Maandag 19 juli 2010
Vanaf Canterbury: 1521 km
Tot Rome: 563 km
Gisteren een discussie met de hoteljongen gehad. Ik wilde graag om 7 uur vertrekken. Dat kon pas om 8 uur. Wat is dat nou? We zitten wat geïrriteerd op elkaar te reageren. Vanmorgen begreep ik pas wat hij nou eigenlijk bedoelde. Om 7.30 uur zou mijn ontbijt op een tafeltje klaar liggen, en vanaf 8.00 uur zou ik fatsoenlijk aan een tafel kunnen ontbijten. Maar om 7.00 uur was de bakker nog niet geweest. Als de wekker echter vanmorgen 6.30 uur gaat, kom ik mijn bed niet uit. Ik blijf nog even liggen. Dat ‘even’ wordt drie kwartier. Jemig, wat ben ik nog moe. Het is, zeker ‘s nachts, wat koeler. Mede omdat ik op bijna 900 meter zit. Vandaag loop ik toch maar tot Berceto. Op het volgende traject is namelijk geen accommodatie, en dat is 28 km. En ik ga niet 10 + 28 km lopen. Ik wil het nog wel even open laten en bij de VVV navragen. Wellicht dat er toch nog wat mogelijk is. Daarom had ik het plan vroeg te vertrekken. Niet dus. Het is al bijna 8.30 uur. En ik zie ook nog een bakker. Toch nog maar even brood halen dus. De eerste paar meter gaan over de weg, maar algauw loop ik weer over dezelfde ingewikkelde weg als gisteren: scherpe keitjes, die onder je schoenen wegglijden, gras, brandnetels, bramenstruiken en ander onherkenbaar groen. Het pad is soms zo smal dat je je afvraagt of dit wel het pad is. Maar elke keer kom ik weer het VF-teken tegen. Het zal dus wel goed zijn. Er is weer een deel dat net zo sterk stijgt als gisteren. Gelukkig is dat korter, want dit houd ik niet vol. En vandaag klim ik over hekjes en prikkeldraad. Ook die lijken niet altijd gemaakt te zijn voor de wandelaar met rugzak. Ik duikel er nog niet overheen, maar eenvoudig is het niet.
Ik besluit om in Berceto te blijven. Het enige dat ik nog wil, is zitten of liggen en uitrusten, of zelfs slapen. De trajecten de komende dagen zijn allemaal zo lang. Ik vraag me af of ik die haal zoals ik die gepland heb. Ik denk dat ik ze moet splitsen. Dit hou ik gewoon niet vol.
In Berceto bij de VVV vraag ik waar ik kan slapen in een eenpersoonskamer. Er zijn wel wat mogelijkheden, maar het blijkt of vol te zijn, of het is veel te duur. Er is wel de mogelijkheid om naar een ostello 10 km verderop te gaan. Pff, 10 km: ik moet er niet aan denken. Als ik echter in mijn routebeschrijving kijk is het maar een km of zes. En echt veel keus heb ik niet. Als ik in Berceto nou eens wat langer pauze houd dan normaal, dan moet ik toch nog wel 6 km kunnen lopen. En dus ga ik op zoek naar een bankje in de schaduw (dat ik overigens niet kan vinden) en eet mijn brood op, vul mijn flesje bij de fontein bij. Daar komt koolzuurhoudend water uit. De hele bevolking komt met flessen en bekertjes aanzetten om daar water te tappen. Het is heerlijk koud.
Ik heb de keuze uit de toeristische route (klimmen, dalen, klimmen, dalen en lang) of de ‘saaie’ route (over de weg die erg rustig is, maar niet zo sterk stijgt en korter is). Die keuze is snel gemaakt. Bovendien weet ik zeker dat ik via de saaie route bij de hostel uitkom. En zo loop ik over de bochtige weg verder naar boven. Ik loop altijd aan de rechterkant van de weg, tenzij de weg naar links afbuigt. En zo steek ik om de paar meter de weg over en slinger ik van links naar rechts, en heb dus altijd de buitenbocht. Leveren nog wel wat extra km op, lijkt me zo.
En dan nog even dit.
- Peter: een heleboel vragen, waarvan we er een paar eergisteren al hebben besproken.
- Katinka: geniet van de vrije week.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten