Dinsdag 23 juli 2013

Badia Prataglia - Casa Santicchio

Gelopen: 10,5 km (onderweg: 3 uur 50 min.)

Totaal: 126,2 km

Ik heb lekker geslapen. Ontbijt is om 7.30 uur. Er is weer helemaal niemand, maar als ik de ontbijtzaal binnenkom, zie ik oma ook al schuifelen. Ze brengt me een kopje thee. Ik krijg een verpakte brioche (maar bij gebrek aan beter eet ik die toch maar op, ook al zijn ze eigenlijk niet te eten), twee beschuitdingetjes en een paar sneetjes brood van gisteren. Ik neem de achterste twee, die het minst uitgedroogd zijn. Betalen, een stempel, zelfs een met een Tau-teken. Ze blijkt dan ook nog een beetje te kunnen lachen, als ik blij ben met de mooie stempel.
Naar de Spar om mijn lunch in te slaan en dan op pad. Gisteren heb ik op een kaart bij het informatiecentrum gezien dat er een mountainbike route is. Die komt uiteindelijk weer op de route uit bij Frassineta. Dat zijn meer km, maar veel minder zwaar. En omdat het een ATB route  is, zal hij wel niet te druk met auto’s zijn. En dat klopt. Ik loop weer op de weg, maar er komt nauwelijks verkeer langs en ik kan weer heerlijk midden op de weg lopen en uitgebreid om me heen kijken. Ik ben ook wel een afvallige hoor door niet helemaal de route van de Franciscaanse voetreis te lopen zoals zou moeten. Nou ja, toen ik een paar jaar geleden in Assisi was en wat over Franciscus had gelezen, vond ik hem eigenlijk ook een flapdrol.

Het is blijkbaar een houtwinningsgebied. Overal liggen stapels hout, in alle soorten en maten. Ik kom nog langs een houtfabriek. Ook daar weer geen mens te zien. Ik passeer nog wat gehuchten en kom dan in Frassineta, wederom een gehucht. Ik moet wel lachen om de wandelgids. Elke drie huizen bij elkaar heet al een dorp. Zo heet Frassineta een bergdorpje. Ik zou dat gehucht of buurtschap of zoiets noemen. Want je knippert met je ogen en je bent er alweer uit. Met een beetje geluk is er een kerkje, maar een winkel is er al helemaal niet. Maar goed. Ik ben echt heel erg vroeg. Het is pas 9.45 uur. Ik heb dit stuk in 1,5 uur gelopen, terwijl je daar over het wandelpad waarschijnlijk meer dan het dubbele over had gedaan. Bij het kerkje in de schaduw een tijdje gezeten, naar de waterbron gelopen, daar wat gehannest en toen toch maar weer verder gegaan. Ik weet niet hoe ik de tijd nog meer kan rekken. Het is nog maar 50 minuten lopen. Dat betekent dat ik er ruim voor 12.00 uur ben. Nou ja, het zij zo.

Met mooie uitzichten en mooie bloemen lopen ik verder. Ik kom op het kruispunt van waar het nog zo’n 10-15 minuten lopen zou zijn. Ik weet niet wat voor pad dit is, maar het lijkt helemaal nergens naartoe te gaan. En dan uit het niets, verschijnt er ineens een huis. Niemand die me hoort, maar na een paar keer buon giorno geroepen te hebben, verschijnt er een man aan het raam. We hadden je nog niet verwacht. Nee, dat kan kloppen; ik ben er ook iets eerder dan gedacht. Achteraf had ik misschien toch net zo goed door kunnen lopen naar la Verna. Nou ja. Mijn bed moet nog opgemaakt worden. Eerst mijn schoenen dan maar eens uitdoen; ze zitten vol met gras en zaden. Dat wordt een half uur plukken aan de binnenkant van mijn schoenen en mijn sokken om ze weer ‘schoon’ te krijgen. En als mijn kamer klaar is, val ik neer op bed en vallen mijn ogen dicht. Ik ben blijkbaar toch wel moe.
Ik zie dat ze een sauna in de tuin hebben, en een soort zwembad, meer een uit de kluiten gewassen wastobbe. Ze vertelt dat het gisteren volle maan was en dat ze ‘s avonds laat met z’n allen in de tobbe hebben gezeten om te genieten van de maan. Het was prachtig. En dat willen ze vanavond weer doen. Ik moet daar nog eens over nadenken. Ik wil gewoon vroeg gaan slapen, maar misschien is het ook wel weer lollig.
De rest van de middag lees ik. Ik heb inmiddels wel honger, maar we moeten wachten op ‘de twee jongens‘. Zij blijken yoga meester te zijn en zijn aan de wandel. Ik zit alleen maar te gapen. Om 20.00 uur kunnen we dan eindelijk eten. Ze blijken allebei Engels te spreken, maar doen dat niet. Sterker nog: een zegt: oh ja, we moeten Engels spreken, doet dat drie woorden en gaat weer over in het Italiaans. Ik ben te moe om het te begrijpen en het gesprek gaat te vlug. In grote lijnen begrijp ik dat het over wandelen gaat en de omgeving. Ik denk (en hoop) dat wij Nederlanders dat anders zouden doen, en een gesprek in het Engels zouden voortzetten als er iemand aan tafel zit en de taal niet spreekt.
Eetgewoontes zijn toch wel landsgebonden, of persoonsgebonden. We wachten tot de twee mannen terug zijn, omdat we dan gezamenlijk kunnen eten. Dat vind ik wel zo normaal. We moeten zelf opscheppen vanaf een soort buffet. Ik wacht dan totdat iedereen heeft en ga dan eten. Maar nee hoor. Je schept op, en je begint meteen te eten. En als je telefoon dan gaat, sta je op om hem op te nemen. Dat kan nog als het belangrijk is, maar ik vind het vreemd als je dan niet meer terugkomt. Ik dacht dat we gezamenlijk zouden eten. De enige man die nog aan tafel zit, krijgt een kopje koffie. Mij wordt dat niet aangeboden. Nou, hoef ik ook geen koffie, maar waarom hij wel en ik niet? Dat was gisteren in het hotel ook al. Waarom krijg ik een andere behandeling dan de Italianen zelf? De fruitschaal komt op tafel en ik neem meteen. En dat is maar goed ook. Normaal zou ik gewacht hebben tot iedereen weer zit, maar als ik dat nu gedaan zou hebben, zou ik zonder fruit van tafel zijn gegaan. De tweede man verdwijnt ook en ineens zit ik alleen. Ik hoor ze wel op de veranda. Maar ik ben er klaar mee. Vast leuk om vannacht met de maan in de tobbe te zitten, maar ik sla even over. Ik begrijp de gewoontes niet, ik volg het gesprek niet en ik wil gewoon slapen. Ze vinden het geloof ik maar vreemd dat ik om 21.00 uur al ga slapen. Ach ja, rare Hollanders.