Zondag 24 juli 2016

Greccio

Uitzicht vanaf de B&B

Vanmorgen in bed hoor ik al het onweer. En later gaat het nog regenen ook. Ik vind het niks. Ik ga niet lopen en kan met de trein naar Terni en vandaar met de bus naar Stroncone. Maar dan ineens realiseert Massimiliano zich dat er gestaakt wordt. Dat is waar, dat had ik ook gezien en dacht toen nog: heb ik even geluk dat ik loop. Er wordt alleen in Lazio gestaakt en niet in Umbrië. En er rijden soms wel treinen, maar het is niet duidelijk welke wel en welke niet. We besluiten dat we de trein van 10.42 uur bekijken. Gaat deze niet, dan brengt Max me naar il santuario, kom ik teruglopen en

blijf ik nog een nacht in de B&B in Greccio. Zo gezegd, zo gedaan. Geen trein natuurlijk, maar mooie verhalen van Massimo over Italië, de maffia en Matteo Renzi, die ook connecties met de maffia blijkt te hebben. Heel erg langzaamaan verandert er wat in Italië, maar het gaat tergend langzaam.

En dus ga ik naar het klooster. Het is er prachtig. Meer bezoekers dan bij de andere drie kluizenarijen, maar nog steeds de rust. Een prachtig houten cellencomplex waar de monniken verbleven. Een huidige studentenkamer is er luxe bij. Het is niet meer dan 1,5 X 1,5 meter. Ook het koor en het kerkje vind ik schitterend. En al mag ik er geen foto’s nemen, er is niemand die het ziet. En hier is de eerste kerststal gemaakt. Nu staan er vele uit de hele wereld. Sommige oerlelijk, maar ook een paar door de eenvoud prachtig. En dan is het 12 uur en gaan de kerkklokken luiden. Ik moet de kerk uit, want ik denk dat het klooster dicht gaat en ik wil nog een stempel. Ik heb alleen in Poggio Bustone een stempel kunnen krijgen, en niet in de andere twee kluizenarijen, La Foresta en Fonte Colombo. Maar als ik buiten sta en de klokken hoor raak ik ontroerd. Om de een of andere reden gebeurt dat altijd als ik bij toeval in een klooster ben, en zeker als dan ook nog de klokken gaan. Ik herinner me nog dat ik precies om 12 uur uur La Verna binnenstapte. En al vind ik Franciscus een flapdrol, en ben ik niet overmatig religieus, kerken en kloosters, de rust en stilte, de historie, de verhalen, de plek waar ze staan, de moeite die het soms kost om er te komen, ze maken vrijwel allemaal diepe indruk. Mocht ik in een volgend leven non worden dan wil ik naar San Damiano in Assisi, maar Greccio komt op een tweede plaats.

Fresco kluizenarij Greccio

Kluizenarij Greccio

Kluizenarij Greccio

Cellenblok Greccio

Kerkje Greccio

Om 12 uur ga ik achteraan in de kerk zitten; ik kan de liturgie gelukkig meelezen, maar begrijp er niet veel van en doe vooral de anderen na. En zo maak ik bijna de hele mis mee. Op het moment dat de communie begint, die ditmaal ook voor het gewone plebs is, verlaat ik de kerk. Ik moet om een uur of één, half 2 weer terug in de B&B zijn voor de lunch. Het zou 2 km zijn, maar het zijn er zeker 4 of 5. Ik loop hard en doe er drie kwartier over. Net op tijd. En zo eet ik een heerlijke pasta en alweer courgettebloemen, ditmaal met aardappel. Wijn van ome Jan. Het is gezellig.

Cinzia belt de B&B in Stroncone af en reserveert het hotel in Calvi. Morgen ga ik met de bus meteen naar Calvi.

Om 18.30 uur is er een concert in Greccio. Maar ik hoor al een tijd helemaal niets meer. En als ik om 18.15 uur beneden kom, is er niemand, ook geen auto’s. Ze zullen me toch niet vergeten zijn? Dat ik daarna niet bij het restaurant kom vind ik niet heel erg. Ik heb nog totaal geen honger. Maar om even voor zevenen komen Massimiliano en Sophia aanrijden. Nu is het nog wachten op Cinzia. Maar dan gaan we eindelijk weg. Als we aankomen blijkt het concert al 20 minuten bezig te zijn. Dit is weer Italië. Zeggen dat het concert om 18.30 uur begint, maar dat helemaal niet doen. Als Italiaan weet je dat en kom je dus later, maar ben je een beetje verbaasd dat het al begonnen is. Tijden? Ik begrijp er niets van. Het is het landelijke politiekops dat speelt: Beatles en Ennio Morricone. Het geluid verdwijnt een beetje, maar het uitzicht op het klooster boven ons is mooi.

Kluizenarij Greccio

Zoals gewoonlijk wordt er na afloop nog 20 minuten gekletst. Jan en alleman worden bedankt. Gaap. Ook Cinzia vindt dit niets. Ik zeg dat dat altijd is in Italië. En als dat eindelijk afgelopen is, komt er nog een toegift. Als alle leden van het orkest echter hun pet opzetten, weet ik al hoe laat het is. De dirigent salueert en blijft zo staan, het publiek gaat staan en het orkest speelt het volkslied. Ik blijf zitten. Eigenlijk weet ik niet zo goed wat ik moet doen, maar staan voelt overdreven. En ik ben duidelijk niet van hier, en ook de enige zo te zien. Ik geloof niet dat iemand het erg vindt.

Daarna is er eten. Cinzia, Massimo en Sophia staan vooraan. De borden staan al klaar. Er worden in sneltreinvaart pasta met tomatensaus, een worstje, patat, een stukje brood en koekjes opgelegd. Voor 400 mensen is er gekookt. Gratis voor iedereen. En dan begint het te regenen. We rennen naar de auto en rijden naar huis. Inmiddels is het koud, en alleen Sophia heeft honger en eet alles op. We hebben een geanimeerd gesprek over de verschillen en overeenkomsten tussen Italië en NL. Soms is het moeilijk uitleggen, maar het valt me weer op dat wij Nederlanders er zo goed van af komen. Een open blik op de wereld, vriendelijk en gewoon fijne mensen om in je B&B te hebben. Ik blijf het bijzonder vinden. De in mijn ogen gesloten blik die wij inmiddels als land hebben, en de veroordelende politieke visie die sommigen hebben baart mij zorgen.