Zaterdag 26 juni 2010
Vanaf Canterbury: 1038 km
Tot Rome: 1045 km
Vanmorgen bij de benzinepomp vers brood gehaald. Dan nog even afwassen en het bed afhalen. En vlak voordat we weg willen gaan, komt de mevrouw van gisteren die ons gebracht heeft ons nog even uitzwaaien. We sjoemelen wat met de km. We zijn gisteren met de auto naar Martigny-Croix gereden. En ook al vind ik het eigenlijk niet kunnen en was het absoluut niet de bedoeling om met een ander vervoermiddel dan de benenwagen te gaan, gaat het me ook te ver om eerst 2 km terug te lopen tot het eindpunt van gisteren en dan diezelfde 2 km weer heen te lopen tot ons overnachtingsadres. En dus hebben we 2 km gesjoemeld. We lopen al snel tegen de flanken van de berg op en stijgen gestaag. En dan komen we op een pad dat sterk stijgt en daalt, soms erg smal is en hier en daar grote stenen heeft waar we over heen moeten klimmen. Soms is het moeilijk de weg te vinden en vraag je je vertwijfeld af of dit echt wel een pad is. En wat ben ik blij dat het niet regent. Dit was echt onmogelijk geweest met slecht weer. Dan was ik geëindigd in de afgrond. We lopen een stuk boven de snelweg en een rivier. Het ene moment overheerst het geraas van de auto’s, het volgende moment overheerst het geraas van het snel stromende water.
Een paar keer raken we de weg en beetje kwijt. En vlak bij Orsières zelfs erg. We volgen de route uit de gids niet, maar volgen het paaltje, en dat hadden we niet moeten doen. Als het pad op houdt, vragen we het nog een lokale buurtbewoner. We lopen dan echter over een weg waarvan zeer de vraag is wie daar voor het laatst gelopen heeft. Maar we komen op een iets groter bospad. Van daar weten we niet of we links dan wel rechts moeten. En zo lopen we een beetje heen en weer, en naar beneden en weer naar boven. We lopen allebei een beetje op onze wenkbrauwen. En dat maakt het pad wel gevaarlijker. Het is belangrijk je evenwicht goed te bewaren, maar als je moe bent, is de coördinatie van je benen en het evenwicht niet helemaal optimaal meer. Mijn vader is zo slim om de hectometerpaaltjes van de trimroute te ontdekken; we moeten dus toch naar rechts. Nog even aan een lokale vragen die de hond uitlaat. En uiteindelijk bereiken we Orsières. Eerst naar de parochie. Die in Martigny, Orsières en Bourg St. Pierre horen bij elkaar en we willen best nog een keer zo slapen. Er is echter niemand aanwezig en dus bellen we. Hier blijkt er echter alleen een slaapzaal te zijn. Daar hebben we nog geen zin in. En dus gaan we naar een hotel. Daar komen we de twee Duitse vrouwen, Dorotée en Beate, weer tegen. Zij zijn In Lausanne gestart en lopen twee tot drie weken. 's Avonds eten we maar even samen.
En dan nog even dit.
- Ton: gefeliciteerd met deze mijlpaal. Enneh, ik heb de stappen niet geteld.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten