ZONDAG 3 AUGUSTUS 2014

Montefalco - Bruna - Spoleto

Gelopen: 11,5 km; auto: 12,5 km (onderweg: 4 uur en 10 minuten, inclusief 1,5 uur in Bruna wachten op Emanuela). ‘s Middags gelopen door Spoleto: 18,6 km

Totaal: 109,5 km

Vanochtend mijn laatste ontbijt. Het smaakt me helaas niet helemaal. Ik blijf toch een beetje raar doen qua gezondheid en eten. Ik weet niet wat het is.
Ik vertrek om 8.00 uur. Ik sla het klooster San Fortunato over, daar ben ik ten slotte al geweest. Ik word een heel stuk vergezelt door een jong poesje. Hé, moet jij niet weer naar huis toe? Waar dat dan ook is. Het is zondag; mijn favoriete wandeldag. Ik kom een hardloper twee keer tegen; die doet waarschijnlijk zijn vaste rondje heen en terug. Er zijn ook veel fietsers. Ik word daar altijd blij van. Het is een leuke route. Ik loop naar Madonna della Stella; ook daar ben ik al geweest, maar misschien kan ik de kerk nog iets beter bekijken. De mis lijkt echter bijna te beginnen. Toch maar niet dan. In het gehucht Fratta in een bar thee gedronken. Er zitten vier oude mannen. Drie hebben er in hun leven waarschijnlijk hard gewerkt. En misschien doen ze dat nog steeds. Ze hebben werkhanden met kromme vingers en zwarte nagels, kapotte schoenen. De vierde man is netter; heeft vast een kantoorbaan gehad, mijmer ik zo. Ooit heeft hij keurige leren schoenen gehad. Maar nu zijn de zolen versleten. En hij heeft geen geld om ze te laten repareren; of hij vindt het gewoon niet belangrijk. Ze hebben het duidelijk over mij; ik hoor ze praten over wandelen, vanuit Montefalco, en Duits. Tsja, dat eerste klopt, maar dat laatste dan weer niet.
Voordat ik weer opsta nog even naar de wc. Goh, dat is lang gelden, het is een gat in de grond. Ha ha, dat is me nog nooit opgevallen: het wc papier hangt ook laag. Is natuurlijk ook wel zo handig.
Ik loop naar Borgo I en II en ga dan van de route af naar Bruna. Ik ben daar al om 10.30 uur. Helaas moet ik tot 12.00 uur wachten tot Emanuela komt.

Wachten op Emanuela

Ik had eigenlijk net zo goed door kunnen lopen. Het ziet hier en daar wel wat donker, maar het regent niet. En daar komt ze eindelijk. Emanuela brengt me rechtstreeks naar het klooster San Ponziano. Het is een basic kamer, maar prima. Ik neem, toch wat melancholiek, afscheid van Emanuela. Uiteindelijk heb ik een prima week in Montefalco gehad, al was het niet helemaal de bedoeling zo lang te blijven.
Ik ga Spoleto nog even bekijken. Eerst maar eens de kerk van San Ponziano. De Italiaanse rondleiding waar ik deels bij aanhaak, begrijp ik niet.

Crypte San Ponziano

Fresco in crypte

San Ponziano

Dan met de immens lange roltrap omhoog, tot aan la Rocca. Ik heb nog het combikaartje voor een aantal musea. Ik ben alleen in la Rocca geweest, dus ik loop nu naar de andere musea. Ik bekijk het Casa Romana met mozaïeken, het Romeins theater waar ook een archeologisch museum in zit en het nieuwe theater dat net vandaag open dag heeft.

Mozaïek Casa Romana

Romeins theater

Nieuw theater

En ik ga nog een paar keer naar de dom. Helaas is er elke keer niemand te vinden voor een stempel. Ik zien nu wel de brief die Franciscus aan broeder Leo geschreven heeft. Hij is een beetje verdekt opgesteld. Broeder Leo was de biechtvader, secretaris en gezel van Franciscus in zijn laatste jaren.

De dom

Brief van Franciscus aan Broeder Leo

Tot slot ga ik naar het Diocesaans museum. Er wordt gezongen. Ik kan echter steeds niet ontdekken waar dat nou vandaan komt. En dan ineens loop ik bijna iemand omver. Hij verontschuldigt zich dat hij aan het zingen is. Ik zeg dat ik het niet erg vind en dat ik het wel mooi vind. Hij vertelt dat er om 18.30 uur een concert is. Als hij het foldertje gaat halen, realiseer ik me ineens dat het hetzelfde koor is dat ik ook al in Montefalco gehoord heb. ‘Was je daar dan ook?’ ‘Ja, inderdaad.’ Ik wandel en ben nu hier, maar ik kom nog een keer hoor.’ De man vindt het wel grappig. Ik wilde eigenlijk net terug naar mijn kamer gaan, maar ik blijf nu nog 1,5 uur in het centrum. De concertzaal hier is totaal anders dan die in Montefalco. Dat was natuurlijk een prachtige, grote kerk. Dit is een klein zaaltje. Als ik aankom, zit de zaal al bijna vol. Dit keer kan ik dus niet vooraan zitten. Jammer. Ik vind het erg leuk.
Na afloop word ik door een mevrouw aangesproken. Het hele koor lijkt inmiddels te weten dat ik er ben. Er blijkt in het koor een Nederlandssprekende mevrouw te zijn. En die moet ik ontmoeten. Oké. Ann blijkt getrouwd te zijn geweest met een Nederlander en kent NL goed. Ze heeft er veel gefietst en kent ook Weesp. Als haar man was blijven leven, waren ze waarschijnlijk ooit in NL gaan wonen. Ze is helemaal lyrisch over NL, ze houdt van het land, en vindt het zo leuk dat ze mij ontmoet heeft. Ze spreekt een klein beetje Nederlands, maar we gaan snel over op het Engels. Ze is echt helemaal blij. Er komen allerlei herinneringen bij haar boven. Ik vind haar erg aardig. We wisselen gegevens uit. Wat een bijzondere avond is het toch ineens weer.

 

De meneer van vanmiddag komt me ook nog even gedag zegen, my favourite Dutch audience; ha ha, slijmbal. En helemaal vrolijk loop ik snel naar de roltrap voordat die stopt met rollen, om mij weer naar mijn kamer terug te brengen.