Donderdag 10 juni 2010
Vanaf Canterbury: 738 km
Tot Rome: 1345 km
We zijn de eersten, en het lijkt de enigen, die ontbijten. Even over achten vertrekken we. Eerst een brood kopen voor onderweg en dan richting Dampierre. In de buurt zijn er vannacht hagelstenen zo groot als tennisballen gevallen; een enorme schade. Hier heeft het vannacht alleen geregend en het miezert nog steeds wat. Maar even later probeert de zon door te komen. En druppels en zonnestralen wisselen elkaar af, waarbij de zonnestralen de overhand krijgen, en het echt warm wordt.
We passeren zeven kleine gehuchten voordat we in Dampierre aankomen. Er is eindelijk ook weer eens een kerk open. Die zijn werkelijk allemaal gesloten. Opvallend is overigens dat de kerktorens bijna allemaal mozaïekpannen hebben. Het mooist mij bekende voorbeeld daarvan is het Hôtel Dieu in Beaune, maar daar kom ik nu helemaal niet. In Dampierre gaan we wat drinken en lunchen we. Ik moet dan de gîte in Gy bellen voor H en K. Wat betreft accommodatie zijn ze wel een beetje zenuwachtig. Daar waar ik overigens het hotel / de B&B dan wel de VVV laat bellen, zodat ik niet hoef te stuntelen aan de telefoon, bellen zij zelf en bel ik nu dus voor hen. Ach ja. Zij zouden via Fraisne le Chateau, en ik via Gy naar Besançon lopen. Maar het regelen van de overnachting in Fraisne lukte niet. Zoals gezegd heb ik dus bij de VVV de gîte in Gy geregeld gisteren. En nu bel ik meneer Coutout 'gewoon even' en regel het voor K en H. Zitten zij ook weer rustig. En zo lopen we verder naar Seveux. En dan worden we aangehouden door de gendarmerie. Of we ons kunnen identificeren. Is een controle. Ja, ammehoela. Je bent al twee keer langs gereden, je hebt geen moer te doen en je bent gewoon nieuwsgierig. Hij wil weten waar we vandaan komen, waar we naar toe gaan, of we door naar Rome lopen en of we uit Canterbury zijn vertrokken en wanneer dan wel. Nou ja, hij kent de Via Francigena ten minste wel. Kerstin vraagt of we nog een foto van hem mogen maken, omdat hun dochter ook bij de politie is. En dan kunnen we helemaal niet meer stuk.
Met behulp van Google Maps en de Blackberry van Hans kunnen we nog iets van de route afwijken en een stukje door het bos lopen. Het is iets langer, maar dan hoeven we niet langs de af en toe drukke weg. En zo komen we in Seveux aan. We hadden al gezien dat de eigenaars Ted en Charlotte Musselwhite heten. Niet echt een Franse naam. En dat klopt ook. Ted is Engels en Charlotte is Duits. Kerstin en Hans helemaal blij, maar ook Ted. Dan hoeft hij ten minste geen Frans te spreken. Heb echter niet het idee dat Ted Duits spreekt, maar dat maakt mij niet uit. Die Engelse zinnen komen er bij mij als een stortvloed uit. Pff, toch nog wel een verschil in niveau met het Frans hoor.
En dan nog even dit.
- Liesbeth: ha, ha, ik weet niet wie van jullie allemaal het het leukst vindt dat jullie naar Aduard gaan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten