Donderdag 8 juli 2010
Vanaf Canterbury: 1281 km
Tot Rome: 802 km
Vannacht weer wakker geweest vanwege de warmte. Het blijft 30 graden in de kamer. Jemig de pemig, het zweet breekt me uit. En wat een dorst krijg je daarvan.
Gisteravond weer goed gegeten. Dat kon pas om 20.00 uur, en ik was de enige. Volgens mij ben ik zelfs de enige in het hotel. Ik heb voor de risotto gekozen. Ik loop tenslotte door de rijstvelden. En daar maken ze alleen risotto van. Gewone gekookte rijst om nasi te maken of zo, kennen ze niet of nauwelijks. En hij was lekker. En vanmorgen in eerste instantie alleen beschuit, maar er kwam ook nog yoghurt, een warm chocolade broodje, waarvan de chocolade verbrand was, en een appel. En niet alleen jam, maar ook kaas. Kijk: daar kan een mens wat mee. Vandaag maar een kort trajectje. Die 40 km van eergisteren heeft er flink ingehakt merk ik. Ik heb gevoelloze tenen, en dat gaat niet meer weg ‘s morgens. Mijn voeten zijn niet meer zo dik, maar mijn tenen blijven dat wel. Lijkt me toch niet helemaal goed. Bij elke pauze doe ik dan ook mijn schoenen uit. Ik denk dat ik mijn schoenen te strak dichtbind. En dat in combinatie met de vochtige warmte zorgt voor opgezette voeten. Toch even schoonzus Liesbeth sms’en.
Voor de verandering heb ik vandaag door de rijstvelden gelopen. Zo af en toe afgewisseld met rijstvelden. Oh ja, en ook door maïs. En verder veel rijst natuurlijk. In Nicorvo even een korte pauze gehad. De politie hield er een snelheidscontrole. En die hadden het druk zeg. Niet dus. Iedereen stond ongeveer stil op het kruispunt. Ja, als je ook zo pontificaal met je apparatuur daar gaat staan, denk ik niet dat er veel mensen te hard zullen rijden. Nog even het kerkje in geweest. En daarna door de rijstvelden naar Madonna del Campo. Daar geluncht en ook even het kerkje in geweest. Wat een schilderingen van binnen. Het was prachtig. Een iets langere pauze gehouden dan normaal. Het was ten slotte nog maar 2 km naar Mortara. Vanwege een wegafzetting niet over binnenweggetjes, maar over de iets drukkere weg. Kom nu van de andere kant Mortara binnen. Ik loop zo het hotel binnen. Ik heb een kamer aan het spoor. Wel een druk spoor, maar met alleen maar stoptreinen. En het geklingel van de overweg klinkt dermate uit het jaar nul dat ook dat me waarschijnlijk niet uit mijn slaap zal houden: alsof iemand met een hamer tegen een lantaarnpaal staat te slaan. Eerst een cola (ik raak nog verslaafd aan de cola), en daarna heb ik geslapen. De warmte en daardoor de gebroken nachten beginnen zijn tol te eisen. Ik geef er gewoon aan toe. Ik dut wat en twee uur later ga ik maar eens aan mijn weblog werken. Helaas heb ik weer geen internet. Ik mag wel even mijn mail checken op de computer van de hotelmeneer. Nichtje Anna heeft haar eigen website. Ik heb de laatste foto’s kunnen zien.
En dan nog even dit.
- Francis: het is geheel wederzijds. Het blijft bijzonder.
- Anna: meiske, wat word je toch al weer groot.
Hoi Everdiene,
BeantwoordenVerwijderenik probeer het nog een keer om een berichtje te sturen. Volgens mij weet ik pas hoe het moet als je allang en breed weer terug bent in WEESP. Het is inderdaad erg warm om te lopen, ik heb met je te doen. Ook hier is het erg warm, wat mij betreft mag het wel weer vriezen haha. Ik moest diep nadenken over je berichtje aan ons gericht, maar ik denk dat ik op 4 juli (verjaardag van Linda) het olifantje in een (gele?) regenjas heb geplakt. Je verhalen blijven erg amusant, en uiteraard ontbreken je eetverhalen ook niet. Trouwens, ik kan een heerlijke risotto maken sinds kort. Pancetta, tuinerwten, platte peterselie, risotto, en het geheel garen in kippenbouillon met daarover heen wat Parmezaanse kaas. Kan niet mislukken (voor mij erg belangrijk zoals je wel begrijpt) en iedere gast krijgt dit bij ons thans voorgeschoteld. Lieve Everdiene,
hoop dat de pelgrimstocht je goed bevalt en je de bezinning en vreugde schenkt.
Lfs, Irene
En als je behoefte hebt, neem een " dure" overnachting op mijn kosten!
hee Everdiene,
BeantwoordenVerwijderenWat vervelend voor je die lichamelijke ongemakken. Lijkt me lastig bij het lopen in die warmte. Fijn dat je nu je italiaans kan gebruiken. Je zal zien dat je nog vloeiend italiaans gaat spreken. Goed eten en goed slapen he, want je mag dan onstuitbaar zijn, maar effe bijtanken blijft nodig. Je beschrijving van de sneeuw in de Alpen, de marmotten en de enge paadjes vond ik fantastisch. O wat zou ik dat ook graag gelopen hebben!! Hou je goed he. Ik heb vandaag vakantie gekregen. Eindelijk een beetje rust.Daag Heleen
Lieve Everdiene,
BeantwoordenVerwijderenNou je verhaal had mij wel te pakken, dus ik ben nu bijgelezen. In 2 dagen 1000 km met je afgelegd. En je hebt mij verbaasd. Allereerst de verhalen over de wijntjes. Ik wist niet dat het je inmiddels smaakt.
Dan je rugzak; 3 kg aan apperatuur, een slaapzak, kussentje en wandelstokken en dan je dagelijkse profiant. Dus ik neem aan dat je nauwelijks kleren bij je hebt. Past ook wel weer bij een pelgrim.
En ik heb enorme bewondering voor je vader, en wat een geweldige ervaring om een deel van de tocht met hem te delen.
Klinkt trouwens steeds leuk, die medewandelaars.EN het afscheid nemen is dan inderdaad pittig, lijkt mij.
Is dit trouwens je eerste ervaring met bergwandelen?
En vanaf nu ga ik het beter volgen. Ik kijk al uit naar je volgende verslag. En ik mail straks nog een bericht
DAg Everdiene,
BeantwoordenVerwijderenHet klinkt toch allemaal heel heftig. Gelukkig daarnaast ook de mooie momenten. Je verhalen lezend heb ik het idee dat ik me je mee reis. Het wordt zo'n beetje vaste prik om in het weekend tijd te nemen om al je wederwaardigheden tot me te nemen.
Mijn tip tegen muggen: slik vitamine b tabletten (tja in het italiaans). Je gaat een geurtje uitscheiden waar de nederlandse muggen een broertje dood aan hebben. Ik doe het nu voor het tweede jaar en het is werkelijk geweldig.
Hoi Everdiene,
BeantwoordenVerwijderenInmiddels zijn we alweer ruim 5 weken verder na mijn laatste berichtje. Griekenland zit er weer op, ik ben alweer twee weken (hard!)aan het werk om iedereen met een gerust hart op vakantie te laten gaan (na de bijscholing is iedereen afgepeigerd en uitgeteld, behalve ik want ik heb er niets mee van doen..). Griekenland was - as always - fantastisch, prachtig, relaxed, thuiskomen terwijl je iets nieuws ontdekt, wat een levensgenot! We hebben alle voetbalwedstrijden gezien (of dat ook onder levensgenot valt?..) en waren - dat was zo gepland - thuis voor de kwartfinale. Feest tegen Brazilie, in het café, zo zat als een kat, drie dagen bijkomen, halve finale in het volgende café, alweer zo'n feest, iets beter gewend aan feest en drank, dus nog maar twee dagen recupereren..., toen een echt (verjaardags)-feest van de buurman met lam aan het spit en .. jawel, ik word te oud voor dit soort fratsen! Zondag, de dag van de finale, was ik doodziek! Dus niks-nie finale in alweer een luisterrijk oord, maar thuis op de bank, met de wc zeer nabij en voornamelijk hoestaanvallen in plaats van Nederlandse aanvallen.
Enfin, hoe dat afliep weet jij zelfs in Italie! Moest ik van díe kater weer bekomen!
Voor de rest van Nederland is toen op dinsdag nog een feestje georganiseerd om gezamenlijk het trauma van verlies te verwerken, maar dat vond ik kinderachtig! Werken, over tot de orde van de dag, er moeten kilometers gemaakt worden, dat soort dingen (je kent het wel...!)
Inmiddels heb ik al mijn oranje outfits gewassen en opgeborgen tot Koninginnedag, ben ik weer (een beetje) beter en dus aan het werk en op het internet aan het zoeken naar tickets voor de volgende vakantie. Jij hebt er maar één dit jaar, ik mag steeds weer opnieuw (geintje).
Ik geniet nog steeds met volle teugen van je reisverslag, je avonturen en je mijmeringen.
Morgen (want dan regent het een dagje hier) ga ik al je foto's bekijken en dan ben ik weer voor even bij!
Ik geniet met je mee!
Keep on walking, strong woman!