Maandag 22 juli 2013

Passo della Consuma - Badia Prataglia

Gelopen: 24,9 km (onderweg: 7 uur 45 min.)

Totaal: 115,7 km

Ik kan vanmorgen zo laat ontbijten als ik wil. Ik heb bedacht om om 8.00 uur te vertrekken, dus doe maar om 7.30 uur. Ik ben niet de eerste. Oma zit er ook al en als ik net aan mijn ontbijt zit, vertrekken er al twee wandelaars. Dat bleken twee Nederlanders te zijn. Het ontbijt is niet erg veel: één kopje thee, vieze sinaasappelsap, een lekkere brioche met crème en een bekertje yoghurt. Dat laatste is dan wel weer aangenaam.
Als ik afreken, geeft Luciano, de baas, aan dat ik een stukje met hem mee kan rijden met de auto, om dan de chiesa Romanea of zo iets te kunnen zien. Die is prachtig, hij dateert uit de 11^e eeuw en hij vindt het jammer dat de route er niet langs komt. Ik kan over een b-weg naar Lonnano. Eigenlijk sla ik daarmee een etappe (naar Stia) over. Vanaf Lonnana kan ik de route dan weer oppakken naar Camàldoli. Ik vind dat wel wat, want het eerste deel van de route zou ik toch al anders gelopen hebben. Ik heb geen snoeischaar mee en die heb ik waarschijnlijk wel nodig wil ik door het struikgewas heen komen. Nou, dank je wel, Dus deze optie vind ik ook wel aantrekkelijk. En zo rijd ik met Luciano richting de kerk. Hii spreekt naast Italiaans, ook Engels, Frans en Duits. En hij is bezig met Japans en Russisch. Ach ja.
Ik loop over een rustige weg richting het kerkje. Binnen zitten twee mensen te bidden en lezen in de bijbel. Ik maak wat foto’s en loop door. Van de buitenkant vind ik het kerkje bijna nog mooier dan van de binnenkant. Oud en eenvoudig, daar hou ik van.
In Pratovecchio kan ik wat drinken, naar de wc en de lunch inslaan. Dat is grappig; bij de bar staat een meisje dat duidelijk ook alleen is en aan de wandel. Die kom je niet veel tegen. Het is nog vrij vroeg en het plaatsje leeft meteen met mensen die boodschappen doen en elkaar in de bar ontmoeten.
Ik heb besloten om nog een stukje verder over de rustige weg te lopen, door naar Casalino, en daar de route weer op te pakken. Er is een heerlijke fontein met koud water. Even bijkomen, wat eten en drinken en proberen een gesprek te volgen. Als ik het goed begrijp is de man getrouwd met een Nederlandse vrouw die Juliana heet, en komen er een vrouw met dochter, schoonzoon en kleindochter toevallig langs. En de vrouw blijkt Juliana te kennen, of zij hebben een gemeenschappelijke kennis/familielid. Het gaat me wat ver om te zeggen dat ik ook uit NL kom, maar ik beweeg wel veel en kijk ze nog eens aan, wapper met mijn Nederlandse wandelboekje om maar te laten zien dat ik ook uit NL kom. Lukt voor geen ene meter. Ze hebben totaal geen interesse in mij.
Ik sla een weg in die begroeid is met struikgewas. En natuurlijk met prikkels. Mijn stokken, mijn waterflesjes, mijn haar, alles blijft eraan hangen. Door met grof geweld te trekken, kom ik weer los. Ik houd helemaal niet van dit soort paden. Gelukkig wordt het snel breder, maar wat stijgt het en wat is het heet. De zweetdruppels vallen van mijn gezicht en ik kan geen pap meer zeggen. Ik ben in het nationaal park van Casentino. Daar zouden zwijnen en herten te zien moeten zijn, maar ik zie alleen wat pootafdrukken. Ik kijk echter alleen maar op de weg, omdat ik anders op de weg lig. Dat vind ik ook zo jammer aan dit soort paden. Je moet zo goed opletten waar je loopt dat je totaal niet om je heen kunt kijken. En doe je dat per ongeluk wel, dan heb je of je enkel verzwikt, of je ligt met je neus op de grond. Doe mij maar de wat bredere rustige wegen. Daar kun je heerlijk om je heen en boven je kijken, en naar mijn idee meer genieten van het uitzicht.
Maar dan kom ik eindelijk toch aan in Sacro Eremo di Camàldoli. Een kluizenarij waar Franciscus van Assisi een maand zou hebben uitgerust toen hij uit het Midden-Oosten terug kwam van Venetië via Florence naar Assisi. Vast heel boeiend, maar ik kan er niet in, en ik heb geen zin om op de rondleiding te wachten. Er is wel een fonteintje met heerlijk koud water. Daar ga ik maar eens van genieten. En dan komt er weer een meisje alleen aan wandelen. Hoe is het mogelijk; dat is al de tweede vandaag. Die is echter wat gestrest. Ze drinkt een slok en gaat weer op pad. Ik ga ook maar weer verder. Ik heb de keus uit 35 minuten lopen naar Camàldoli dorp, een gehucht van niks, of 2,5 uur lopen naar Badia Prataglia, een behoorlijk dorp. Eigenlijk wil ik dat laatste. Het is pas 14.00 uur, dus dat moet lukken. Ik loop verder door beukenbos. Hm, wat ruikt het hier lekker. Ik neem ergens nog de asfaltweg in plaats van het bospad. Scheelt waarschijnlijk niet qua tijd, maar ik kan weer om me heen kijken.
In Badia Prataglia is Albergo Il Giardino snel gevonden. In eerste instantie denk ik dat hij dicht is, maar de deur gaat open. Er is niemand. Maar daar komt oma aan; ze roept Franca. Waarschijnlijk haar dochter en heeft net zo’n verlopen gezicht als eigenlijk het hele hotel. Ze heeft een heel zwaar leven gehad en ze rookt te veel. Ik krijg wel een heel basic kamer, de badkamerdeur kan nier helemaal open, omdat de douchekop daar zit. Maar ik vind het best. Ik ben moe. Diner is om 19.30 uur. Nog even snel het kerkje tegenover de albergo in. Het is oud, maar ik vind het niet erg bijzonder.

Dacht ik eerst nog dat ik de enige gast was, blijken er meer gasten te zijn. Sterker nog; er zijn mensen die hier meerdere dagen verblijven. 19.30 uur diner wil dan ook zeggen dat iedereen tegelijk gaat eten. Als primo een minestronesoep. Is weer eens wat anders dan een pasta, maar is net als het hele hotel lijkt het wel, zonder liefde gemaakt. Ik kan ook een blik doperwten, worteltjes en bonen opentrekken en in een pan water gooien. Het is niet vies, maar het is Italië onwaardig. Maar goed. Als secondo mag ik zeggen wat ik wil. Eh, dan moet je wel zegen wat je hebt. Ik kies voor de kip met salade. Terwijl ik de meeste mensen in een abrikoos dan wel een pruim zie bijten, blijk ik die niet te krijgen. Dat is zeker alleen voor de vaste gasten. Dan niet. Geen haar op mijn hoofd trouwens om te besluiten hier mijn vakantie te vieren. Fijn dat het goedkoop (en schoon) is, maar daar is dan ook wel alles mee gezegd.