Dag 63: Ivrea - Cavaglià (25 km)

Maandag 5 juli 2010
Vanaf Canterbury: 1207 km
Tot Rome: 876 km

Vanmorgen helaas geen verse jus, maar wel het lekkere brood. Vandaag om 7.00 uur het ontbijt besteld. Het is zo takkewarm dat ik wat vroeger wil vertrekken. Antonella loopt een stukje mee om de weg te kunnen vinden. En ik word helemaal gek van de muggen. Ik heb er nog nooit zoveel gezien, en ze zitten werkelijk overal. Ik loop om een van de meren heen. Het heeft vannacht geregend en het is nog niet zo heel erg warm. En dus komen ze allemaal tegelijk op. Ook vooral niet gaan stilstaan. Dan wordt het alleen maar erger. Als ik Antonella gedag heb gezegd lijken er nog meer te komen. Ik word helemaal gek. Ik ben alleen maar om me heen aan het zwaaien en begin zelfs te schreeuwen tegen die beesten. Gisteren heb ik anti-muggenspul gekocht, maar het helpt voor geen meter. Ik denk overigens dat ik de helft er ook weer vanaf zweet. En als ik in een open veld sta met een picknickbank rits ik eerst mijn pijpen aan. Ze steken echter gewoon door je kleren heen. En regelmatig sla ik er een dood, waarna ik bloed aan mijn handen heb. Soms lijken ze klem te zitten of zo. Op mijn schouderblad blijft het steken. Dat klopt dan ook. ‘s Avonds blijken er negen bulten bij elkaar te zitten. En dan heb ik het over de rest nog niet gehad. Ze zitten zelfs op mijn handpalm. Ik heb er niet te tellen zoveel. Dit nooit meer. Ik weet wel dat als ik in de Povlakte ben, ik Deet ga kopen. Wat ik nu heb, is ontoereikend. En je wordt in een mum van tijd helemaal lek geprikt.
Als ik voorbij het meer ben, wordt het gelukkig beter. En al snel ontmoet ik twee andere pelgrims. Austri, een Amerikaanse vrouw, die vanaf Besançon loopt, en Alban, een Luxemburgse jongen die vanaf de Alpen is komen lopen. En we lopen grote delen samen. Het plan was om in Pivorone te stoppen, maar daar ben ik zo vroeg en het gaat zo lekker dat ik via de Muncipio (het gemeentehuis) de B&B weer afbel en met de twee andere tot Cavaglià doorloop. Na 12.00 uur wordt het wel weer erg warm, maar de weg stijgt minder en dat scheelt een hoop.
Onderweg kom ik weer een soort regiocoördinator van de VF tegen. Hij geeft me een folder met onder andere gratis overnachtingsmogelijkheden. De sleutel kunnen we bij het gemeentehuis ophalen. Zo gezegd, zo gedaan. Sleutel niet bij Alberta opgehaald, maar bij het verzorgingstehuis. We hebben een ‘zaal’ met zes bedden tot onze beschikking. Schone lakens, schoen handdoek en een douche en wc. Hier kunnen we wel een nacht blijven. Dit is een prima regeling.
Boodschappen doen, en eten. Alban is zonder geld op weg naar Rome. Hij wil monnik worden en naar Rome lopen is een manier voor de weg daar naartoe. Austri is wiskunde leerkracht en zit wat met zichzelf in de knoop, en slaapt soms in het open veld. Het is prima om een paar dagen samen te lopen, maar dat ga ik niet tot Rome doen. Ik heb meer behoefte aan privacy, misschien wel aan luxe en aan meer tijd aan het eind van de dag.

En dan nog even dit.
- Irene en Jan Willem: op die manier wil ik ook wel stortregen.
- Anita en Ed: gefeliciteerd!