Vrijdag 18 juni 2010
Vanaf Canterbury: 886 km
Tot Rome: 1197 km
De dag begint weer eens met regen. Ik kan eigenlijk geen druppels meer zien. Het regent niet heel hard, maar de laatste dagen regent het elke dag wel een paar keer, van heel zachtjes (maar daar word je ook nat van) tot heel hard, en van één minuut tot uren lang. Maar goed. De berg die ik gisteren ben opgeklommen, moet ik vandaag weer af. Dat kan over het VF pad dat Zwitserland aangeeft, maar mijn boekje zegt er al bij, dat het pad af en toe sterk daalt en slecht begaanbaar is als het nat weer is. En omdat ik niet weer op mijn platte wil gaan, neem ik de gewone weg. Maar die is voor auto's, en gaat dus slingerend naar beneden en is een paar km langer. Ik loop even fout, omdat de weg linksaf wel heel sterk stijgt en spekglad is. Maar ik heb al snel door dat dat toch de goede weg is, en ga er nogmaals in. Jemig, dit is nog niet eenvoudig, maar het gaat goed. Ik steek het spoor over en kom bij een boerderij uit. En omdat het inmiddels weer regent en ik nog moet eten, doe ik dat maar tussen het hooi. Het is een prima eetplek tussen de bellende koeien. Wat een rust hier. En zo kom ik in Yverdon les Bains uit. Ooh, een Mac Donald's. Ik heb zin in een milkshake. Even een kleine afslag maken. Dacht ik dat alles in elk land hetzelfde heette: het woord milkshake kennen ze niet, en chocoladesmaak hebben ze ook al niet. Hij smaakte overigens ook niet zo lekker. Nou ja, ik heb weer wat vocht binnen gekregen. Ik loop verder naar de VVV. Een niet al te snuggere jongen helpt me. Iemand die dan denkt dat het makkelijker voor me is om in het Engels te praten (dat is natuurlijk ook zo), maar wiens Engels slechter is dan mijn Frans. En dus ga ik weer over op het Frans. Ik wil weer eens proberen in een klooster te slapen. Hij belt ernaar toe, maar die gaat pas om 15.00 uur open. Dan maar de gîte; het is een soort jeugdherberg. Ook daar belt hij naar toe en regelt een slaapplaats voor me. En als ik bijna weg ga, zegt hij er nog even bij dat ik daar pas om 17.00 uur terecht kan. Dat schiet lekker op. Dan eerst maar een kopje thee in het centrum drinken. En die is lekker zeg: heerlijke groene jasmijnthee. Op een leuk plein, met zicht op een standbeeld van Pestalozzi. Die blijkt in Yverdon gewoond te hebben. Op het plein staat ook nog de speciale meisjesschool, die nu voor wat anders in gebruik is. Toch lollig. Daarna nog even de kerk in en weer terug naar de gîte. Op de heenweg was ik er al zo goed als langsgekomen. Ik slaap in een zespersoonskamer samen met een Duits meisje. Erg spraakzaam is ze niet, en ik ben ook wel zo'n beetje uitgepraat, dus het blijft verder vrij stil. We gaan wel samen het centrum in om wat te eten. Ze is vandaag in Lausanne gestart en fietst naar de Bodensee, waar ze dan de trein weer naar huis neemt. Het centrum van Yverdon is wel leuk. Veel jonge mensen die nog even naar het café gaan. En in redelijke stilte lopen we weer terug naar de gîte. Gelukkig is zij (ik weet niet eens hoe ze heet) ook van het vroege slapen.
En dan nog even dit.
- Marije: dat gebeurt inderdaad; je aandacht terug brengen naar het hier en nu, niks automatische piloot.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten