Everdiene loopt van Canterbury naar Rome: WOENSDAG 30 JULI 2014

Montefalco

Afstand: ‘s morgens ? km, ‘s middags 7,6 km

Vannacht heeft het heel hard geregend en geonweerd en ik sta ook op met regen. Ik ben er eigenlijk wel een beetje klaar mee, maar goed. Het is niet anders.

Het weer

Ik ontbijt uitgebreid en neem er weer de tijd voor. Ik leg Emanuela uit dat ik zo blij ben met de kaas en worst en zo. Vandaag heeft ze trouwens mortadella liggen en heeft ze frittata gemaakt. Het blijkt dat ze zelf ook niet alleen maar zoete dingen eet met het ontbijt. Ik heb werkelijk nog nooit een Italiaan gehoord die ook iets hartigs wil voor het ontbijt. Ik had het al eerder gedacht: stiekem is ze helemaal geen Italiaanse.
Vandaag maar eens naar het klooster van San Fortunato, Dat is nog geen km hiervandaan en je komt er onderweg naar Spoleto langs, maar dan is het misschien dicht. Ik heb alleen niet goed op de kaart gekeken en ik kom bij een kerk uit, wat meer een ruïne is, waarvan ik denk dat het dat moet zijn. Het zit zo dicht als maar kan. Ik weet niet of dit wel goed is.

Verkeerde kerk (niet San Fortunato)

Ik loop maar weer terug en ga even bij de Conad naar binnen. En daarna door naar mijn stamcafé waar je geen poot uitgedraaid wordt voor een kopje thee. Als het mooi weer is, kun je bovendien op een prachtig terras met uitzicht zitten. Nu zit ik gewoon binnen, omdat het weer stortregent na even droog te zijn geweest. Zo kom ik wel door mijn boek heen. Het vorige was nauwelijks om door te komen zo langdradig, maar dit gaat als een speer.

Weersvoorspelling

Regen in juli, meer dan het dubbel van het gemiddelde

Terug in de kamer eet ik de rest van het ontbijt op. Ik zie ineens dat de zon schijnt. Snel, naar buiten. Het Piazza Comunale is een leuk plein; er staan alleen geen bankjes en dat is erg jammer. Dan maar op een trap. Totdat de zon weer weggaat en de wind gaat waaien. Naar het café van het museum. Daar toch ook nog even buiten in de zon gezeten. Even terug naar de kamer en poging twee om naar San Fortunato te gaan. Weer in de regen natuurlijk. Heel moeilijk was het eigenlijk niet. Heb op een Y-splitsing de rechterweg genomen en ik had de linker moeten hebben.

Fresco boven de ingang van San Fortunato

De kerk is al open. Rechts is weer een prachtige fresco van Maria met kind en een engel die op een tamboerijn speelt.

Benozzo Gozzoli

Later hoor ik van Emanuela dat die ook van Benozzo Gozzoli is. Links is ook een fresco, maar die vind ik lang zo mooi niet. Blijkt ook een kopie te zijn; het origineel hangt in het Vaticaans museum. Buiten is er nog een kapel met fresco’s, maar die zitten achter een hek en zijn daardoor niet goed te zien. Ik wil graag een stempel, maar ik zie niemand. Er is wel ergens een deur open, dus die ga ik voorzichtig in om te kijken of er iemand is. En meteen komt er een werkman van buiten aangelopen. ‘No, no, è privato.’ Oh, sorry hoor. Ik wil alleen maar een stempel. En dat kan. Hij gaat hem even halen. Eh, de werkman die een stempel gaat halen? Dat is raar. Ik loop weer terug naar mijn kamer. De kerk van Santa Illuminata is nog steeds dicht. Emanuela roept me al van boven tegemoet. Er zijn twee Nederlanders gearriveerd. De paspoorten worden erbij gehaald en de namen worden voorgelezen. Ha ha, alsof ik alle Nederlanders ken. Ze blijken in Florence begonnen te zijn, lopen nog een paar dagen, en halen Rome ook niet.
Emanuela legt me ondertussen alles uit van de fresco’s in de kerk van San Fortunato. Ze praat inderdaad veel (zoals ik in nogal wat reisverslagen lees), maar ik mag haar wel. Ze weet zoveel van Montefalco en heeft zoveel liefde voor de stad en haar kunstschatten. Ik kan dat wel waarderen. Ik vraag of het goed is als ik tot 1 augustus blijf. Dan maak ik de eerste dag van het feest, Agosto Montefalchese, mee. Ik kan naar een concert in de San Francesco om daarna aan te schuiven aan een Renaissance buffet. Emanuela zal even bellen voor informatie. Bij het concert kan ik gewoon aanschuiven en voor het buffet moet ik een kaartje kopen. En dat kan ik het beste nu doen, omdat er maar een beperkt aantal plaatsen zijn. Ik dacht dat Emanuela zelf ook zou gaan, maar daar blijkt niets uit. Beetje jammer, want ik ben ongetwijfeld een van de zeer weinige toeristen en zeker de enige die alleen is. Nou ja, we zien wel.
Weer terug aan de praat met een van de Nederlandse vrouwen. Zij vonden Spello leuker en vinden Montefalco maar niks. En die fresco’s hebben ze nu ook wel gezien. Pff, stelletje cultuurbarbaren. Je moet zo’n plaatsje als Montefalco even de tijd geven. Niet erdoorheen rennen, want dan proef je de sfeer niet. Nee, het Italiaanse leven op dit gebied is niet aan haar besteed. Begrijpt er ook geen drol van dat het leuk is om alleen te lopen, en hoe doe je dat dan ‘s avonds? Nee, uit alles blijkt: ze moet er niet aan denken. Kortom, best aardige vrouw, maar verder ook helemaal niets.
Ik vind mezelf wel een beetje een mietje, want er komen bijna dagelijks pelgrims aangelopen. Ben ik dan de enige die zeven kleuren bagger schijt bij onweer en vindt dat dat ook gewoon gevaarlijk is? Nou ja, het zal ook wel. Boeien.