Woensdag 21 juli 2010
Vanaf Canterbury: 1577 km
Tot Rome: 506 km
Gisteravond in een zeer populaire tent gegeten. Had aan de VVV gevraagd waar ik kon eten en dit was een van de twee adressen. Ik was vroeg en een van de eersten. En dat was maar goed ook, anders had ik geen plaats meer. Duidelijk geen toeristen gewend; hij wist niet zo goed wat hij met me aan moest. Maar ik heb er lekker gegeten, onder andere gegrild konijn. Sorry voor alle Bloempjes, Sjaantjes, Dopeys, Mickeys en Minnies, maar het was erg lekker.
Ook vandaag neem ik de fietsroute in plaats van de wandelroute. Dat is me gisteren prima bevallen. De weg is, zeker in het begin, echter iets drukker dan ik gedacht en gehoopt had. Vanmorgen al om 6.45 uur aan de wandel. Het is weer lekker koel en rustig. Eigenlijk zou je nog iets vroeger weg moeten, maar ja, dat lukt niet altijd. Als ik om 6.00 uur op sta, schemert het overigens nog een beetje. Je merkt dat de kortste nacht is geweest en het later licht wordt. En om nou in het donker weg te gaan, gaat me wat te ver. Wel altijd prettig dat de cafés zo vroeg open zijn. Daar kun je om 7.00 uur makkelijk terecht. En ook bij de bakker. Ontbijt en lunch zijn dus weer naar binnen gewerkt en voor onderweg gehaald.
Onderweg staat een vrouw pruimen te plukken. Ik krijg er een paar mee voor onderweg. Dan loop ik over de brug Villafranca in Lunigiana binnen. Ik maak een ommetje, zodat ik het centrum in loop. Even een cola naar binnen werken. Op de brug kom ik Kees-Willem tegen. Ik heb hem gisteren al in een flits voorbij zien komen toen ik op het terras in Pontremoli zat. Ik had toen niet door dat het een Nederlander was, maar nu ik hem zo zie, kan het niet missen. En dus spreek ik hem in hert Nederlands aan. Hij is vanuit Maastricht begonnen; een week na mij. Zijn vriendin heeft tot Aosta meegelopen. Daarna moest zij weer aan het werk. Hij loopt door tot Rome. Hij loopt overigens ook de fietsroute. Had dezelfde ervaringen met de Po-vlakte en de muggen. Hij loopt verder en ik loop Villafranca in; voor die cola.
Onderweg nog af en toe een kleine pauze houdend in wat kleine plaatsjes. En dan loop ik Aulla binnen. Ben de VVV voorbij gelopen, en op een terras uitgekomen. Een van oorsprong Duitse man vraagt of hij bij mij aan het tafeltje mag komen zitten. Natuurlijk. Echt veel meer ruimte is er niet. Hij heeft hier een huisje opgeknapt en renteniert nu. En wat doe jij? Is het niet een beetje warm om te lopen? Ja, misschien wel, maar het valt hier nog alleszins mee. Ik loop van Canterbury naar Rome. Zijn mond valt open. Hij vindt me wel weer stoer. Tsja. En helemaal alleen? Is dat niet eenzaam? Ja, dan heb je natuurlijk wel tijd om na te denken en te reflecteren en zo. En ik kom toch altijd mensen tegen. Zoals nu met u? Ja, maar dat komt omdat er aan een tafeltje een aardige, jonge, aantrekkelijke vrouw zit. En daar maak je uiteraard een praatje mee. Ja ja, je komt dan wel uit Duitsland, maar je bent een oude charmeur, zoals zoveel Italianen; dat heb je goed overgenomen. Ik ga naar de VVV en hij wenst me alle goeds toe. Blijf vooral ook gezond. Hij blijft het bijzonder vinden.
Bij de VVV verwijzen ze me naar de Chiesa di San Caprasio. Sigeric zelf zou de abdij tijdens zijn reis bezocht hebben. Eén nadeel: het is een grote gemengde slaapzaal. Eén voordeel: Kees-Willem is er ook. Een Italiaanse jongen en meisje slapen in de andere zaal. Oh nee, nog een nadeel: er is geen gewone wc, alleen maar een gat in de grond. Vind ik voor het doen van een grote boodschap toch niet heel erg fijn, Nog maar even ophouden dus.
En dan nog even dit.
- Andrea: ik ben in vele opzichten ‘vooruit’ gegaan.
- Nanette: gefeliciteerd.
- De laatste week wil ik alleen lopen. Ik wil ook graag alleen Rome binnenkomen. Dat betekent dat als je me nog wilt vergezellen je daar nog twee weken de tijd voor hebt. Vanaf Aquapendente kan dat niet meer. Ik denk nog ongeveer 20 dagen nodig te hebben om in Rome aan te komen, rond 10 augustus. Dat is bij benadering. Er kan nog van alles gebeuren, dus met een grote slag om de arm.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten