Het nadeel van de
Via Francigena del Sud zijn de lange dagetappes. Althans als je maar één week
wandelt en je niet meer zo getraind bent. Dit jaar kan ik ze gelukkig in tweeën
splitsen en valt de lengte mee. Denk ik eerst nog dat ze wel erg kort zijn
geworden, ben ik daar uiteindelijk wel blij mee. Al meer dan twee maanden ben
ik aan het hoesten en ben ik af en toe mijn stem kwijt. Volgens de dokter een
virale infectie die vanzelf over moet gaan door het rustig aan te doen. Wat
rustig aan doen is, weet ik niet zo goed, maar het is misschien wel goed dat ik
niet elke dag erg veel km hoef te lopen.
Zoals de laatste
paar keren bijna altijd, heeft de KLM zijn vluchttijden weer eens aangepast en
vlieg ik 10 minuten later dan geboekt. Het zou al krap zijn om in Rome de trein
te halen, maar ik vind het risico nu wel erg groot. En dus bel ik met de KLM om
te vragen of ik mijn wandelstokken als handbagage mee mag nemen. Volgens hun
eigen regels op de website niet, maar ik hoop dat ze iets kunnen regelen. De
mevrouw aan de telefoon zegt echter dat het geen probleem is. Ze vraagt het nog
even na en volgens haar mag ik de stokken gewoon het vliegtuig in meenemen.
Hoewel ik het nog niet helemaal vertrouw, ga ik het toch proberen. Ik doe een
hoes om de rugzak, zodat je ze niet ziet zitten en ga het proberen. En zo waar,
ik kom de douane gewoon door en stap het vliegtuig in met mijn stokken. Fijn.
Ik ben wat vroeger
vertrokken, mochten de stokken wél problemen opleveren en dus haal ik nog een
kopje thee. Het is druk, dus ik kan maar met moeite een tafeltje vinden. Eerst
alle lossen dingen, zoals het zakje met potjes/tubetjes/flesjes vloeistof en de
laptop, weer in mijn rugzak proppen. Er komt een Engelsman naast me zitten. Hij
is een week in Amsterdam geweest, vond het fantastisch, heeft alleen maar door
de stad gelopen, terwijl hij eigenlijk naar verschillende musea wilde, komt
daarom over een paar maanden weer terug en vliegt nu naar Bordeaux. Hij is met
pensioen en heeft de tijd aan zichzelf. Ja, dat is het leven hè. Barry blijkt
ook onderwijsadviseur te zijn geweest en heeft PDO school in Oman ook ooit
bezocht. Wat is de wereld klein.
 |
| Uitzicht op de Alpen |
De reis verloopt
spoedig. Het vliegtuig komt redelijk op tijd aan, ik kan met alleen handbagage
meteen naar de trein lopen. Kaartje naar termini kopen. In de trein, overstappen,
gereserveerde wagon en stoel zoeken, en in twee uur sta ik in Benevento. Vorig
jaar heb ik in B&B De Nuce Maga geslapen, en daar heb ik nu weer een kamer
gereserveerd. Ik loop er in een keer naartoe. Was het net nog heet, liep ik in
mijn softshell met lange mouwen te puffen, en had iedereen iets koelers en
luchtigers aan. Is het nu een stuk kouder geworden, heb ík die softshell
uitgedaan en loop in een T-shirt met korte mouwen en heeft iedereen zijn
winterjas weer aangetrokken. Ach ja, verschil moet er blijven. Ik word
hartelijk welkom geheten door Alessandro. Was het vorig jaar nog zwarte veder
door zijn staartje, is hij nu blijkbaar naar de kapper geweest en is hij nu zwarte
verder af.
Hoewel ik ernaar
uit gekeken had om twee keer bij 8cento24 te eten, vind ik het nu te laat; het
is inmiddels 21.00 uur en ik had al boterhammen meegenomen, mocht ik vertraging
hebben. Ik ga maar gewoon slapen en eet er overmorgen wel, als ik weer in
Benevento ben.
’s Avonds kom ik
er ineens achter dat ik Christoffel ben vergeten. Sinds ik naar Rome loop, heb ik
een hangertje met een afbeelding van Christoffel erop om. Christoffel is de heilige
van de pelgrims. En altijd als ik voor langere tijd ga lopen, heb ik die om. Ik
voel me kaal en bloot.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten