Dinsdag 30 juli 2013

Pietralunga - Gubbio

Gelopen: 27,9 km (onderweg: 6 uur 55 minuten)

Totaal: 232,4 km

Goed ontbijt met brood dat je zelf kunt roosteren, Edammer kaas, verse brioche, yoghurt en zelfs fruit. Mjammie. En dat kan al vanaf 6 uur. Het wordt een lange dag, dus ik sta al om 6.30 uur in de bar. Ik hoopte bij de bakker nog brood te kunnen halen voor de lunch (kaas heb ik gisteren bij de supermarkt gekocht), maar die is helaas nog niet open. Nou ja, dan moet ik het doen met twee perziken, drie abrikozen en een stukje kaas. Het cakeje dat ik bij het ontbijt mee wilde bietsen, ben ik vergeten.

Uitzicht vanuit de hotelkamer

Het is bijna koud vanmorgen; het is flink afgekoeld. De route is niet erg ingewikkeld en loopt veel over brede paden. Omdat Gubbio een toeristenplaats is, denk ik dat het wellicht verstandig is het hotel te reserveren. Zo om een uur of tien lijkt me een mooie tijd om te bellen. Ware het niet dat ik op dat tijdstip enige tijd geen bereik heb. Dan maar wat later. Zo gezegd, zo gedaan. 


Onderweg 

Onderweg

Heel veel zonnebloemvelden

Ik gebruik een hele recente gids van 2013. Maar zelfs die blijkt al verouderd te zijn. Er is ineens een weg aangelegd. Eigenlijk wel geestig. Vooralsnog lijkt die helemaal nergens naartoe te gaan. Het is heel wonderlijk. Ik loop op de goede Strada Bianca die ineens overgaat in een nieuw geasfalteerde weg. En direct naast mij verschijnt nog een nieuw geasfalteerde weg. Welke zou ik moeten hebben? De meest linker gaat met een boog als viaduct over de andere nieuwe weg. Ik moet rechtdoor. Volgens mijn GPS moet ik die meest linkse inderdaad niet hebben. Met veel moeite spring ik een geul over. Maar nou blijk ik nog steeds niet op de goede weg te zitten. Ik moet nog meer naar rechts. En daar loopt inderdaad de Strada Bianca verder, zie ik nu. Maar ja, hoe kom ik daar? De geul is hier nog iets breder. Helemaal teruglopen naar ik weet niet waar, lijkt me ook geen goed idee. Ik loop dus een beetje heen en weer op zoek naar de beste oversteekplaats. Die waar ik redelijk eenvoudig iets naar beneden kan lopen, om dan een grote stap te nemen naar de overkant en daar weer naar boven te klimmen. En dan moet het niet zo steil zijn dat je met het naar beneden gaan in een keer in de geul ligt, dan wel met het naar boven gaan, alsnog of wederom in de geul ligt. En ik moet zeggen dat ik met mijn motorische onhandigheid best soepel die geul over kom. Trots loop ik verder en zit ik weer op de goede weg.

Onderweg kom ik nog een fonteintje speciaal voor pelgrims tegen. Daar heeft de plaatselijke parochie voor gezorgd. Het is er nog maar net zie ik, vanaf 18 juni. Top hoor. Twee bankjes erbij. Het water dat eruit komt is echter warm, niet eens lauw, maar echt warm; hoe lang ik het ook laat doorlopen. Helaas.

De nieuwe fontein

En zo loop ik al richting Casamorcia. Schijnt een plaats en hotel van helemaal niks te zijn, dus loop ik door. Het enige dat ik ervan zie is een kerktoren en een enorm grote, oerlelijke fabriek. Ik zou er tot Casamorcia 7 uur over lopen, maar ik loop blijkbaar zo snel, dat ik er minstens een uur korter over doe. Dan is het nog 1,5 uur naar Gubbio. Ook daar doe ik wat korter over en zo ben ik binnen de zeven uur op mijn eindbestemming. Volgens mij is het een prachtig stadje. Ik heb dan wel het hotel gereserveerd, maar ik heb geen idee waar het hotel is. Op naar de VVV. Net op tijd voor sluitingstijd.

Zicht op Gubbio

Franciscus en de wolf

Aan het eind van de middag dan maar eens de plaats in. Het restaurant bij het hotel is vanavond dicht en ik heb een suggestie gekregen om ergens anders te gaan eten. Hm, ik vind het niet alles. Heb ik gisteren een penne voor 4,50 gegeten. Kost een pasta hier 10 tot 13 euro. Dat zijn wel andere prijzen. Eerst maar een ijsje bij een erg onaardige mevrouw. Zijn ze hier goed in. Een gesprek met iemand anders voeren, jou eerst laten wachten omdat dat gesprek heel belangrijk is, en dan jou helpen, maar het gesprek verder voeren. Kunnen ze in NL overigens ook goed hoor; Vind ik vrij asociaal.
Dan vind ik ineens een winebar. Laat ik daar eerst maar naartoe gaan. Met een beetje geluk krijg ik er allerlei hapjes bij, en kan dat als maaltijd dienen. En terwijl ik geniet van een heerlijk glas witte wijn, skype ik met mijn ouders en komen de hapjes erbij. Joepie. Brood met tomaat en kaas, en pizzastukjes. Niet erg gevarieerd, maar het smaakt prima, en ik eet uiteindelijk de hele plank leeg. Als ik de buren zie met andere hapjes en ik afreken en nog meer hapjes zie, begin ik me ineens af te vragen of de plank wel helemaal voor mij alleen was en of het de bedoeling was dat ik hem leeg at. Tsja, dat is nu een beetje laat. Morgen hier maar niet meer langs gaan.

Als ik met mijn verhaal bezig ben, realiseer ik me ineens dat ik de thee en de M&M’s van gisteren niet heb betaald. De nieuwe barman had gezegd dat ik die bij de kamer moest betalen. Vanmorgen geen haar op mijn hoofd die daaraan gedacht heeft. Nou ja, het is toch zwart gegaan. Geen paspoortgegevens genoteerd, ik heb geen bon. Dat gaat rechtstreeks de broekzak in. Dan maakt die thee ook niet meer uit.