Vrijdag 26 juli 2013

Pieve Santo Stefano - Sansepolcro

Gelopen: 23,7 km (onderweg: 6 uur 20 min.)

Totaal: 183,2 km

Kuttediekut! Ik ben al mijn foto’s van de eerste anderhalve week kwijt. Mijn fototoestel heeft kuren. Hij ging niet meer aan of uit en maakte geen enkele foto. Toen ik gisteravond de foto’s maar eens op de computer wilde zetten, bleek het geheugenkaartje helemaal leeg te zijn. Alles weg. Geen mooie foto’s van vergezichten, geen foto’s van bloemen, geen foto’s van de kunst die collega Fred geadviseerd had te bewonderen, geen foto’s van de accommodaties waar ik slaap, geen foto’s van mezelf; helemaal niets. Balen!

En zo waar een best aardig ontbijt. Het was dan ook niet in de Autogrill, maar in het hotel. Wel wat veel zoetigheid, maar ook yoghurt. Omdat ik geen zin heb om terug te lopen naar het centrum om de lunch in te slaan en ik de hele dag geen winkels meer tegenkom, biets ik koekjes, beschuitdingetjes en Nutella mee. Het is niet veel, maar met mijn twee perziken en een appel moet ik de dag daar wel mee doorkomen.

Eigenlijk is het meteen al heet en benauwd. En ik moet ook stijgen. Pff, dat is weer zweten. En dacht ik nog dat het probleem met de foto’s het geheugenkaartjes was, het blijkt het fototoestel te zijn. Ik heb er namelijk een nieuw kaartje ingedaan en hij doet het weer niet. Dit is echt heel erg shit. Dan heb ik alleen de iPhone om foto’s mee te maken. Ook best aardig, maar daar kun je verder niet zo veel mee. Bovendien moet ik de batterij sparen, omdat ik hem ook als GPS gebruik. Kut zeg, ik heb er echt de balen van. Zo, genoeg vieze woorden; het is duidelijk. Klaar d’r mee.

 

De vliegen/wespen en spinnenraggen zijn ook weer van de partij. Maar verder loop ik lekker. Ineens lopen er een meneer en zijn dochter achter me. “Buon giorno, good morning.” Een zeer appetijtelijk uitziende Italiaan begint een gesprek in uitstekend Engels. Waar kom je vandaan en waar loop je naartoe? Ik zie hier veel mensen lopen; en allemaal buitenlanders; geen enkele Italiaan. “Ha ha“, zeg ik: “dat komt omdat zij het te warm vinden.” “Jij niet dan?“ “Tuurlijk, ik ook hoor.” En veel mensen lopen alleen. Ik vertel hem dat het me ontraden is om alleen te lopen en dat sommigen het een idioot idee vinden. Hij moet er om lachen. Hij woont in Rome, maar komt hier al jaren voor vakantie. Vroeger als kind al. En nu zijn ouders met pensioen zijn, hebben die hier een huis. Het is er rustiger dan in Rome en de mensen zijn vriendelijk. En dus komen zij er ook geregeld om opa en oma te bezoeken en om vakantie te vieren. Aan het eind van de weg, keren ze weer om. “Fijne dag verder, bye en ciao.” Dat was grappig. Ik ben nog nooit iemand tegengekomen in the middle of niks.

Ik loop verder naar een groot stuwmeer. Doordat ik daar zo naar zit te turen, mis ik een afslag. Nou ja, dan maar een stukje over de weg. Dan kan ik ook nog de stuwwand zien. Vind dat wel indrukwekkend. Ik ben er helemaal door gefascineerd.

En dan kom ik bij het punt waar ik moet beslissen of ik langs de zeer drukke verkeersweg naar Sansepolcro zal lopen, of de bus naar Sansepolcro zal nemen, of een omweg lopen maar dan door de Tiber moeten waden. Aan de ene kant vind ik dat door de Tiber lopen wel lollig. Aan de andere kant zie ik mezelf al onderuit gaan en dan heb ik een probleem. Even vragen hoe laat de bus gaat. Pff, over een uur pas. Dan kan ik net zo goed gaan lopen. En dus neem ik de drukke verkeersweg. Het gaat redelijk, maar om een of andere reden is dat drukke verkeer altijd erg inspannend. En moe, heet en bezweet kom ik bij het hotel aan. Ik gooi mijn tas op de kamer en ga naar de eerste de beste bar een cola halen. Zo, daar knapt een mens van op.
‘s Avonds eet ik bij een restaurant dat me door Paola van de albergo is aangeraden. Het eten is prima. Maar de bediening is naatje. Weinig geïnteresseerd, je niet aankijken als ze iets brengen, geen alstublieft zeggen en als je klaar bent met eten je eigenlijk alweer wegkijken omdat er een nieuwe klant op jouw plek kan zitten. Hm, weet nog niet of ik hier morgen weer kom.