Woensdag 7 juli 2010
Vanaf Canterbury: 1266 km
Tot Rome: 817 km
Wat was het warm vannacht. Ik heb een kamer aan de voorkant, en er komt nogal wat verkeer langs. Desondanks heb ik beter dan gisternacht geslapen. Relaxed pak ik mijn rugzak in, vraag waar een apotheek is en loop daar naartoe. Hij is dicht bij de VVV en beide gaan pas om 9 uur open. Bij de VVV nog wat info over Vercelli gehaald en bij de apotheek wilden ze me in eerste instantie hetzelfde spul aansmeren dat ik al heb. Nee, dat werkt niet. Ik wil iets met DEET. Ik krijg niet het idee dat ze dat kennen. Op een van de potjes zie ik het staan, dus kies ik voor die. Dan nog iets voor de uitslag. Mijn enkel ziet er inmiddels weer vurig rood uit, en de apotheker schrikt er wat van. Jeukt het? Nee dat niet. Of het zwart wordt? Begrijp ik die vraag goed? Nee, het wordt ook niet zwart. Ik krijg een of ander zalfje. Hmm, nu heb ik zonnebrand, DEET en een zalfje tegen de uitslag dat ik op mijn been moet smeren. Laat ik het er maar niet allemaal tegelijk op doen.
Dan loop ik nog even naar de kathedraal. Of was het toch de basiliek. Ik weet het niet helemaal. Er blijken twee grote kerken te zijn, en een heb ik ervan bekeken. Bij de bakker koop ik echt bruin brood. Nu maar hopen dat het net zo lekker smaakt als het er uit ziet. En als ik langs een banketbakker kom, voel ik dat eigenlijk nog honger heb. Ik heb wel een oud broodje van gisteren opgegeten, samen met de kerstomaatjes, maar dat was duidelijk niet genoeg. Ik haal even een brioche. Oh, het is ook een bar. Dan meteen ook maar een kopje thee. Ben nou toch al laat. De brioche met chocola komt wel in de top drie van lekkere chocoladebrioches ooit zeg. Hier zit geen goedkope Nutella tussen, maar echte pure chocola. Mjammie. En dan ga ik eindelijk echt op weg. Voor de verandering loop ik weer door de rijstvelden. Toch ziet het er iets anders uit, en is het landschap wat mooier en gevarieerder dan gisteren. Het is weer onverminderd warm, maar er zijn minder muggen. Of mijn DEET werkt inderdaad.
Ik loop nu in Lombardije. Begon ik in Italië in Aosta, daarna door Piemonte, nu dus Lombardije.
In Pelestra wil ik op een bankje in de schaduw lunchen. Niet te vinden. Wel tafels met stoelen op een terras van een pizzeria. Die lijkt dicht, dus daar kan ik best even gaan zitten. ’Wat wilt u drinken?’ Shit, hij is wel open. Eeh, doe dan maar een cola. En ’stiekem’ eet ik mijn inderdaad overheerlijke multigranenbol op.
In Robbio ga ik naar het hotel. De agriturismo is dicht volgens een lokale. Op mijn kamer zie ik op de televisie dat heel Italië gebukt gaat onder de warmte. In het weekend zullen de temperaturen zelfs naar 40 graden stijgen. Ik wist dat er een moment kwam dat ik nog zou terug verlangen naar de kou van het begin.
En dan nog even dit.
- Francis, Hans, Ellen en ‘Puck’: ik heb al veel gelachen, gezongen en bewonderd. Alles goed?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten