Woensdag 27 juli 2016
Selci – Farfa
20,4 km; 5 uur 30 minuten


Ik heb heerlijk geslapen. Wel weer zoals gewoonlijk 5.30 / 6.00 uur wakker. Om 7.30 uur kan ik ontbijten. Er wordt een enorme kop thee voor me gezet. En verder alleen cake en beschuitdingetjes. De cake bewaar ik voor het laatst. Maar dan blijkt Pino naar de bakker te zijn om verse brioches te halen. Als ik dat geweten had, had ik de beschuitdingetjes laten staan, maar goed. Ik neem nog één brioche en met de abrikozensap schiet het glazuur van mijn kiezen. Hoeveel suiker kan een mens verdragen? Ik word nog een keer op de foto gezet bij het ontbijt, en bij het vertrek.

Doei,

Dag,

Nou, tot ziens hè.

Ik betaal en ga op pad. Pino heeft een plattegrondje gemaakt voor hoe ik moet lopen. Wat een schat is die man; zijn vrouw overigens ook. Het is warm en met het stijgen van de weg, stijgt ook mijn eigen temperatuur. Maar daarna gaat het voorspoedig. En in plaats van 3,5 uur loop ik na twee uur en een kwartier Poggio Mirteto binnen, een levendig plaatsje, waar ik pauzeer met een cola.

Op de kaart heb ik gezien dat ik iets kan afsnijden. Waarschijnlijk niet zo fraai als de oorspronkelijke route, maar wel één à twee km korter.

Onderweg

Hoewel ikzelf nog twijfelde of ik naar Farfa moest lopen, had Pino gezegd dat ik dat zeker moest doen. Het hotel in Poggio is niks. En dat had ik ook al op Tripadvisor gezien. Pino heeft dus voor mij bij de Suore di Santa Brigida een kamer gereserveerd. En het blijft voorspoedig gaan. Bij een benzinepomp/bar pauzeer ik nog een keer met een koffie en water. Ik heb nog nooit zoveel koffie gedronken overigens als nu. Ik eet er mijn in Poggio gekochte pizza op. Dan nog zo’n 2800 m stijgen.

Op weg naar Farfa

Het valt gelukkig mee en een drie kwartier later loop ik Farfa binnen, een oud stadje met een klooster. Ik loop direct naar de nonnen, maar kan de ingang niet vinden. Het adres moet volgens mij niet Via del Monastero 12 zijn, dat is een winkeltje, maar Piazza nog wat nummer 1.

Farfa

De zuster herkent me direct. Siete pellegrina Everdiene? Ja, dat klopt. Om 19.30 uur is het diner. Morgen om 7.30 is de mis, en het ontbijt daarna om 8.00 uur. Maar als je eerder wilt ontbijten kan dat ook hoor. Even rekenen. Morgen moet ik 5 uur lopen. Ik kan wel een half uurtje later starten. En dus ga ik naar de mis en ontbijt ik om 8.00 uur.

In de kamer ga ik eerst maar eens wassen. Van mijn broek kun je inmiddels soep trekken. En ik google even naar Santa Brigida. In het Nederlands blijken dat de Brigitinessen te zijn; een contemplatieve vrouwenkloosterorde die in een enkel geval ook gasten ontvangt. Er zijn maar een paar mannenkloosters. De oorsprong is Zweeds en vooral de hoofdbedekking is opvallend.

Ik reserveer de B&B voor morgen in Montelibretti, vrienden van Pino en Anna.

Aan het eind van de middag ga ik Farfa verkennen. Eerst naar de kerk. Die is prachtig met veel fresco’s. Ik mag helaas geen foto’s maken. En dan ineens komt er een luid pratende gids met een groep toeristen binnen. Jemig, praat eens wat zachter. Waar slaat dit op? Ik zie een monnik al even om een hoekje kijken. De groep fotografeert er op los en dat doe ik dan ook maar.

Abbazia di Santa Maria di Farfa

Eerst wachten tot de rust is weergekeerd. En dat duurt lang. Ze blijft maar praten en uitleggen. Als ze weg zijn loop ik nog een rondje en als ik dan naar buiten wil, regent het pijpenstelen. En dus loop ik nog een rondje. Als het iets minder hard regent ga ik naar de bar bij het klooster. Ik neem een ijsje. En dan barst het weer los. Het regent naar binnen.

Regen komt naar binnen

Ik blijf hier nog maar even en bestel een thee. De jongen lacht vriendelijk maar hoort me niet. En als er een doorweekte familie binnen is probeer ik het nog een keer. Ik vraag, nu wat harder, om een tè caldo. En weer kijkt hij me schaapachtig aan. Wat is dit? Ben je doof, praat ik onduidelijk, of ben je gewoon niet zo snugger. Ik geloof het wel. Ik ren terug naar mijn nonnen. Echt veel heb ik niet gezien van Farfa, maar in regen en onweer heb ik geen zin.

Na regen komt zonneschijn

Om 19.30 uur kan ik eten. Ik weet alleen niet waar de eetzaal is. En als ik van de eerste verdieping terug loop naar de begane grond en naar de eerste, tweede en derde etage en niets zie, blijft alleen -1 nog over. En ja hoor. Daar is de eetzaal. Ik ben de eerste en de non die me ingecheckt heeft roept naar de keuken: ‘la pellegrina’. Later komen er nog een ouder echtpaar en een stokoude, dove mevrouw die aan de andere kant van de zaal zitten en een wat engige man die aan mijn kant zit. Zij krijgen een ander menu dan ik. Na mijn pasta met tomatensaus uit de oven, krijg ik een roestvrijstalen bord met een stukje vlees, gekookte courgette en gebakken aardappelen.

De presentatie van mijn avondeten

De sla die de anderen krijgen, krijg ik ook: sla met een paar tomaten en azijn. Het doet me aan het menu van de Duitse nonnen denken. Daar aten we tenminste nog samen en kon je een tweede of derde keer nemen. En er zat net iets meer kraak en smaak aan. Als toetje krijg ik twee abrikozen en een peer. Ik ben overigens ook de enige die een fles wijn op tafel heeft staan. Het is een bijzonder geheel.