De meelopers

Er hebben inmiddels vier mensen een paar dagen meegelopen. Aan allemaal heb ik gevraagd een stukje te schrijven voor mijn weblog over hun belevenissen. Maar door de beperkte internetmogelijkheden is het er nog niet van gekomen ze te publiceren. Hierbij dan eindelijk, en meteen allemaal tegelijk.

3-6 mei (mijn vader)
Maandag 3 mei vertrokken we gelukkig niet al te vroeg voor een lange zit naar Calais. Vijf uur in de bus geeft na enige tijd wel zitvlees. Zoals de dag met een probleem was begonnen omdat de bushalte was opgeheven, hadden we een boot ongeveer een uur later dan gepland. Maar ook onze zoekactie om het hotel in Canterbury te vinden kostte een hoop tijd. Everdiene weet met zulke kleinigheden gelukkig op lachende wijze om te gaan.
Na een bijzondere ontvangst en evenzo emotionele uitgeleide uit de kathedraal van Canterbury begon onze tocht. Ook deze dag kende natuurlijk zijn kleine problemen. Maar ook dat ging op de hilarische manier voorbij. Het eerste B&B adres stond ons niet aan en op lacherige manier besloten we naar het volgende te gaan. Zo blijkt dus al wel dat wandelen met Everdiene gezellig en met de nodige pret verloopt.
Woensdag 5 mei was bijna een kopie van de vorige dag. Je loopt wel eens fout, maar nooit in zeven sloten tegelijk. Wat ook zo prettig met Everdiene is, is met haar eten. We houden allebei van veel verschillende dingen, dus was een bezoek aan een Indiaas restaurant snel besloten. En iedereen weet dat zij in haar reisverslagen nooit een commentaar over eten zal overslaan.
Onze laatste gezamenlijke dag op donderdag 6 mei ging ook nu niet zonder fout te gaan. Een ommetje van ruim een kilometer over een heuvel van meer dan 100 meter werd vlot genomen. Maar wie daar moeilijk over doet, kan beter thuis blijven.
Om kort te gaan, wandelen met Everdiene is iedereen aan te bevelen. Mits hij/zij alle keukens weet te waarderen, niet op ziet tegen extra kilometers lopen of eventuele andere ongemakken kan verdragen.

10-14 mei (Heleen)
Terwijl ik deze bijdrage lever aan de weblog van Everdiene, ben ik al weer thuis. Vanmorgen werd ik spontaan om 7 uur wakker en dacht direct, nou gaat de wekker bij Everdiene. In gedachten maak ik het hele ochtendritueel mee (waaronder het niet te onderschatten pakken der rugzak) en ben weer (bijna) samen op pad gegaan. Gisteren op mijn reis naar huis was er tijd genoeg onze drie dagen nog eens rustig de revue te laten passeren. Wat heb ik genoten en wat is de tijd omgevlogen. Neem nou 13 mei, de laatste dag. Dat was best een klus. Na een heerlijk ontbijt en het inkopen van de lunch gingen we op zich redelijk op tijd op pad. Direct weer de natuur in. Al snel zagen we in een wei een grote groep koeien een kant oplopen met een springende 'koeiendoes' en een commanderende mevrouw. De hond deed perfect zijn werk en binnen de kortste keren waren de koeien in de andere wei. Prachtig om te zien en even naar te kijken. Even later werden we op ons pad ingehaald door een groep bereden paarden. Een magnifiek gezicht. Al die afleiding zorgde voor het missen van een afslag en voor we er erg in hadden, hadden we er al een paar kilometer te veel opzitten. Gelukkig snel on track en weer stevig doorstappen. Het bleek jachtdag te zijn, in de verte werd er lustig op los geknald. Na een korte pauze in een café weer op weg, richting Lozinghem. Even nog de weg vragen, ter bevestiging, maar o wat is het uitspreken van de namen van die Franse plaatsen soms lastig. Vooral dit plaatsje leent zich ook zo erg voor een degelijke Hollandse uitspraak en dan heeft de plaatselijke bevolking er nog nooit van gehoord. Na een lunch in een bushokje (droog, uit de wind en met een bankje) op weg naar de eindbestemming, een mijnwerkersstadje. We hadden al van de B&B mevrouw gehoord dat het er wellicht niet zo fijn toeven zou zijn, en dat had ze goed voorspeld.
We kwamen via de armste delen de stad binnen, ma flodders woonden daar naast elkaar. Flink doorstappen maar, we zouden er bijna zijn. In het centrum van de stad op de Avenue Liberation waren meerdere slaapaccommodaties te vinden. Tjonge, wat hebben we gezocht , gevraagd (vooral Everdiene, die stapt op iedereen af die er een beetje betrouwbaar uitziet) en heen en weer gelopen. Uiteindelijk hebben een paar Nederlandse motorrijders met hun tomtom ons de weg gewezen. Grappig om weer even Nederlands, nou ja Achterhoeks te praten met mensen op straat. Helaas was de Avenue enkele kilometers lang en daar hadden we niet echt opgerekend. Het eerste hotel was dicht, het tweede onvindbaar maar het derde hotel nam de telefoon op (jaja, Everdiene telefoneert ook in het Frans!) en er was plaats. Het huis nummer was 2049, nog even doorstappen dus. Na enige tijd sjokken, waar was onze veerkrachtige tred?, hebben we uiteindelijk het hotel gevonden in een mega Centre de Commerce, om de hoek bij Mac Donalds. Daar viel alles op zijn plek, want het meisje dat ons hielp was super behulpzaam, de kamer betaalbaar en oké en zelfs een restaurant (zowaar was er ook een Italiaan) om de hoek. Die laatste kilometers moesten echt uit onze tenen komen, maar aankomen is dan echt fantastisch. Het waren zo’n 7 tot 8 kilometer meer dan gepland en dat voel je. Direct realiseerde ik me dat deze elementaire zaken deze voetreis zo bijzonder maken. Zeer dicht bij de natuur, het seizoen voltrekt zich voor je ogen, op pad om uiteindelijk weer iedere namiddag op zoek te gaan naar een onderkomen.
Het was spijtig om weer naar huis te gaan, graag was ik nog gebleven. Een ervaring om niet te vergeten. Lieve Everdiene, je doet het fantastisch, het was fijn om zo samen op te gaan!
Heleen

18-21 mei (Annette en Bert)
Op 18 mei had ik het genoegen een paar dagen met Everdiene mee te mogen lopen.
Samen met Bert, die voor het vervoer van alle spullen en het opzetten en afbreken van de tent zorgde, reed ik in 4 uur naar Frankrijk.
Daar sms'ten we even met Everdiene en spraken we af bij de kerk in Allaines.
Heerlijk om elkaar weer te zien. En net als Everdiene al zei, voelt dat opeens heel anders dan wanneer we elkaar in Nederland weer zien (ook gezellig natuurlijk, maar dan vloeien er eerlijk gezegd geen tranen).
Al kletsend wandelden we over wegen, door velden, over een industrieterrein en zo Péronne in. Het ging lekker, het weer was mooi. We bezochten even de kerk en vervolgden de route Péronne weer uit. Tot mijn verbazing zei Everdiene opeens dat we niet goed gingen. Ja, de route klopte precies, maar de camping lag aan de andere kant van Péronne. Zo kom je wel aan overbodige kilometers. Voor mij niet zo erg, want ik was net 2 uur eerder begonnen, maar Everdiene had er al een hele dag opzitten.
Gelukkig kon ze op de camping heerlijk uitrusten, op een stoel in de zon, met nootjes, chips en een drankje erbij. De tent stond al en ik zorgde voor een lekkere (verantwoorde) maaltijd.
Die nacht was erg fris, dus we sliepen wat onrustig. Gelukkig hadden we wel veel dekens en een extra slaapzak voor Everdiene mee, dus echt koud hadden we het niet.
De dag erna konden we kiezen: 36 km in één dag, of verdelen over 2 dagen. Tijdens onze eerdere wandeltochten door Nederland vonden we 32 km eigenlijk wel het maximum, maar 4 km erbij moest lukken (uiteindelijk werden het 42, maar ook dat viel niet tegen).
We boften enorm met het weer en waren zelfs iets verbrand. De lunch in de zon, met de rug tegen de kerkmuur van de kerk van Trefcon, een stuk stokbrood met Franse kaas, was echt op en top genieten.
We hebben zelfs nog gerend om niet nat te worden van een sproeier, die maar even van de weg af was en ons daarna achtervolgde.
Na zo een 10 uur lopen (met 3 keer een korte pauze), kwamen we weer bij een camping, nu in Seraucourt-le-Grand. De eerste uren voel je je benen en voeten behoorlijk als je opstaat en is alles stijf. Maar de volgende ochtend bedacht ik me pas bij de douche dat ik de vorige dag zo ver gelopen had.
De derde dag konden we kiezen uit 19 of 42 km. Aangezien de kans groot was dat dat wat meer zou worden. Ik thuis wel bij kon komen, maar Everdiene nog maanden door moet. Hebben we verstandig voor de 19 gekozen. Konden we ’s middags lekker luieren op een grasveldje in Tergnier en dat had ook wel wat.
Na 4 dagen meewandelen met Everdiene voelde ik me helemaal op vakantie en had ik een heleboel energie gekregen van het wandelen in de buitenlucht. Had er heel wat voor over gehad gewoon mee te lopen naar Rome, maar ja, thuis heb ik andere verplichtingen.
Leefde al mee met haar de eerste 2 weken, maar nu nog anders, omdat ik zelf even een paar dagen “mee heb mogen doen”. De laatste ochtend nog even samen gelopen, ontbeten, shampooflesje voor Everdiene gevulde, zakjes thee en appeltjes meegegeven. En haar daarna weer alleen verder laten gaan. Omdat ik wist dat het een zware dag zou gaan worden, zeker gezien de blaar onder haar voet, was dat niet gemakkelijk.
Het waren 4 prachtige dagen in alle opzichten. Zie het al helemaal zitten om over een jaar of 13 een hele vakantie samen door Frankrijk te lopen.
Annette

30-31 mei (Eefje en Kees)
Zaterdag 29 juni zijn wij naar Dienville gereden. Dat is een klein gehucht net onder Brienne le Chateau. De camping lag precies aan jouw route. Zondag, na wat heen en weer gebel, vonden we elkaar bij de prachtige houten kerk van Braux. Je ziet er goed gebruind (en ook iets afgevallen???) uit. Erg leuk om je weer te zien. Je hebt heel veel te vertellen. En natuurlijk, al kletsend, vragen we ons regelmatig af of we nog goed lopen. Je hebt een manier ontwikkeld om geen fouten te maken, 1000m op de kaart is ongeveer 15 minuten lopen. Als je die manier van route bewaken weer oppakt, gaat het goed. We hebben het over de goedheid van de mensen die je ontmoet. Een mevrouw die zegt: als je wat minder km loopt kun je bij mijn neef slapen. Ik denk dan; wat neef, wat is dat voor een slaapplek? Jij zit zo niet in elkaar en daardoor heb je mooie ontmoetingen. Wij hebben het over de sire reclame, jij maakt het mee.
Aan het einde van de dag hebben we in onze tent geslapen. Het was niet jouw allerbeste slaapplek maar ik hoop dat die niet op de laagste plaats van jouw ranking komt te staan.
Maandag de volgende etappe. Enigzins stijf weer op pad. We genoten van het mooie landschap. Wat is het stil in dit deel van Frankrijk. Af en toe een boer op het land of op de traktor en dat was het wel.
Deze twee dagen zijn veel te snel voorbij. We drinken nog wat in een cafe en dan wil je zelf naar je hotel lopen. We zwaaien je uit...... Gek hoor, ik heb zin in meer etappes maar dat zit er niet in.
Ik ben me er van bewust dat ik "inbreek" in jouw routine. Ik heb er van genoten. Ik krijg steeds meer bewondering voor je enthousiasme en je drive!!!!!!!!
Eefje