Woensdag 30 juni 2010
Vanaf Canterbury: 1092 km
Tot Rome: 991 km
Nu hoef ik nog minder 1000 km; ik ben echt over de helft. Maar ik moet de komende weken wel een beetje meer doorlopen, anders kom ik 31 augustus pas in Rome aan, en dat is een beetje laat als ik 1 september weer aan het werk moet.
Ik geef mijn lange broeken aan mijn vader mee en trek vandaag een echte schone, lekker ruikende broek aan. Ik moet er helemaal aan wennen. Loop ik al twee maanden in een grijze broek, heb ik nu ineens een donkerblauwe aan. Ik herken mezelf bijna niet. Gelukkig heb ik wel mijn vertrouwde roze T-shirt aan.
Vanmorgen een prima ontbijt. Dit keer een non die wel Frans spreekt en zelfs een beetje Engels. Het is een lief mens; ze blijft ons verzorgen. Als ik wegga krijg ik nog een sinaasappel en drie abrikozen mee. We komen alleen bijna niet weg; ze blijft maar praten. Ze vindt het wel gezellig, maar mijn vader moet de bus halen, en dus lopen we steeds een stukje dichter naar de deur toe. De bus is redelijk op tijd. In een dikke twee uur zal hij weer in Martigny staan. Lopend hebben we daar vier dagen over gedaan.
Mijn vader rijdt weg en ik blijf achter, eenzaam en alleen. Bah. Snel naar de supermarkt boodschappen doen en weer op weg.
Ik loop door het bos en later door hoog gras. Blijf ik eng vinden in verband met eventuele slangen. Ik twijfel even of ik al naar links moet of dat ik nog even rechtdoor moet. En een achterop komende automobilist gaat wat langzamer rijden en wijst rechtdoor. Oké, bedankt. Ik loop rechtdoor en ik vind het teken weer. Mooi. Het eerste stuk daalt weer sterk, evenals het laatste naar Aosta. Zat ik nog op ongeveer 1250 meter in Etroubles op. Zit ik nog maar op 580 meter in Aosta. Het is warm; een dikke 30 graden.
in Aosta eerst naar de kathedraal. En daar is weer helemaal niemand. Ik begrijp er niets van. Maar dus ook geen stempel. Door naar de VVV. Ik krijg een gids met allerlei overnachtingsmogelijkheden. En als ik dat op een bankje bij de VVV zit te bestuderen, word ik ineens op mijn schouder getikt. Hallo. Eh, ik ken u niet. Etroubles, zegt de man. Het zegt me nog niets. En dan zie ik zijn vrouw. Ik herken de iets te kleine tuniek voor het imposante lichaam en de tattoos op haar been. Het is de pizzabakker van gisteren. Hé, hallo. Ik vind het grappig dat hij me herkent.
Het meisje van de VVV belt voor me naar een van de religieuze instellingen. En dan loop ik naar de nonnen. Non Maria kijkt steeds naar mijn korte broek. Sorry, ik kan me toch niet elke keer omkleden. Ze moet me maar even zo nemen. Ik krijg een sleutelbos met vijf sleutels. Nummer 1 is van de voordeur, nummer 2 van de tweede deur en nummer 3 van je eigen deur. Dat lijkt simpel. Als ik echter de kamer uitga om even nog wat boodschappen te gaan doen, past nummer 3 al meteen niet op mijn deur. Alle sleutels proberen; het blijkt de sleutel zonder nummer te zijn. Door een deur die niet op slot zit, en dan weet ik niet meer welke deur ik daarna moet hebben. Op de gok probeer ik er een; dat is de goede. De volgende deur is weer op slot. Ik dacht dat dat de eerste deur was en probeer sleutel nummer 1. Past niet. Blijkt nummer 2 te zijn en dan moet ik door nog een deur. Dat is nummer 1, maar daar past geen sleutel in. Je moet op een knopje duwen. Jemig, wat ingewikkeld. Maar ik sta eindelijk buiten. Als ik terugkom, moet ik eerst goed kijken welke deur ik ook al weer moet hebben. Van buiten past nummer 1 daar wel op. Dan door nummer 2, en de deur die niet op slot zit, en mijn kamer met de sleutel zonder nummer. Zo, ik ben weer binnen.
's Avonds bij de Döner Kebab gegeten. Daar had ik met name in Frankrijk goede ervaringen mee. En zo ook hier. Mjammie. Mijn mond staat in de hens, maar het is erg lekker. Dit was wel de beste. Uitstekende falafel; dit doet me denken aan het heerlijke eten uit het Midden-Oosten.
En dan nog even dit.
- Wim: ik heb al veel geluksmomenten gehad onderweg.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten