Dinsdag 29 juni 2010
Vanaf Canterbury: 1076 km
Tot Rome: 1007 km
Vanochtend pas om 8 uur ontbeten. De monniken moeten eerst hun ochtendgebed doen, en dat begint om 7.15 uur. Dat slaan wij maar even over. Dan een stempel, betalen en weg. En na 500 meter staan we al in Italië. Ik heb van de vier landen waar ik door heen kom, het laatste land bereikt. Daar ben ik nog wel even voordat ik Rome bereik, maar het is toch weer een soort mijlpaal. En we beginnen meteen goed. We moeten weer door de sneeuw banjeren. Het laatste stuk gaat echt niet en we dalen af naar de weg om daar een stukje over heen te lopen. Maar om daar te komen, zijn we ook nog wel even bezig. Rugzak af, de een klautert naar beneden, de ander gooit beide rugzakken naar beneden, en de ander klautert daarna naar beneden. En zo zijn we anderhalf uur verder en nog maar 2 km. Daarna wordt het iets makkelijker, maar echt eenvoudig is het nog steeds niet. We dalen snel: de laatste sneeuw die we kunnen aanraken, er komt meer vegetatie, we komen onder de boomgrens, en we bereiken het eerste gehucht na de St. Bernard. We zitten in Italië, maar veel is genoteerd in het Frans. En de mensen zijn tweetalig. De 'Via' heet nog steeds 'Rue', maar het 'Café' heet inmiddels ook 'Bar'.
En zo komen we in Ètroubles. We hebben nog maar 13 km gelopen, maar met een daling van 1200 meter. Bovendien ben ik inmiddels twee maanden getraind, en mijn vader niet. Al heeft hij in NL veel gewandeld. Heuvels, laat staan bergen (ook al noemen we die zo) zijn moeilijk te vinden. En dus is hij moe. Herstellen op een achternamiddag is niet meer voldoende na de krachtsinspanning van de laatste drie dagen. Ook zien we het weer betrekken. De volgende plaats is 9 km verder. Laten we dat dan maar niet doen. En zo belanden we in Casa Alpina Sacro Cuore, oftewel het Alpenhuis van het heilige hart, met nonnen. Is weer eens wat anders dan de monniken. In mijn beste Italiaans (zij spreken dan net weer geen Frans) vraag ik om een kamer. En dat lukt, inclusief ontbijt. En ik ben weer helemaal trots op mezelf dat ik zo maar even geswitcht ben van het Frans naar het Italiaans. Alle vragen die ze daarna stellen, begrijp ik dan weer niet, maar het begin is er. We hebben een kamer voor ons tweeën, met douche en toilet op de gang. En tegenover ons een aantal jongens. Even gestrekt op bed liggen, dan op zoek naar een bank. Er is zelfs een VVV met een enorm aardig meisje dat Italiaans, Frans en Engels spreekt. En ze doet alle moeite om de bustijden voor mijn vader te achterhalen. We zijn wel in Italië, maar ook weer niet echt. Wel 's avonds een pizza gegeten; de eerste na mijn nachtelijk kotsavontuur.
En dan nog even dit.
- Tineke: inderdaad een mooi lied. Alles goed met Annika en Lieke?
- Els: hou je taai hè!!!
Ik denk dat na nu weer vier pogingen gedaan te hebben, dat Google begrijt dat ik een reactie heb willen plaatsen. Waarschijnlijk alle voorgaande verloren gegaan.
BeantwoordenVerwijderenMaar goed. Dit was voor mij de laatste etappe. Eindigend bij een aantal aller liefste nonnen. Maar zij vormen niet de overheersende herinnering. Die was om samen met jou een paar fantastische dagen door de bergen te kunnen lopen. Het was nu en dan zwaar, maar zo erg de moeite waard. Dit had ik 20 jaar eerder moeten doen.Als je vraagt: 'Ga je over een paar weken nog eens mee?"dan zeg ik volmondig ja.
Pa