DONDERDAG 31 JULI 2014

Montefalco - Spoleto

Afstand: 55 km (inclusief 43 km met de auto heen en weer)

Vandaag gaat Emanuela naar Spoleto met de auto. Alsnog naar de tandarts, maar ook naar de kapper, naar hun huis, boodschappen doen en LPG tanken. Of ik mee wil rijden. Dat vind ik een heel goed idee, want hoe leuk Montefalco ook is, ik heb het nu wel van voor tot achter en van links naar rechts gezien volgens mij. Loop ‘s morgens nog even een ieniemienie rondje en ga dan op het terras zitten lezen, omdat ik niet weet hoe laat Emanuela weg wil. Om een uur of elf vertrekken we. Ze rijdt me naar boven waar de VVV is. Snel een plattegrond halen en naar de dom. De kans dat die om 12.30 uur dicht gaat, is groot. Ik begrijp alleen helemaal niets van het kaartje. En ik kan echt wel kaart lezen. Ik blijf een beetje heen en weer lopen, maar zie steeds niet waar ik op de kaart ben. Laat maar; ik word er een beetje chagrijnig van. Ik loop een willekeurige richting uit en zie dan wel een keer waar ik ben. En zo vind ik de dom zo waar ook nog, Hij gaat inderdaad om 12.30 uur dicht en het is nu 12.00 uur. Dat betekent er toch een beetje in een half uur doorheen rennen. Een paar mooie fresco’s en een prachtige mozaïekvloer.

Fresco in Il Duomo Spoleto (Philippo Lippi)

Fresco koepel Kroning van de maagd Maria in Il Duomo Spoleto (Philippo Lippi)

Mozaïekvloer Il Duomo

Mozaïekvloer Il Duomo

Mozaïekvloer Il Duomo

Mozaïekvloer Il Duomo

Mozaïekvloer Il Duomo

Daarna op zoek naar iets om te eten. Emanuela had me laten zien waar haar dochter elke dag luncht. Maar ja, vind dat maar weer eens terug. Ik loop wat rondjes, maar kan het niet vinden. Ik wil eigenlijk ook niet op een toeristische plek en dan een toeristenmenu bijvoorbeeld. Maar ik kan niets geschikts vinden. Inmiddels ben ik al bij de Ponte delle Torri, een brug uit de 13^e eeuw met als doel water van Monteluco naar Spoleto te brengen. Het is een joekel van een ding.

Ponte delle Torri

Als ik van Spoleto naar Patrico loop, moet ik over de brug en dan de berg op. Daarom laat ik de wandeling over de brug nu maar even zitten. Nog steeds niets rustigs gevonden om te eten. Dan toch maar op een wat drukker plein. Het duurt een eeuwigheid voor ik mijn thee en pizza bianca met olijven heb, maar het smaakt me prima. Als toetje een ijsje halen en naar La Rocca. In het kasteel is ook het nationaal museum van het hertogdom van Spoleto. En als ik een ‘green card’ koop, kan ik in alle musea van Spoleto terecht. En de kaart is een week geldig. Misschien kan ik vandaag vast nog wel naar een ander museum, en anders als ik naar Spoleto gelopen ben. La Rocca is een groot 14^e eeuws kasteel. Het is mooi gerestaureerd en zoals zo vaak in dit soort lokale musea is het er totaal niet druk en kun je alles tot in detail bekijken. Foto’s maken mag, aanraken nog net niet, maar er zit vrijwel niets achter glas of achter een koord. Er zijn leuke dingen te zien uit verschillende periodes.

La Rocco Albornoziana

La Rocco Albornoziana

San Bernardino (met het ingevallen gezicht)

En dan is het tijd om naar Piazza della Vittoria te lopen, waar Emanuela me om 16.00 uur weer oppikt. Door de toch wat beperkte tijd heb ik het Teatro Romano en het Anfiteatro Romano helaas niet meer gezien.
Als ik naar beneden loop, kom ik langs het restaurantje waar Valentina, de dochter van Emanuela, elke dag luncht. Bleek toch niet zo heel ingewikkeld te vinden te zijn, maar ja. Ik ben iets te vroeg op het Piazza, zodat ik nog even een flesje water kan halen. Emanuela blijkt net de twee Nederlandse vrouwen van gisteren gespot te hebben. Ze zijn helemaal verbaasd ons te zien, maar ook totaal niet geïnteresseerd. Ach, ze hadden vanmorgen ook niet gezegd dat ze weg gingen, dus ga vooral.
We rijden terug naar Montefalco en Emanuela vertelt dat er zaterdagochtend een processie zal zijn van San Luca naar Santa Maria delle Stelle. Die wordt elke tweede zaterdag van de maand door de aartsbisschop gehouden om te bidden dat er een bisschop komt. Die is namelijk niet te vinden. De aartsbisschop van Spoleto en Norcia is erg belangrijk; het is een van de grootste bisdommen in Italië en heeft al een aantal pausen voortgebracht. Ik was eigenlijk van plan om 2 augustus weer te vertrekken, maar dit vind ik toch ook wel erg leuk. Ik moest toch nog een dag zien te overbruggen, omdat ik anders in the middle of nowhere zou uitkomen en ik niet met de bus weg zou kunnen. Zo maak je nog eens wat mee.
Ik had de hoop dat ik wel om 19.30 uur zou kunnen eten, maar ik ben te vroeg. Ik moet over een kwartier terug komen. En wat doe je in een kwartier? Een rondje lopen. Ik ga op het zingen af. In de kerk van Santa Chiara wordt gezongen. Misschien wordt er geoefend voor het feest. Maar als ik de deur opendoe, is de hele kerk stampensvol met mensen. Ik loop even door om de achterdeur te nemen. Die staat open, omdat niet iedereen erin kan. De hele kerk is gevuld met jongeren, monniken en allerhande nonnen. Het lijkt de Pinkstergemeente wel. Iedereen staat en zingt en klapt. Geen idee wat dit is, maar ik krijg associaties met de EO-jongerendag. Misschien is dit wel de katholieke versie ervan.
Ik loop weer verder en hoor getrommel. Dat moet wel oefenen zijn voor het feest. En vier jongens staan in een vierkant op een grote trommel te slaan. Dit is leuk. Hier word ik helemaal blij van. Na vijf minuten stoppen ze alweer en is mijn kwartiertje voorbij, dus dan kan ik gaan eten. Wat hoor ik nu weer? Zoef, er schiet ineens een jongen mij voorbij, Hij neemt een sprint, stopt, klokt op zijn horloge, is duidelijk niet tevreden en loopt weer terug. Van Emanuela heb ik gehoord dat dat ook voor de feesten is. Tsjonge, wat een belevenissen in vijftien minuten alleen omdat ik te vroeg ben voor het diner.