VRIJDAG 1 AUGUSTUS 2014

Montefalco - Turrita

Afstand: 9,3 km

Eindelijk is de loodgieter er, dus Emanuela is na het klaarzetten van het ontbijt ook meteen weer verdwenen. Ik wilde eigenlijk nog een tip voor vandaag hebben, maar goed. Ik bedenk zelf wel wat. Ik zie dat er in Turrita nog een mooie kerk is.
En na een hele tijd realiseer ik me dat Emanuela het al eerder over deze kerk heeft gehad. We spreken echter Engels samen en toen heb ik steeds aan ‘to Rita’ gedacht. Tsja, ik begreep al niet waar ze het nou precies over had.
Op mijn hele beroerde kaart zie ik dat dat zo’n 4 km van Montefalco zou moeten liggen. Is toch een leuke wandeling voor vandaag. Maar de kaart is zo slecht dat ik niet weet hoe ik er moet komen. Daarom ga ik op het terras zitten en wachten tot ik Emanuela voorbij zie komen. Ik hoor haar in de olijvenperskelder. Als ze naar boven komt en ik haar de vraag heb gesteld, komt ze niet verder dan dat ik naar die kerk terug moet die ik eerst voor San Fortunato aanzag en dan naar beneden moet lopen. Daarna roept de loodgieter haar en moet ze weer weg. Ik wacht nog even of ze terugkomt, maar dat gebeurt niet. En omdat het inmiddels bijna 11.00 uur, het een uurtje lopen is en kerken meestal om 12.00 uur of iets daarna dicht gaan, probeer ik het zelf wel te vinden. Bij San Fortunato zijn ze aan het werk en ik herken ineens vader Leonardo, de man van de stempel. Aan hem vraag ik welke kant Turrita is, en hij wijst me verder; inderdaad bij de kerk naar beneden. De hele weg daalt; fijn voor nu, zodat ik een beetje kan doorlopen; niet fijn voor zo als ik de hele weg weer omhoog moet. En zo kom ik hijgend om 11.45 uur bij de kerk aan; nog net op tijd. Zou je denken. Niet dus. De hele kerk zit potdicht. En het ziet er niet naar uit dat hij ooit open is geweest vandaag. Hè shit, dat is balen. Heb ik daar zo hard voor gelopen. Er is ook helemaal niemand te bekennen die ik het zou kunnen vragen. En na een kwartier gezeten en gebaald te hebben, stap ik maar weer op. Hé, er is een bar en een alimentari. Ik kan beter hier een broodje halen dan als ik weer in Montefalco terug ben. Zo gezegd, zo gedaan. Hm, er is iets raars met het haar van de winkelmeneer. Of hij heeft het geverfd, of hij heeft een pruik of een toupet. Of allebei natuurlijk. Maar het haar, de kleur en zijn gezicht horen niet bij elkaar. Er klopt iets niet. Ik heb de neiging om te gaan staren. Niet doen, Everdien. De winkelmeneer en ik raken aan de praat en hij wil wel even de mevrouw bellen die de sleutel van de kerk heeft. Jemig, dat is aardig. En zo kan ik alsnog de prachtige fresco’s zien. Ik zet ze zo ongeveer allemaal op de foto.

Kerk Santa Maria in Turrita (Christoforus)

Kerk Santa Maria in Turrita

Kerk Santa Maria in Turrita

Kerk Santa Maria in Turrita

Kerk Santa Maria in Turrita

Kerk Santa Maria in Turrita

De mevrouw is verdwenen. Ik doe de deur weer dicht en loop terug naar de winkel om nogmaals te bedanken. Op een bankje maar eerst even mijn broodje opeten. De meneer komt nog een keer een praatje maken. ‘Mooie kerk hè? De muur is uit de oudheid. En ja, de fresco’s zijn ook mooi, maar die zijn niet uit de oudheid hoor.’ Eh, nee, dat begrijp ik zelf ook nog wel. ‘Mijn dochter is hier twee weken geleden getrouwd’. Ik had de witte bloemen al zien hangen. ‘Oh je bent lopend? Doe je alles lopend? Complimenti. Nou, ik moet weer aan het werk hoor.’ ‘Oké, dag.’ En zo loop ik weer blij terug naar Montefalco.
‘s Avonds is er in de San Francesco kerk een concert. Daar kan ik mooi naartoe voor het Reniassancebanket begint. Ik zou er niet heel vroeg hoeven te zijn, omdat ‘de kerk erg groot is’, anders gezegd ‘de belangstelling zal wel niet zo groot zijn’. Als ik denk nog alle tijd te hebben, komt Emanuela vragen of ik met haar naar het concert wil. Natuurlijk. Moeten we wel om 18.00 uur weggaan. Dat betekent dat ik ineens moet haasten. En dus race ik naar de douche en spurt naar beneden. Ik hoor Emanuela nog aan de telefoon en ineens bedenk ik me dat het misschien toch wel handig is me even met antimuggenspul in te smeren. Ik weet niet waar die beesten vandaan komen, maar ze vinden me erg lekker en dat zal ‘s avonds alleen maar erger worden. En dus ren ik nog even snel naar boven, smeer me in en ren weer naar beneden. Daar smeer ik de resten die ik ernaast gesmeerd heb, en op de riempjes van mijn sandalen en mijn tenen zitten nog even uit. Snuf, snuf, ik ruik nog eens. Ik ruik helemaal geen citronellageur. Ik ruik nog eens. Neeeee, ik heb er deodorant op gesmeerd. Sukkel. Emanuela belt nog steeds, dus ren ik weer naar boven, kijk nu beter en pak de goede stick en smeer alsnog de citronella op mijn benen.
We genieten van de muziek. De akoestiek van de kerk is uitstekend. En het is inderdaad niet druk, dus we zitten met onze neus vooraan. Op de tweede rij dan, want de gehele eerste rij is gereserveerd. Daar zit alleen niemand.

Na het concert gaat Emanuela naar huis en ik naar het banket. In mijn boekje staat dat het om 20.00 uur zou beginnen; Emanuela had het nagevraagd en daar zeiden ze 20.30 uur en uiteindelijk mogen we pas na 21.00 uur naar binnen. Ik zit aan de San Fortunato tafel (van de wijk San Fortunato). Tegenover mij zitten twee Britten. Is misschien nog wel handig voor enige conversatie, maar die hebben geen enkele interesse in anderen en zijn een beetje aan het chagrijnen. Het lijkt erop alsof ze het ook niet echt leuk met elkaar hebben. En de Italianen zeggen ook geen woord tegen me. Dat is meestal zo. Als ze met meer zijn, ben jij meteen lucht voor ze. En ik weet ook niet echt hoe ik een gesprek kan beginnen in het Italiaans, dus het is wel wat saai. Ik moet nog opschuiven, zodat een mevrouw met haar man naast elkaar links van mij kunnen zitten en zij naast vrienden zitten. Ik vind het best hoor, maar dan had je eigenlijk eerder moeten komen. Omdat ik toerist, buitenlander en alleen ben, hoef je me niet meteen weg te stoppen hoor. En als ze vervolgens een gesprek begint met degene die aan de rechterkant van mij zit, schiet mijn Italiaans te kort om te vragen of ze misschien toch liever aan de andere kant van me had gezeten. Niet te geloven, ik word echt helemaal genegeerd. Nou ja, dat had ik al een beetje verwacht.

Renaissancebanket

Het uitdelen van het eten

Steltloper

In stijl

Het hele diner bestaat uit vijf gangen. Veel te veel voor mij (ik eet van twee gangen niet alles op) en daardoor ook veel te laat. Ik kan mijn ogen niet meer openhouden. De Engelsen zijn na de derde gang al vertrokken. Kan ik natuurlijk ook doen, maar ik blijf toch nog maar even. Maar na het toetje smeer ik hem. Ik heb echt heerlijk gegeten. Ik vind het ongelofelijk dat je voor zoveel mensen tegelijk zo lekker kunt koken. En tijdens het eten wordt er een toneelstukje opgevoerd dat geheel langs me heen gaat, maar er is ook een vuurspuwer en een steltloper en er is muziek. Een Renaissance ensemble speelt. Er speelt een blokfluit mee; ik word er helemaal blij van. En iedereen is natuurlijk prachtig aangekleed. Het is absoluut erg leuk gedaan. Maar het is leuker als je elkaar allemaal kent dan wel met meer bent.