Dinsdag 16 juli 2013

Florence - San Piero a Sieve

Het ontbijt is op een soort dakterrasje. Valt helemaal niet tegen. Op de plattegrond die ik heb, heeft de hotelmeneer gisteren een route aangegeven voor een dagje toerisme in Florence. Ik loop langs het Palazzo Pitti, de Ponte Vecchio, het Palazzo Vecchio, de David,  en langs de Dom (waar een enorme rij wachtenden voor staat). Het een is nog mooier dan het ander. Een paar jaar geleden ben ik voor de eerste keer in Florence geweest. In mijn herinnering vond ik het te groot, te veel rechte straten, en alles te ver uit elkaar. Siena daarentegen vond ik veel mooier. Drie jaar geleden ben ik tijdens mijn pelgrimstocht teruggeweest naar Siena, en dat viel eigenlijk een beetje tegen; tsjonge, wat was het daar druk. Het weerzien van Florence dit jaar verrast me juist in positieve zin. Natuurlijk is het groot en druk, maar alles is op loopafstand. En de stad hangt van mooiigheid aan elkaar.

Ik lees momenteel Inferno van Dan Brown en dat is extra leuk. Ik hoef niet alle musea in waar Langdon ook in gaat, maar het is wel leuk te lezen.

Collega Fred had me geadviseerd naar het Piazza della Signorina te gaan voor twee beelden. Het ene van Giambologna, de Sabijnse maagdendroof. Dat zit als een soort kurkentrekker in elkaar. En het is inderdaad prachtig, ingenieus gemaakt. En als de zon dan nog op het bovenste deel van het beeld schijnt, komt het witte marmer extra mooi uit op de donkere achtergrond. Een politieauto staat wat in de weg voor een mooie foto, maar het lukt toch. Verder moest ik op het voetstuk van de Perseus van Cellini letten. Ook dat is prachtig, rijkelijk versierd, en zo kunstig genaakt. Maar ‘de kurkentrekker’ heeft meer aantrekkingskracht vind ik. Zelf had ik gelezen dat aan de rechterkant van het Palazzo Vecchio een profiel van een man in steen is gehakt. Dat zou Michelangelo van zichzelf gemaakt hebben met zijn armen op zijn rug, tien iemand zijn kundigheid in twijfel trok. Het is even zoeken, maar dan vind ik het. Dat is ook geestig. Alle toeristen lopen er namelijk langs en zien het niet. Beetje sneaky maak ik er een foto van. Ik zou het jammer vinden als alle toeristen het zouden ontdekken.

Bij toeval beland ik bij een eettentje waar alles biologisch is en van de eigen boerderij komt. Ik wil een broodje met iets. De mevrouw raadt me af om iets van het varkenshoofd te nemen, maar salami van de schouder is aan te bevelen. En daar krijg ik dan nog aubergine, courgette, paprika en olijfolie bij. En dat alles op zoutloos brood. Het smaakt uitstekend. Ik zie dat het in de buurt is van het hotel waar ik over een paar dagen ben. Dit is wel wat voor ´s avonds.

Dan nog naar de San Lorenzo. Ik vind de kerk matig interessant en kan de graven van de Medici niet vinden. Maar als ik de aanwijzingen van Fred nog een keer goed lees, moet ik ook niet achterin de kerk zijn, maar achter de kerk. Ach ja, begrijpend lezen is ook best moeilijk. Kerk weer uit, kaartje kopen voor de graven. De graftombes van Giuliano en Lorenzo de’ Medici zijn inderdaad ook weer prachtig. Vooral de man (vertegenwoordigt de dag; de vrouw de nacht) op het graf van het graf van Giuliano vind ik schitterend. Marmer is toch mooi materiaal om in te hakken.

Aan het eind van de middag neem ik de trein naar San Piero a Sieve. Ik herken het al snel, en de B&B van Franco en Monica is snel gevonden. Alleen Franco is thuis, Monica is nog aan het werk. Ik krijg de kamer (het lijkt wel een apart huisje) in de tuin. Een Oostenrijks echtpaar heeft de kamer die ik vorig jaar had. Ik zit heerlijk in de tuin te lezen en de route voor morgen te bekijken, als het ineens begint te regenen. Het is maar een korte bui, maar wel hevig, Volgens Franco is dat al dagen zo. De ene keer om 14.00 uur, de andere keer om 17.00 uur. Monica komt thuis en ook dat is een hartelijk weerzien. Of ik mee wil eten. Uiteraard. Ik heb niet zulke goede herinneringen aan de plaatselijke pizzeria. Sindsdien eet ik alleen pizza’s van Albert Heijn. Tjonge, de pasta is echt fantastisch. Ik probeer te zeggen dat de ingrediënten zo eenvoudig zijn, maar de combinatie zo smaakvol is. En Monica denkt even dat ik het maar een eenvoudige maaltijd vind. Ho, nee, begrijp me niet verkeerd. Ik vind het geweldig. Het blijkt ook de favoriete pasta van Herman te zijn. En weer klinkt het als Irma.

De Oostenrijkers spreken geen Italiaans en Franco weet niet zeker of hij de tijd waarop zij willen ontbijten wel goed begrepen heeft. Als de mevrouw langskomt om iets van haar fiets te halen (zij fietsen richting Rome) knoop ik in mijn beste Duits een praatje aan. De tijd had Franco goed begrepen, 7 uur. Doe mij dan ook maar om 7 uur het ontbijt. Is wel zo makkelijk.