Vrijdag 2 juli 2010
Vanaf Canterbury: 1152 km
Tot Rome: 931 km
Heb heel die kerkklokken vannacht niet gehoord. Was blijkbaar toch wel ver weg.
En nu merk ik alweer dat ik echt in Italië ben. Italianen ontbijten namelijk niet. Het ontbijt zit bij de kamerprijs inbegrepen, dus ik ben benieuwd wat ik krijg. Niet veel: een kopje thee en een brioche. Dat is een soort croissant, maar wat zoeter en hij kan gevuld zijn met jam, banketbakkersroom, chocola of helemaal niets. Nou vind ik brioches echt heel erg lekker, maar een is net genoeg voor mijn holle kies. Dus als ze vraagt of ik nog wat wil, zeg ik dat nog wel een brioche wil. En zo eet ik er uiteindelijk drie: een naturel, een met jam en een met chocola. Maar ja. Eigenlijk heb ik nu drie holle kiezen gevuld. Hier kan ik geen 30 km op lopen. Bovendien, hoe lekker brioches ook zijn, drie achter elkaar komen wel een beetje je neus uit. En dus na het ontbijt eerst naar de bakker.
Ik loop daarna Châtillon uit, en de weg begint meteen te stijgen. Jemig de pemig, dat lijkt ook niet meer op te houden. Denk je de Alpen over te zijn en het dus een beetje rustig aan te kunnen doen. Niet dus. Ik hijg als een werkpaard en zweet als een otter. Ik kan geen pap meer zeggen. In dit tempo ga ik trouwens de 30 km niet halen. In Montjovet bij de kerk en het stadhuis geluncht en meteen gekeken waar ik nog meer kan stoppen en kan slapen. Er zijn wel wat mogelijkheden. Laat ik het maar per plaats bekijken, en dan beslissen of ik verder loop dan wel stop.
Ineens hoor ik geblaf en geklingel. Daar komt een hond, een kudde geiten (getver, wat stinken die beesten) en een herder. De hond heeft volgens mij stront aan zijn kop en begint direct mij te besnuffelen. Hè lekker. De geiten stormen op de fontein af en gaan daar water drinken. Snel maar weer verder, de verse geitenkeutels omzeilend.
Zoals eerder gezegd, staan onderweg veel informatieborden: over de omgeving, een specifiek gebouw of specifieke berg, of de route bijvoorbeeld. Erg leuk. Soms is het alleen even zoeken waar dat kasteel, of die toren, of die hoogste berg dan te zien is. Er zijn trouwens veel kastelen. Van bouwval tot volledig intact. Gisteren langs die van Fénis gekomen, nu die van Issogne. Ik kijk plaatjes, en het ziet er mooi uit. Als ik nog een keer terugkom als toerist ga ik ze wel echt bekijken. In Issogne overigens een buslading Amerikanen met enorme telelenzen en statieven. Op fotovakantie?
Ik ben best snel in Issogne en besluit gewoon verder te lopen naar Hône. Ìk loop zwetend met mijn rugzak te zeulen. Maar je kunt je ook op een andere manier uitsloven. Dit is grappig. Er komen twee langlaufende mannen me tegemoet. Ik ga gelukkig net naar beneden; zij zweten zich omhoog. De een heeft skeelers, de ander korte ski's op wieltjes. En ze duwen zich met hun stokken omhoog. Ik heb me vanmorgen ook met mijn stokken omhoog geduwd, maar doe dat toch iets anders en iets langzamer ook. Geinig gezicht, maar het lijkt me berezwaar.
Vlak voor Hône kijk ik achterom en zie dat het erg donker wordt. Het is, net als gisteren, keihard gaan waaien. toen leidde dat uiteindelijk tot wat gerommel. Wellicht gebeurt dat nu weer. En dus ga ik een tandje harder lopen. Moe kom ik in Hône aan. En weer is het niet eenvoudig accommodatie te vinden. Hotel 1 is dicht, hotel 2 gaat pas om 18.00 uur open. De B&B lukt wel. Ik heb niet alleen een kamer, maar een heel appartement met keuken, dakterras en een doosje Twinings Earl Grey thee tot mijn beschikking. Vooral dat laatste is top. Zo, nu eerst uitwasemen met een kopje thee.
En dan nog even dit.
- Ton: ik krijg onderweg onvoorstelbaar veel vriendschap en plezier.
- Yaron: gefeliciteerd vent.
- 'We' hebben al weer gewonnen. Wel opvallend dat ik dat als eerste van Hans-Jürgen moet horen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten