten. Hé, de business lounge. Even vragen. Ja, die is hier wel, maar daar mag je alleen als Gold en Platinum member in. Ja, ik weet het. Ik zie er niet echt als frequent flyer uit, maar dat ben ik wel. En een beetje uit de toon vallend, ga ik bij de business lounge van Alitalia binnen. Als ik mijn Flying Blue kaart laat zien, word ik pas echt vriendelijk ontvangen. Daarvoor wordt er nog wat afkeurend naar me gekeken. Zeker weer zo’n stomme toerist die denkt dat iedereen hier kan zitten. Niet dus. Echt veel te eten is er niet, maar ik val aan: vijf kleine sandwiches, drie kleine broodjes, een zoet dingetje, een kopje thee. Elke keer vul ik mijn schoteltje aan als niemand kijkt. Ik eet bijna het hele plateau leeg. Nou ja, zo druk is het er ook weer niet.
Dan richting vliegtuig. Bij de boekwinkel koop ik nog een Italiaans boek over de VF. Niet dat ik het begrijp, maar ik kan de plaatjes kijken. Het is een verslag van twee Italianen die ook van Canterbury naar Rome zijn gelopen. En een groot deel van de foto’s herken ik; daar ben ik ook geweest.
Bij het boarden ga ik weer in de elite rij staan. Ook hier kijkt de rest me aan. Maar ik ben wel lekker snel binnen. Na een rustige vlucht van twee uur land ik om 19.10 uur in Nederland; iets eerder dan verwacht. Ik heb alleen handbagage en ben dus snel weg. Op Schiphol is het even wachten op mijn moeder, Liesbeth en Anna. Ze staan in de file. En daar komen ze aanlopen. Door een waas van tranen loop ik ze tegemoet. Wat is het fijn dat ik ook hen in mijn armen kan sluiten. Nu ben ik echt thuis. En wat is Anna groot geworden zeg. Ze waggelt niet meer, maar ze dribbelt. Ze gaat morgen naar de kapper, en ze heeft al weer nieuwe schoenen.
We rijden naar huis waar op de galerij de welkomstballonnen hangen.

En dan nog even dit.
- Filia: ik heb het inderdaad gehaald.