Zaterdag 10 juli 2010
Vanaf Canterbury: 1331 km
Tot Rome: 752 km
Ik heb een Italiaan op zijn ziel getrapt. Gisteravond wilde ik ergens eten. Het restaurant van het hotel was gesloten en ik vroeg waar ik dan kon eten. Ik had eigenlijk wel weer zin in Kebab. Ik ben namelijk nog steeds niet zo heel erg van de pizza. Toen ik echter daarnaar vroeg, keek hij zo verongelukt. Kebab? Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om daarnaar toe te gaan. En ben dus toch weer naar de pizzeria geweest. Ik heb er risotto gegeten en chocolade salami. Ik had geen idee wat dat was, maar het bleek een soort arretjescake te zijn. Erg lekker en flink veel calorieën. Altijd goed dus.
Voor het eerst is het ‘s morgens in mijn kamer koeler dan buiten. Ik had airco. Die werkte nier helemaal optimaal, maar het scheelde wel. Ik heb dan ook als een os geslapen.
Raad eens waar ik doorheen gelopen heb? Goed zo: rijstvelden, en af en toe een beetje maïs.
Het antwoord op één levensvraag heb ik overigens tijdens deze tocht gekregen. Mijn huisje in Italië komt NIET in deze omgeving. Ik ben weer opgegeten door de muggen. De eerste paar km ben ik niet alleen aan het lopen, maar ook aan het dansen en om me heen aan het slaan om de kloterige kutmuggen (zo, ik heb gezegd) te ontwijken. Gek, word je ervan. Oké, daar waar ik de DEET heb gesmeerd zitten ze niet, maar op elke andere plaats wel. Probleem van DEET is namelijk dat je het niet op bedekte huid mag smeren. En je moet het niet op synthetische kleding spuiten. En dus heb ik een probleem. Ik heb speciaal een T-shirt aan, zodat er niet te veel huid open en bloot ligt waarop ze af komen. En dat T-shirt is een outdoor, snel drogend, synthetisch ding. Ze zitten dus continue op mijn schouder en prikken gewoon door mijn T-shirt heen. Niet één keer, niet twee keer, ook niet drie keer. Ik heb gewoon weer een hoopje niet te tellen muggenbulten bij elkaar zitten. Dat heen en weer bewegen van alle ledematen kost veel energie en daar krijg je het nog extra warm van. Ik word er echt strontchagrijnig van. En dan te bedenken dat ik nog wel een kleine week door deze hel moet lopen. Maar goed. Na een tijdje wordt het weer wat minder. Niet dat ze weg zijn, maar het zijn er iets minder. En je hoeft niet zo te dansen. Stil staan moet je overigens nog steeds niet. Oh ja,en het zijn niet alleen muggen, maar ook steekvliegen en ander vliegend gespuis, waarvan ik niet weet wat het doet. En ik heb vandaag weer lekker door het gras gelopen. Zo gaan de rode vlekken nooit weg. Ik zie er inmiddels niet meer uit. Pukkelientje is er niets bij.
Was het ook nog een beetje leuk vandaag? Ja, want ik heb door het natuurpark Ticino gelopen. De Ticino is een rivier en die ligt er fraai bij. Dus ook al heb ik tussen de rijstvelden gelopen, het zag er echt wel anders uit vandaag. In een of ander gehucht vroeg geluncht en daarna langs enorme boerderijen. Het doet me meer denken aan kleine gehuchten, maar volgens de informatie langs de route zijn het boerderijen bestaande uit een aantal gebouwen. Ook veel paardenboederijen gezien. En daarna loop ik langs de rivier de Ticino en de ellende begint opnieuw. Een erg mooi natuurgebied, maar weer loop ik te dansen, te slaan en te schreeuwen. Ik maak zo veel lawaai dat ik de achterop komende fietser niet hoor en me een hoedje schrik. Ach, springen deed ik toch al, dus dat maakt niet uit. Ik begin meteen over die rotmuggen. Niet uit Italië? Nee, inderdaad en hij begint in het Engels. Ik vraag hoe je in hemelsnaam hier kunt wonen met die rotbeesten. Tsja, dat doet hij ook niet, Hij komt uit Milaan. Maar je hebt van dat spul om op te smeren. Hij houdt er niet van en gebruikt het niet. En als je op de fiets zit, heb je er minder last van. Ik zeg dat ik inmiddels drie middeltjes heb, maar dat het voor geen ene meter helpt. Nog een km of vier en dan ben je in Pavia. Ik weet het; nog een uur dansen. Dit gebied is een paradijs voor muggen. Ja, dat had ik al begrepen. Van maart tot november zitten ze er. En meteen had ik antwoord op een van de grote levensvragen. Als van maart tot november, dus negen maanden per jaar (dus maar drie maanden NIET) hier muggen zitten, dan ga ik hier dus echt nooit van mijn leven wonen.
En eindelijk loop ik over de brug Pavia binnen. Bij de VVV mijn onderkomen laten regelen. Op naar de nonnen.
De Dom is nog dicht. Daar moet ik later langs. Maar als ik er om half zes weer langs loop, is de mis gaande. Helaas, het gaat over. Ik blijf niet weer heen en weer lopen. Dan maar even boodschappen doen. En nog een keer naar de VVV. Morgen loop ik naar Santa Cristina. Dat is een gat en daar kan ik alleen in de parochie slapen. Ik zie de bui al hangen. Morgen is het zondag en dan kan het ineens niet. De VVV belt en het is geregeld. De veerman voor overmorgen moet ik trouwens 24 uur van tevoren bellen. En vooralsnog lijkt het erop dat hij alleen tussen 16.00 en 17.00 vaart. Dat komt me echt helemaal niet uit.
En dan nog even dit.
- Lies: het gaat zeker lukken. Voordat je het weet, ben ik al weer thuis.
- Fred: de toren is niet herbouwd. Heb ook niet het idee dat dat ooit gaat gebeuren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten