Zondag 27 juni 2010
Vanaf Canterbury: 1051 km
Tot Rome: 1032 km
Met Dorotée en Beate ontbeten en iets na elkaar vertrokken. Zij bekijken nog of ze naar Bourg Saint Pierre lopen dan wel meteen door naar de Sint Bernardspas. Het is in totaal maar 25 km, maar we moeten nog 1700 meter stijgen. En dus gaan wij waarschijnlijk tot Bourg St. Pierre. Zeker als het pad hetzelfde is als gisteren. Dat houden we geen 25 km vol. Maar dat blijkt mee te vallen. Het stijgt in het begin behoorlijk, maar het pad is goed. Ik heb van het hotel een kleine pluchen Sint Bernardshond gekregen. En die hangt aan mijn stokken aan mijn rugzak. Ik noem hem Bennie; hij vindt de tocht niet zo leuk as wij. Ik heb oud-collega Lenny nog even aan de telefoon. Zij en Ronald zijn op vakantie in Italië en Zwitserland en we zouden proberen elkaar te ontmoeten. Doordat ik ziek ben geweest en de klim naar de Alpen voor wat vertraging zorgen, gaat het niet lukken. Zij moeten zoveel omrijden, dat het zonde van de tijd is. Het is jammer, maar niets aan te doen. Ik ben helaas voor geen ene meter flexibel. Dan maar bijpraten als ik weer thuis ben.
We kunnen snel over Orsières heen kijken. We lopen langs een rivier die gebruikt wordt om energie op te wekken. En dat is niet verwonderlijk. Het dendert met een noodgang naar beneden, met mooie witte koppen. Het lijkt net sneeuw. En dan buigt het pad af naar rechts. We moeten weer 'een klimmetje' maken. Jemig de pemig, ik sta te hijgen als een werkpaard. Met enorm grote stappen moet je omhoog klauteren. En dan natuurlijk wel in evenwicht blijven, anders lig je heel snel weer onderaan de berg. Met handen en voeten komen we boven. Maar goed, ook dat hebben we weer overleefd.
Na een tijdje stijgen, lopen we behoorlijk komen de rivier uit. Ver beneden ons beginnen de grote naaldbomen en de top steekt dan nog ver boven ons uit. Wat zijn dit een joekels van een bomen. Inmiddels kunnen we ook de bergen zien die boven de boomgrens uitkomen. Hier en daar staat nog een enkele naaldboom en verder is er alleen maar gras. En natuurlijk besneeuwde toppen. Het is prachtig mooi. Dit had ik toch niet gedacht een paar weken geleden toen ik in de regen liep. Het weer kan echt niet mooier zijn. Alle zegeningen, kaarsjes, wensen, en ik weet niet wat meer, hebben geholpen.
We lopen ook weer langs een parcours vita. Die heb ik al veel gezien en ik moet zeggen dat er ook behoorlijk veel gebruik van gemaakt wordt. Je rent een stukje, je hangt aan de touwen, je rent weer een stukje, je rekt en strekt wat, je rent weer een stukje, je spring wat op en neer, en zo gaat dat tig km door. Bij elk apparaat, of dat nou ringen, een rekstok of een evenwichtsbalk is, staat er bij wat je moet doen en hoe vaak. En elke keer als wij er langs lopen, kijken we ernaar. en zeggen dan: 'deze slaan we vandaag maar even over'. Maar Zwitsers zijn gezondheidsfreaks en die maken hier dus veel gebruik van.
Het weer is dus het allermooiste wat je je maar kunt voorstellen. Warm, strak blauwe lucht met hier een daar een witte wolk. Maar het is helder en het uitzicht is fantastisch. Ik ben inmiddels gewend om in de warmte te lopen; voor mijn vader is het nu en dan te heet. Zeker als je ook nog moet stijgen.
In het bos zien we nog een eekhoorn heel dichtbij. We kunnen hem recht in zijn bruine kraaloogjes kijken. En dan komen we eindelijk in Bourg St. Pierre aan. We zien het Maison St. Pierre meteen liggen en gaan daar maar naar binnen. Het is een groot huis met ruimte voor 80 personen. En daar zitten wij als enige. Wat een dood dorp is dit weer zeg. De enige winkel is sinds een half jaar gesloten, en verder is er niets. Oké, er is een camping en een hotel en meerdere auberges. Maar er is geen mens te zien. Ongelooflijk. en dat in het weekend. Ik had gedacht dat de Zwitsers er zelf wel op uit zouden trekken met dit mooie weer. Maar niet dus. We kunnen overigens wel bij het hotel een brood voor morgen bestellen. De lunch is dus geregeld. Anders zou het wandelen moeten gebeuren op een aantal mueslirepen, een stukje chocola, en een appel.
En dan nog even dit.
- Karin: 13 jaar al weer. Gefeliciteerd, en we vieren het later nogmaals. Tot snel.
- Lenny: we hebben echt alles geprobeerd, maar het mocht niet lukken. Helaas.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten