Vrijdag 25 juni 2010
Vanaf Canterbury: 1018 km
Tot Rome: 1065 km
Vandaag niet zo ver, omdat Martigny voor mijn vader handig is om aan te komen.
Onderweg kom ik een man met een zeis tegen. En dan bedenk ik me dat veel kinderen waarschijnlijk niet eens meer weten wat een zeis is. Ik kan me al niet eens herinneren wanneer ik voor het laatst iemand daadwerkelijk met een zeis aan het werk heb gezien. Zo, ik die al eens gezien heb. Hé, en ik zou een linkshandige zeis nodig moeten hebben. Zouden die ook bestaan? En dat weer overdenkend loop ik verder langs het kanaal.
Eén voordeel van Zwitserland is dat honden waarschijnlijk wel los mogen lopen, maar niet als er andere mensen in de buurt zijn. Als twee mensen met elkaar staan te praten en de hond luid blaffend naar me toe rent, roept ze hem meteen tot de orde en verontschuldigt zich. Hm, dat is wel prettig. Moeten ze in Italië ook nog leren.
Omdat de route kort is, ben ik al voor 14.30 uur in Martigny. De VVV gaat pas om 14.30 uur open, en ik moet dus nog even wachten. Daar leggen ze uit hoe ik bij de parochie moet komen. Dat is om de hoek. Daar word ik vriendelijk ontvangen. Ik leg uit dat ik graag wil slapen, en dat mijn vader later aankomt. Om 18.15 uur zullen we opgehaald worden met de auto. Eh, dat wil ik eigenlijk niet. De kerk waar we mogen slapen, ligt wat verderop. Nou, vooruit dan maar. En dan wachten: eerst op mijn vader, dan tot het 18.15 uur is. Op het plein is er een of ander feest. Dat is een mooie plek om te gaan zitten en nog wat te eten. Het is druk, met hier en daar muziek. Ik vermaak me er wel even. En al sms-end over hoe laat en waar ontmoeten mijn vader en ik elkaar. Fijn om hem weer te zien. Eerst op een terras wat drinken en even bijpraten. Daarna nog wat boodschappen doen. En dan om de afgesproken tijd naar de parochie. En daar komt inderdaad een mevrouw aan, die ons met de auto naar Martigny Croix brengt. Wat geweldig zeg. We hebben een heel appartement tot onze beschikking. Een slaapkamer, een keuken, een douche en wc en een woonkamer waarvan we van de bank een bed kunnen maken. En dat helemaal gratis. Ach ja, dat doen ze als service voor pelgrims. Maar als we een kleine donatie willen geven, mag dat natuurlijk altijd, maar dat hoeft uiteraard niet.
Na het eten de kleren wisselen, nieuwe routebeschrijving uitzoeken, en bedenken wat ik mee moet nemen en wat achter kan blijven. Hmm, schone kleren. Ze ruiken nog zo lekker fris. Zonde om nu al aan te trekken. Gewoon weer terug in het zakje. Kan ik er zo nu en dan even aan ruiken.
En dan nog even dit.
- Max: inderdaad ver genoeg om het begin niet meer goed te herinneren en nog ver genoeg om al aan het eind te denken.
- Meneer v.d. Z.: gefeliciteerd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten