Maandag 14 juni 2010
Vanaf Canterbury: 795 km
Tot Rome: 1288 km
Het is gelukt om het hotel in Etalans te bereiken; een slaapplaats is geregeld. En zo ga ik om even over achten sinds dagen weer alleen op pad. Ik moet weer goed naar mijn route kijken en de aanwijzingen lezen. Maar ik vind het ook wel prettig. Ik loop een stuk sneller. En omdat de uren vòòr 12.00 uur minder vermoeiend zijn dan erna, kan ik makkelijker meer km lopen.
Ik kan merken dat ik de Jura in ben. Ik moet behoorlijk klimmen. En al is het niet heel erg warm, met de zon erbij zorgt ervoor dat ik behoorlijk aan het zweten ben. Het tempo neemt onmiddellijk weer af. Jemig de pemig.
In Saône naar de supermarkt. En daar zie ik topografische kaarten. Uitstekend natuurlijk om de route te bekijken, maar voor vandaag alleen al zou ik er drie nodig hebben. Dacht het effe niet. Maar wel leuk om erin te kijken. En voordat ik het weet ben ik een half uur in de supermarkt. En dat om alleen maar even water te halen. Zo kom ik wel een stuk later dan gepland aan. Ik zie weer allerlei lekkere dingen en kan de verleiding niet weerstaan. En met vele kilo's meer kom ik de winkel weer uit. Nou moet je niet denken dat ik allerlei luxe dingen als taart, nootjes en wijn of zo koop. Het is allemaal erg basic: yoghurt, mueslirepen, kaas en kersen. Wellicht nodig, maar toch niet handig. En omdat het inmiddels ook nog regent, eet ik onder het afdakje van de winkelwagentjes alle vier bakjes aardbeienyoghurt op, en hang ik de kersen aan mijn buik. Regenjas aan en al kersen etend en pitten spugend ga ik weer verder. Scheelt toch weer een kilo of wat. Gelukkig stopt het na een tijdje weer met regenen. Ik heb dan wel een ademende regenjas, maar als het warm is, merk je daar helemaal niets van. Het moet wel echt hard regenen, anders ben je van binnen net zo nat als van buiten. Ander nadeel van regen is dat je brood nat wordt en je het in een plastic zak moet doen. En als je ergens taai stokbrood van krijgt is het wel van een plastic zak. Zo oefen je met wandelen niet alleen je kuitspieren, maar ook je kauwspieren. Niet om door te komen. Nog meer onverwachte nadelen van regen zijn dat je je rugzak niet zo maar even af doet, want dan staat die in een plas te soppen. En hoe doe je dat als je moet plassen in de vrije natuur (moet je trouwens ook nog vaker als het regent)? Dan moet die rugzak dus echt af, anders krijg ik mijn broek niet open. Wat een toestanden allemaal hè.
Inmiddels heb ik mijn hondenafweersysteem zo vaak laten vallen, dat die het niet meer doet. Ik kan de piep nu soms zelf horen en honden reageren werkelijk op geen enkele manier meer op dat ding. Ik baal er behoorlijk van, want de echt enge honden moeten nog komen in Italië. En als ik een boerderij oploop, moet ik toch wel heel erg dicht langs de loslopende hond. En het pad is smal. Hmm, hoe ga ik dit oplossen? Ik loop weer terug, want ik durf er eigenlijk niet goed langs. Maar gelukkig komt de boer eraan. Ik vraag of dit de weg naar Etalans is. En de oude, inmiddels hier en daar tandenloze, boer beaamt dat. Tout à drout, oftewel, immer gerade aus. Volgens mijn boekje klopt dat niet helemaal, maar dat zie ik later wel. Hij vraagt nog even of ik uit Nederland kom. Hè? Hoe weet je dat? En dus loop ik, redelijk constant rechtdoor, verder. Naar Etalans, niet echt een bijzondere plaats. Het hotel is erg eenvoudig, maar schoon. Ik heb er een beetje een fobie aan over gehouden, merk ik. Ik kan hier ook eten, dus dat is mooi.
En dan nog even dit.
- meneer en mevrouw v.d. Z: de hele dag zing ik inmiddels 'falderie, faldera'. En natuurlijk gefeliciteerd.
- Irene: twee flaporen? Je moet niet meteen overdrijven.
- 'We' hebben gewonnen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten