ZATERDAG 2 AUGUSTUS 2014

Montefalco - San Luca - Madonna della Stella

Afstand: ‘s morgens 11,4 km (inclusief 7 km met de auto), ‘s middags 4,6 km

Vanochtend gaat de wekker om 6.45 uur. Ik loop mee met een processie en we vertrekken om 7.15 uur. Dat is best vroeg als het de avond daarvoor na twaalven is geworden. Maar goed. We rijden naar San Luca en parkeren de auto ergens halverwege het traject. We lopen daarna naar de kerk van San Luca. De aartsbisschop van Spoleto is helaas met vakantie waardoor de vicaris het geheel leidt. Er wordt wat voorgelezen en nagezegd en dan vertrekken we. Een man met het kruis voorop, dan in twee rijen wij erachteraan, en de vicaris sluit de rij.

Processie

In de rij lopen ook mannen met versterkers, zodat de gebeden (denk ik) en de gezangen tot vooraan te horen zijn. Ik denk dat we toch met minstens 50 mensen lopen. We lopen naar Madonna della Stella, waar daarna een mis gehouden wordt. De processiestoet mag niet onderbroken worden, en dus staan de auto’s stil. Ze passeren de stoet ook niet. In Madonna della Stella maken we nog een deel van de mis mee. Ik blijf het wat raar vinden dat je willekeurig kan binnenlopen en weer weg kan gaan. Maar goed, wij gaan dus ook eerder weg. We lopen weer terug naar de auto. Onderweg krijg ik nog het verhaal van Righetto te horen. En dan rijden we weer terug naar Montefalco. De twee Duitse pelgrims staan voor de deur. Ze blijken wat in de kamer te hebben laten liggen en kunnen niet naar binnen. De sleutel ligt in de bloembak, maar die hebben ze niet kunnen vinden, en dus moesten ze wachten tot Emanuela weer terug is. Ze staan al een uur te wachten. Oh, wat zou ik daarvan balen zeg.
Ik ga aan mijn ontbijt. Op de weerapp zie ik dat het morgen gewoon weer gaat regenen en onweren. Het is gelukkig maar één dag, maar toch. Net op het moment natuurlijk dat ik weer wil ga wandelen. Emanuela had in de auto nog wel gezegd dat het morgen een hele warme dag zou worden, en dat het goed is vroeg te vertrekken. Wat nu? Ik heb geen zin om nog drie dagen hier te blijven. Nu heb ik echt elke uithoeken van Montefalco wel gezien. Emanuela wil me ook wel met de auto naar Spoleto brengen. We spreken af dat ik aan de wandeling begin en dat ik naar Bruna loop. Dat is iets uit de route en ligt ongeveer halverwege. Daar staat Emanuela met de auto. We kunnen dan samen lunchen en/of ze brengt me verder met de auto naar Spoleto, zodat ik ook nog wat van de stad kan zien. Lijkt me een goede deal.

Terras stamkroeg

Ik ga bij mijn stamkroeg voor de laatste keer waarschijnlijk een thee halen, de laatste kaartjes schrijven, en naar het museum om daar te lunchen. Allerhande worst en kaas met brood, en een glas Sagrantino, dé wijn van hier. En als ik daarna terug naar mijn kamer loop, blijkt de kerk San Agostino open te zijn. Daar ben ik al 100 keer langsgelopen en elke keer was de kerk gesloten. Volgens Emanuela is daar laatst een kandelaar gestolen, op klaarlichte dag. Waarschijnlijk verhandeld op de zwarte markt. We begrijpen allebei niet hoe je zo’n joekel van een ding ongezien de kerk kunt uitdragen. Maar ik kan dus eindelijk de kerk in. Ook weer vol met fresco’s, maar voor mij veel belangrijker is ‘beate pellegrino’ een gemummificeerde pelgrim. Ik steek er het allereerste kaarsje aan.

Fresco San Agostino

Voeten gemummificeerde pelgrim

Vanavond is er weer eten. Alle vier wijken van Montefalco hebben een eetgelegenheid met een eigen menu gecreëerd. Ik ben weer eens een van de eersten. Krijg een wat beroerde plaats toegewezen en word in eerste instantie totaal genegeerd. In je eentje eten is hier niet normaal. Maar ik ben een buitenlander en die doen sowieso rare dingen, dus na een tijdje begrijpen ze het wel. Mijn lunch is nog niet helemaal verteerd en dus hoef ik niet zo veel te eten. Ik bestel alleen maar een meloen met prosciutto, en dat vindt de jongen die me helpt heel raar. Ik bestel daarna nog een bruschetta, omdat ik toch nog wel lust, en dat vindt de jongen eigenlijk net zo raar. Het is genoeg zo en ik loop naar het Piazza Comuale. Daar is weer een concert en Emanuela en Antonio, haar man, zitten daar al. Paolo Belli en zijn Big Band komen. Ik heb nog nooit van hem gehoord, maar hij schijnt zeer groot te zijn in Italië. En ik moet zeggen; het is erg leuk. Het swingt de pan uit. En een goede saxofoonspeler. Dat was een top laatste avond in Montefalco.