Dinsdag 13 juli 2010
Vanaf Canterbury: 1401 km
Tot Rome: 782 km
Het is een zingende dag vandaag. Eigen composities. Moet je dan weer niet te hard doen, want dan hoor je achterop komende fietsers niet. En die kijken je heel vreemd aan als ze je wat horen neuriën. In de jeugdherberg geen ontbijt, en dus eet ik een brioche en drink ik een kopje thee bij de plaatselijke bar. Ik hoef vandaag niet zo ver, maar 12 km, en dus ben ik wat later vertrokken. Zoals al minstens een week, heb ik vanwege de hitte weer slecht geslapen. En toen de wekker om 6 uur ging, was ik net in slaap gevallen.
De route is niet echt top. Ik loop grotendeels over de grote weg. Om iets voor twaalven kom ik in Piacenza aan. Wil hier een rustdag houden en ben daarom op zoek naar een B&B. Het VVV-meisje beveelt echter Ostello San Pietro aan. Dat is nieuw en zou kamers voor maximaal twee personen hebben. Het is 4 km verderop. En dat vind ik eigenlijk wel handig in verband met het volgende traject van 33 km. Scheelt dan toch weer.
Naar de supermarkt voor de lunch, en op de trap opgegeten. Wachten tot het 15.00 uur is. Dan gaat de VVV weer open en wil het meisje voor me bellen om te reserveren. In de tussentijd zou ik dan de stad kunnen bekijken. Ik mag echter mijn rugzak niet in de VVV laten staan. Grapjas, je denkt toch niet dat ik met mijn rugzak op rondjes ga lopen in de hete stad? Bovendien heb ik een blaar. Op de trap bekijk ik alle informatie en beslis wat ik echt wil zien. En dat is eigenlijk alleen de kathedraal. Stom. Die is natuurlijk om 12.00 uur dichtgegaan, zoals alle kerken. En de eerste gaat pas om 15.30 uur open. Dan wordt het alleen plaatjes kijken. Of misschien morgen.
Ik hoop dat de temperatuur ‘s middags ook weer wat beter is. En zo heb ik helemaal niets gedaan. Alleen maar op de trap gezeten en bedacht waar ik een foto van wil maken, maar dat ik dan moet opstaan. En dat dat later ook nog wel kan. En dan komt er een andere pelgrim aan. Hij komt uit Oostenrijk; is naar Santiago gelopen en komt nu weer terug lopen. Naar huis. En dat is het huis van zijn ouders, want hij heeft geen eigen huis en geen baan. Sinds vijf jaar is hij pelgrim, en loopt de wereld rond. Zijn hele hebben en houden zit in zijn enorme rugzak. Inmiddels is hij een jaar weggeweest. Wat een bijzondere jongen is dit. Hij is denk ik heel slim, maar niet zweverig, en helemaal niet wereldvreemd. Hij stelt zichzelf veel levensvragen en is tot de ontdekking gekomen dat hij veel gelukkiger, en gezonder, is als hij onderweg is. Hij staat dichter bij de natuur. En al zou het nooit (zeg nooit nooit) mijn keuze zijn om een dergelijk leven te leiden, ik begrijp hem wel. En net als gisteren, heb ik weer het idee dat ik iemand ontmoet heb die snel vertrouwd voelt; alsof je iemand al heel lang kent. Je kunt je voorstellen dat dat een van je vrienden zou kunnen zijn. Het is alsof je minder lang de tijd nodig hebt om af te tasten of je elkaar aardig vindt. De gesprekken zijn ook niet oppervlakkig, maar direct diepgaander. Dat doe ik in het ‘normale leven’ nooit. Wat pelgrimeren al niet met zich mee brengt.
Hij vraagt of ik een wens naar Rome mee wil nemen. Op een stukje papier schrijft hij wat. Ik weet zelf wel wanneer het juiste moment en de juiste persoon daar zijn om het te geven. Ik heb wat in zijn dagboek geschreven, we drinken samen koffie (dat is de tweede in korte tijd), gaan naar de VVV en we nemen weer afscheid. Ik hoop niet dat ik elke dag iemand ga ontmoeten die op een of andere manier indruk maakt. Ik blijf aan het afscheid nemen. Aan de andere kant is dat ook het leven van een pelgrim. Ontmoeten en afscheid nemen is daar een onderdeel van. Helaas ben ik geen mensenfotograaf, en dus heb ik ook geen foto’s van deze bijzondere mensen. Zij zijn daar beter in. Ze hebben namelijk allemaal wel een foto van mij.
In iets meer koelte loop ik naar de kerk waar ik de sleutel op moet halen bij Don Silvio of bij Don Piero. Daarna moet ik nog 3 km doorlopen en aan de rechterkant vind ik het ostello. Het is inderdaad een mooie pelgrimsruimte, maar weer bloedheet. Er zijn drie slaapkamers, een badkamer, een keuken en er is een wasmachine. De slaapkamers zijn voor 2, 3 en 4 personen. De koelste ruimte is ook meteen de grootste. Toch besluit ik daar te gaan slapen. Ik ben nu nog alleen, maar er kan zo maar iemand bij komen. Ik wil morgen een rustdag houden, maar ik twijfel of ik dat hier moet doen. Oké, even voor- en nadelen tegen elkaar afwegen. Voordeel: wasmachine, grote supermarkt in de buurt, goedkope overnachting, Piacenza lijkt een leuke stad en daar kan ik dan nog wat van zien, ik heb een blaar. Nadelen: het is er ontzettend warm, ik heb geen behoefte aan meer personen op mijn kamer, het vrachtverkeer raast langs het raam alsof ze zo mijn kamer inrijden. BENG!!! Wat is dat? Oh, ik slaap onder de kerkklokken. Wat een takkeherrie. Dat gaat toch niet de hele nacht door hè. Ik schrik me elke keer een beroerte. Alsof het hele gebouw in stort. Beslissing is genomen. Ik loop morgen verder. Die blaar zal wel lastig zijn, maar als ik nou mijn nieuwe, schone sokken aantrek, zou dat best eens kunnen helpen. Ik overweeg nog wel even de wasmachine te gebruiken. Ik heb echter geen wasmiddel en een supermarkt is er niet in de buurt. Ja die hele grote aan de ander kant van de weg. Maar daar ga ik niet over heen voor alleen maar wasmiddel: levensgevaarlijk, een rotonde oversteken. Kan natuurlijk ook shampoo gebruiken. Hmm, toch niet. Of alleen maar water. Maar als ik terug ben van het eten vind ik het te laat om nog te gaan wassen. Andere keer maar weer.
En als het donker is en ik alleen in dat toch wel grote gebouw lig, weet ik het helemaal zeker. Ik ga hier weer heel snel weg. Wat ben ik toch een rare troela. Constant krijg ik de vraag: ben je niet bang? Nee, waarvoor? En als een klein kind slaap ik vannacht met het licht aan. De hitte valt letterlijk als een verstikkende deken over me heen. Dat werkt claustrofobisch, en daar word ik ‘s nachts in het donker een beetje panisch van. Voer voor psychologen. Het slechte slapen gaat me wel opbreken. Morgen in Fiorenzuola, dan wel overmorgen in Fidenza ga ik in een hotel met airco. Maakt niet uit hoe duur het is. Daar neem ik een rustdag. Ik móét bijslapen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten