Zaterdag 19 juni 2010
Vanaf Canterbury: 903 km
Tot Rome: 1180 km
We kunnen pas om 8 uur ontbijten. En er komt nog een Duitse meneer bij ons zitten. Met als gevolg dat ik pas om 8.45 uur vertrek. Op zich niet zo'n probleem, omdat ik maar 16 km loop vandaag. Met behulp van de tekens is de weg zelfs voor debielen te vinden. Daar zijn de Zwitsers toch wel goed in hoor. Het Duitse meisje was daar met het fietsen ook zo blij mee. En ook de Duitse meneer herkende het gemak. Ik heb last van mijn linkerschouder. Kon ik in het begin daarmee een uur lopen, nu begint hij eigenlijk na een kwartier al op te spelen. Het beste is mijn rugzak afdoen, maar dat is zo'n gedoe, dat het ook helpt om de band los te maken, en mijn arm naar voren te buigen. Dat helpt echter ook steeds korter. Dit lijkt wel een beetje een probleem te worden. Het doet echt heel zeer, en ik kan mijn arm in het ergste geval niet naar achteren bewegen. Hm, toch maar aan toegeven en weer een dagje rust houden. En dat loop ik in alle rust te bedenken. Nou ja, alle rust? Wat is dat voor herrie? Ik hoor iemand verslag doen van een of andere wedstrijd, maar echt verstaan doe ik het niet. Bovendien hoor ik het twee keer vanwege de echo. Dan hoor ik piepende banden. Eerst dacht ik nog aan een onschuldige wielerwedstrijd, maar dat kan dus niet. En als ik verder loop, zie ik een heuse racebaan. Volgens mij wordt over de gewone weg een racewedstrijd gehouden. Ik ruik de banden, en de auto's komen voorbij gescheurd. Wat is dit nou? Stelletje milieuvervuilers en lawaaimakers. Dat is wel even wat anders dan het rustige en vooral langzame leven van een pelgrim.
Ik loop weer door akkerbouwgebied, maar ditmaal zijn het radijsjes, worteltjes en kool. Hier en daar wordt al druk geoogst. Is weer eens wat anders. Ik loop droog naar Mathod. Dan begint het te regenen en schuil ik even bij een kerk. Kan ik meteen mijn rugzak af doen. De kerk is open, maar ik heb zo veel bagger aan mijn schoenen dat ik vind dat ik eigenlijk niet naar binnen kan. Er lopen af en toe wat mensen naar binnen. En dan hoor ik ineens muziek. Ze zijn aan het inzingen. En na een tijdje beginnen ze echt te zingen. In het halletje sta ik stil te luisteren. Als er weer iemand binnenkomt, nodigt ze me uit om ook naar binnen te gaan en te luisteren. En dat doe ik. Het is prachtig. Het is goed dat ik achterin in het donker zit, zodat niemand me kan zien. De tranen van gevoel biggelen over mijn smoel. Dit zijn de mooiste momenten van een pelgrim. Schuilen bij een kerk omdat het regent en dan getrakteerd worden op een concert. Ik blijf heel lang zitten. In de pauze komt de dirigente even vragen wie en wat ik ben. Shit, nu moet ik toch tevoorschijn komen. En ze legt direct aan de rest uit dat ik pelgrim ben en naar Rome loop. Nu kan ik helemaal niet meer achterin blijven staan. En leg dan maar eens uit dat dit een prachtig moment was. Emoties (welke dat dan ook zijn) en een vreemde taal gaan niet echt samen. Ik stuntel wat dat het regende, en dat ik even wilde schuilen en dat ik toen muziek hoorde, en dat het prachtig was. Iedereen hoort me glimlachend en vol aandacht aan. Zij vinden het wellicht net zo bijzonder als ik.
Inmiddels is het harder gaan regenen. En in de stromende regen kom ik bij de Romeinse mozaïeken aan. Dit is de grootste Romeinse villa ten noorden van de Alpen. Ik kom er om 13.30 uur aan en het gaat om 13.30 uur open. Althans, dat is de bedoeling. Maar er staat een meisje te koukleumen en zegt dat ze geen sleutel heeft en dat degene die de sleutel wel heeft nu op een bruiloft in Lausanne zit. En ze heeft geen idee hoe lang het nog gaat duren. Ze baalt duidelijk als een stekker, en zegt dat ook nog even in goed Frans: c'est merde. Ach, het zeikt van de regen, hier sta ik droog, ik kan nog wel even wachten. Maar dan krijgt ze een telefoontje dat het nog 40 minuten gaat duren. Tja, dat vind ik net iets te lang. De rondleiding duurt een uur, dan nog een dik half uur naar Orbe lopen, dan ben ik pas na vieren in Orbe. En ik heb nog niets geregeld. De mevrouw van de jeugdherberg in Yverdon zei dat het niet makkelijk zou zijn, en dus vind ik 16.00 uur te laat. Ik vind het sneu voor het meisje, maar ik ga toch maar, In Orbe blijkt de VVV dicht te zijn. Ik kan dus niet vragen of ik wellicht nog iets door kan lopen richting Lausanne. Maar ik ben het ook ineens enorm zat. Die kloteregen (sorry, maar ik heb er even geen ander woord voor dat hetzelfde gevoel uitdrukt) komt zo mijn neus uit, mijn schouder doet zeer, ik ga naar het het enige hotel dat ik op mijn lijstje heb staan en zie. Veel te duur,maar ik vind het best. Ik wil een douche (hm, is ook nat, maar toch) en een goed bed, en rust, en mijn kleren kunnen wassen, en verder niets. En het is prima. Een leuke kamer met een breedbeeld televisie (lekker belangrijk), en zo zie ik nog net het laatste staartje Nederland - Japan. Daarna snel naar de supermarkt voordat die om 17.00 uur dicht gaat. En als ik daar uit loop, komen er twee in oranje geklede jongetjes binnen. Hé, Nederlandse fans. Daarachter komt ook nog een in oranje geklede vader, met op zijn rug 'oranje boven'. Het is dat ik in de draaideur naar buiten zit en zij dus naar binnen gaan, anders had ik ze even gefeliciteerd met de 1-0 overwinning. Breed lachend loop ik de Migros uit.
Zelfs op de regionale televisie wordt aandacht besteed aan het koude weer en de gevolgen voor de middenstand. Het zijn dezelfde beelden die in Nederland ook vaak te zien zijn met de beroerde omzet van strandtenten. In de krant staat zelfs dat het gaat sneeuwen in de Jura en de Alpen. En dat het onder nul is op de St. Bernhard. Tsja, ik baal er ook van. Ik heb nu wel genoeg regen gezien.
Ik heb echt een fantastische televisie met 100 zenders. En dus kijk ik nog een stukje live bruiloft van de Zweedse Victoria op de Duitse ZDF en kan ik ook nog even BVN kijken. Ik besluit om hier mijn dagje rust te houden en morgen ook maar te blijven. Soms moet je het er gewoon even van nemen.
En dan nog even dit.
- René: inderdaad een mooi gedicht. Wat doet dat op een muur van Domstad?
- Katinka: waardeloos dat wachten. Maarreh, 'kleine', waar komt dat vandaan?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten