Dag 44: Ouhans - Pontarlier (18 km)

Woensdag 16 juni 2010
Vanaf Canterbury: 842 km
Tot Rome: 1241 km

Vanmorgen is er een hotelmeneer, en die vind ik veel aardiger dan de hotelmevrouw. Deze begrijpt ook beter wat ik doe. Zet zelfs op de rekening 'bonne route'. Dat kan ik wel waarderen. Er zijn niet echt veel gasten. De jongen die gisteravond ook gegeten heeft, vertrekt vanmorgen ongeveer gelijk met mij. En verder zie ik helemaal niemand. Het is zwaar bewolkt, maar droog. Jammer van de bewolking, want het zicht zou best leuk zijn. Maar ik ben blij dat het droog is. Vanmiddag zal het gaan regenen. Op het journaal gisteren heb ik gezien dat het in het zuiden van Frankrijk noodweer is geweest. Daar is zoveel regen gevallen, dat alles ondergestroomd is. Ik blij dat ik daar niet loop. De hotelmeneer vertelt dat er drie weken geleden ook een pelgrim was, maar die is vanwege het slechte weer met de auto de St. Bernhardspas overgegaan. Dat hoop ik toch niet te hoeven zeg. Het weer is wel van slag en erg veel mooie dagen heb ik nog niet gehad, maar ik ben nog redelijk om het dramatische weer heen gelopen.
Ik loop toch wel door een ander gebied dan hiervoor. Uiteraard loop ik hoger. Ik zit nu op zo´n 800 meter. Maar de bouwstijl van de huizen verandert ook. Er wordt veel meer hout gebruikt. De huizen zijn groter en nieuwer. Men heeft het hier duidelijk beter. Er staat niet zo veel te koop. De wegen zijn net iets mooier, de borden zijn nieuwer. Het ziet er allemaal gewoon wat beter uit. En de regio vergrijst niet, maar lijkt meer toekomst te hebben. Er wonen geen oude mensen, maar gezinnen met kinderen. Ik zie in elke tuin kinderspeelgoed, er zijn kinderspeelplaatsjes en als ik op naambordjes van huizen kijk, zijn vier kinderen heel gewoon.
De akkerbouw is nu echt helemaal verdwenen. Ik zie (en hoor) alleen nog maar koeien. Dat geklingel en dat hout zorgt ervoor dat het lijkt alsof ik al in Zwitserland ben. Maar dat is morgen pas. Dan ga ik de grens over. Ik loop door Goux les Usiers en Bians les Usiers. Dit zijn twee samengevoegde kleine plaatsjes, waar in totaal 15 werkzame boerderijen zijn die samen voor 6 miljoen liter melk per jaar zorgen. Die melk wordt dan weer tot kaas verwerkt. Ook daar pronken ze mee. Hier en daar staan onderweg borden met toeristische informatie en dat is wel zo leuk.
Voordat ik in Pontarlier aankom, kom ik langs een groente- en fruitwinkel. Hmm, de kersen en abrikozen zijn al weer gekocht. Abrikozen zijn in Nederland vaak òf niet rijp en hard, òf melig en zacht. Maar smaak zit er zelden aan. Zo niet hier. Mjammie, die zijn lekker. Ik merk dat ik gisteren toch wel erg veel gelopen heb. Ik ben snel moe en alles gaat me zeer doen. En dus kijk ik reikhalzend uit naar het centrum van Pontarlier. Voordat ik daar ben moet ik door een druk verkeersgebied. Ik loop door een gebied met veel grote winkelketens, waar het verkeer vanwege de file vast staat. Niet echt een spannend wandeltraject. Maar dan ga ik door de poort en ben al in het oude centrum. De jeugdherberg waar ik langs kom is net een half uurtje dicht. Moet ik tot 17.30 uur wachten? De VVV-mevrouw belt even; ik kan er over drie kwartier terecht. Dat is aardig. Dan kan je in de tussentijd de stad even bekijken. Ja ja. 1. er is niet veel, 2 alles is tussen de middag dicht, 3. het regent. Maar goed, ik slenter wat rond en wacht tot het tijd is.
Ik heb een vierperspoonskamer in mijn eentje. Het is denk ik allemaal net nieuw. En ze hebben internet. Daar moet ik alleen voor naar de 'zitkamer'. Maar het werkt prima. Nog even terug naar de VVV om naar de route voor morgen te vragen. Het is takkeweer en ik moet over een track sterk stijgend. Ik wil weten of die wel begaanbaar is met dit weer. De beloning zou overigens een mooi uitzicht zijn. Als ik echter naar de hoeveelheid bewolking kijk, is er helemaal geen uitzicht. En is het voor Jan Doedel alleen maar ploeteren om omhoog te komen. De andere optie is langs de snelweg. Ook niet fijn. Om nou mijn tocht te laten eindigen door overreden te worden. Het VVV-meisje weet het ook niet. Ze weet dat er twee mogelijkheden zijn, maar ze heeft ze duidelijk allebei nog nooit gedaan. Dus hoe het pad eruit ziet? Geen idee. Nou, dat schiet lekker op. Ik ga er nog maar een nachtje over slapen.

En dan nog even dit.
- Annet: pfff, dat is lang geleden, declarabele tijd. Enneh, gefeliciteerd met je hoogte- (of is het diepte-) punt.
- Astrid: heerlijk om die energie te krijgen.
- Irene: goed dat je het digitale tijdperk toch nog bent ingegaan.
- Tineke en Jip: leuk dat jullie net zo veel plezier aan mijn als ik aan jullie verhalen beleef.
- Marije: hier regent het ook hoor. Met BL alles goed??
- Eefje: het is gelukt. En dank je wel!!!