Vrijdag 19 juli 2013

Firenze - Casignano

Gelopen: 17 km (onderweg: 4 uur 30 min.)

Totaal: 56,5 km

Vannacht weer erg slecht geslapen. Zo heet als nu heb ik het nog niet eerder gehad. Ik lig te zweten in bed en doe geen oog dicht. Goed dat ik nog even de B&B gebeld heb. Nu kan ik iets langer in mijn bed blijven liggen en heb ik nog tijd om de Santa Croce te bekijken.
Eerst op zoek naar het café waar ik kan ontbijten. Ik loop een beetje in een rondje, maar dan vind ik het toch. Prima ontbijt, terug naar het hotel om mijn rugzak te pakken. Ik smelt er al weer helemaal weg, en naar Santa Croce. Ik ben er iets voor 9.30 uur en hij gaat net open als ik aan kom lopen. Ik heb de hoop dat ik er met mijn pelgrimspaspoort gratis in mag, maar daar stinken ze helaas niet in. Ik kan wel een stempel in het winkeltje halen.
De kerk wordt van binnen gerestaureerd, maar er zijn nog mooie dingen te zien. De fresco’s in het koor zijn inderdaad schitterend, zoals collega Fred al had gezegd. 10.15 uur ga ik er weer uit om op pad te gaan. Ik loop een stuk langs de Arno. Dat is ook een trimtraject. Er rennen nogal wat mensen langs. Drink nog wat bij een bar, en lees in de krant dat er gisteren inderdaad een moord gepleegd is. Gezellig. Ik haal nog een broodje en dan wordt het steeds rustiger. Ik moet wel weer even wennen aan de schrijfstijl van een nieuwe gids. Ik ben blij dat ik ook de gps-coördinaten heb, want ik loop twee keer fout. Uit de beschrijving had ik dat niet goed begrepen. Ik kom steeds hoger en zie de koepel van de dom prachtig liggen. En dan stijgt het echt. Jemig de pemig, ‘het zweet gutst langs mijn slapen‘. Die zin gebruik altijd bij de woordenschattraining. In boeken staan andere woorden, die je in het mondeling taalgebruik niet gebruikt. En dan geef ik dit voorbeeld. In een boek wordt het omschreven ‘het zweet gutst langs mijn slapen’, terwijl je in ‘gewoon’ Nederlands zou zeggen: ‘ik heb het snikheet‘, of ‘takketering wat is het warm’ of ‘sodeknetter, ik heb geen droge draad meer aan mijn lijf’. Nou ja, zo iets dus.
En dan kom ik bij de B&B. Cristina is absoluut geen doorsnee Italiaan. Ze praat als een Amerikaan (met een Italiaans accent) met in elke zin ‘fantastic‘, ’all that stuff’’ en een stortvloed aan woorden. Ze heeft een Aziatisch uiterlijk. Geen idee hoe de roots verder liggen, maar ze is enorm vriendelijk. Ik heb een heerlijke kamer, met fantastisch uitzicht, niet te warm, een lekkere badkamer. Helemaal top.
Ook Maurizio is vriendelijk, en wel een echte Italiaan. ‘s Avonds zitten we onder de patio. Het wordt eigenlijk koud. Heb ik mijn fleece trui niet voor niets mee. Het begint wat te regenen en te onweren. Ik ben blij dat ik weer binnen ben. We beginnen met een antipasta; of eigenlijk twee. Meloen en ham en bruschetta. We gaan over op de pasta (ik knal alweer uit elkaar) en daarna naar de kip, aardappeltjes en groenten. En dan nog aardbeien met ananas toe. Het was weer lekker. En daar waar ik net één slok wijn op heb, begint Maurizio al aan zijn tweede glas. De eerste fles witte wijn is nog niet op, of de  tweede fles komt er al aan en de fles rode wijn stond er ook nog. Effe doordrinken ja. En Maurizio stapt daarna gewoon nog in de auto voor een vergadering.
Cristina blijkt uit Hawaï te komen. En dat spreek je niet uit als Hawai of Hawajji, maar als Hawa ie. Ze heeft een dochter en een zoon. Haar dochter heeft jaren in NL gewoond en beide wonen nu in Hawaï. Ze was getrouwd met een Zweed en is weduwe. Maurizio heeft een zoon. Maar of ze nou samen getrouwd zijn, dat weet ik niet. Ze hebben in ieder geval een prachtig huis uit de 17^e eeuw. Ooit van een of andere landheer. Juliana schijnt hier ook nog een optrekje in de buurt gehad te hebben. Niet onaardig. Het uitzicht vanaf de B&B is schitterend. Als het kouder wordt stoppen de krekels. Die maken alleen geluid voor de verkoeling. Als je erop gaat letten, is het een leuke gewaarwording. Bij een vlaag koele wind is het ineens stil. En op de achtergrond hoor je het gelach van de herten. Het is net geblaf, maar het klinkt toch anders. Ik zit duidelijk middenin de natuur. Wat een rust. Om 22.00 uur kan ik mijn ogen niet open houden. Ik ga slapen. Ben helemaal suf geluld door Cristina, maar het was gezellig.