ZONDAG 26 APRIL 2015

Montecapriano – Malvizza di Sopra (23,6 km)

Vanaf het begin gaat het meteen al lekker. Blijkbaar ben ik gisteren goed uitgerust. Ik ontbijt weer bij mama, met eenzelfde stukje taart als gisteravond en van die beschuitdingetjes met kersenjam. Die heeft ze zelf gemaakt en is heerlijk. Beetje zurig. Kopje koffie erbij (van thee heeft ze waarschijnlijk nog nooit gehoord) en ik kan er weer tegenaan.

Ik loop heerlijk richting Buonalbergo. Ik twijfel nog even of ik via de Ponte delle Chianche, een oude Romeinse brug zal gaan, maar ik vind die 4,5 km extra toch net iets te veel. Ondanks dat de agriturismo me eventueel met de auto in Casalbore wil komen ophalen.

Via Traiana van Rome naar Brindisi

Links ruïne van Ponte dei Ladroni

Voor de buffelmozzarella?

In Buonalbergo aangekomen, klim ik wat omhoog naar het oude centrum. De kerk gaat net beginnen. En weer beneden haal ik twee dikke sneden brood met salami. Uitgerust vervolg ik mijn weg. Ik word ineens geroepen. Een meisje vraagt of ik pelgrim ben. Ja, dat klopt. Ik denk dat ze me iets wil laten zien, of iemand wil mij zien. Ik begrijp het niet helemaal. Ze moet even de sleutel ophalen. En pas na een tijdje begrijp ik dat ze gevraagd heeft of ik hier wil blijven slapen. Nee, ik loop nog verder. Ach, wat aardig, ze is me helemaal achterop komen rennen en nu ga ik gewoon verder en was het voor niets. Sorry.  

Buonalbergo

Buonalbergo

Ik loop met een omweg naar Piazza Garibaldi, hoop daar bij een alimentari nog een broodje te halen, wan ik heb nu al honger, maar dat lukt helaas niet. Dan maar gewoon verder. Naar Casalbore. Ik heb nog steeds een lekker tempo. In Casalbore thee in een bar gedronken, geld gepind, mijn lunch opgegeten, en nog wat uitgerust. En dan kom ik er ineens achter dat ik mijn foeilelijke, maar zeer dierbare groene beer kwijt ben. Toen ik naar Rome liep, had ik die van Liesbeth gekregen. Voor als ik me eenzaam zou voelen. Zij had hem van haar ouders gekregen toen ze een paar maanden door Zuid-Amerika trok. En vanaf het moment dat ik hem gekregen heb, hangt ie aan mijn rugzak. Elke beetje wandeltocht gaat ie mee. En nu ben ik hem kwijt. Ik herinner me dat hij er in Buonalbergo nog aan zat. Dan moet ik hem tussen Buonalbergo en Casalmore, een traject van 3,5 km verloren hebben. Even overweeg ik of ik terug zal lopen, maar realiseer me dan dat dat geen optie is. Hè shit, ik baal ervan. Nou ligt ie daar ergens op straat en wordt ie misschien wel overreden door de auto’s die er rijden. Ik hoop dat ie door een kind gevonden en meegenomen wordt.

Oorlogsmonument Casalbore; vandaag dodenherdenking in Italië

Casalbore

Nog steeds balend loop ik verder naar Malvizza di Sopra. Nog 6 km te gaan. Dat moet lukken. Ik ga de Agriturismo niet bellen om te vragen of ze me komen ophalen. De onverharde weg blijkt net geasfalteerd te zijn. Dat loopt lekker. Alleen hier en daar wat honden, die me telkens de schrik van mijn leven bezorgen. De geasfalteerde weg houdt plotseling op en wordt alsnog onverhard. De weg daalt steil en komt bij een beek uit. In de zomer zou die droog staan, maar nu stroomt er nog best wat water door. Ik heb geen zin om mijn schoenen uit te doen en ga op zoek naar een plek met stenen om met droge voeten over te kunnen steken. Na wat zoeken lukt dat en ik kom heelhuids aan de overkant.

Plotselinge pukkel in het landschap

De eerste windmolens

Riviertje oversteken

De weg stijgt meteen sterk en al hijgend en rustend en omkijkend geniet ik van het uitzicht met de windmolens en kom ik boven. En dan merk ik dat ik ook mijn Tau kwijt ben; die hing aan mijn buiktas en had ik twee jaar geleden in Gubbio gekocht toen ik de Franciscaanse voetreis liep. Het gaat wel lekker zeg: ik raak alles kwijt: mijn washand, mijn groene beer en mijn Tau. Ik vind het wel genoeg. Komt natuurlijk omdat ik vergeten ben Christoffel om mijn nek te hangen.

En weer omhoog klimmen

Met de voorjaarsbloemen

Het gelopen pad

De agriturismo is snel gevonden. Er is een feestje en een hele kinderschaar. Altijd lastig om te bedenken wie gast is en wie eigenaar. Een beetje irritante meneer die er erg trots op is dat hij Engels spreekt, helpt me naar Antonio, de eigenaar. Ik word naast grootmoeder en overgrootmoeder gezet. De een zo gek als een deur, de ander vrijwel tandeloos. De tandenloze is slecht ter been, maar nog wel helder van geest. Maar ik versta haar slecht. De andere vrouw komt naar me toe, begint een heel verhaal en kruipt bijna in me. Ik heb echt geen flauw idee wat ze wil, maar de kleinkinderen die inmiddels om me heen zijn komen staan, wijzen naar hun hoofd. Ik vind het niet erg, maar ik vraag me wel af hoe ik van haar afkom voordat ze bij me op schoot kruipt of zo iets. Ik zag maar steeds dat ik haar niet begrijp, maar dat boeit haar niets. En dan bedenk ik heel helder dat ik het ergens over moet hebben. Dus ik vraag hoe het met haar gaat en dat het een mooie dag is. En ineens is ze afgeleid en ben ik niet meer interessant. De tandenloze overgrootmoeder vertelt me dat ze sinds het overlijden van haar man sterk achteruit gegaan is en dat ze het nu helemaal niet meer weet. Ach gos. De kleinkinderen katten haar af. Maar ook overgrootmoeder wordt afgesnauwd en er wordt tegen haar geschreeuwd. Zeg, een beetje respect mag wel ja. En al is oma volledig de weg kwijt, je hoeft haar nog niet in de zeik te nemen. Hoewel er geen gesprek mee te voeren is, denk ik dat alleen overgrootmoeder haar in haar waarde laat. En ik denk dat ze dat haarfijn aanvoelt.

Afijn, mijn kamer wordt in orde gemaakt. Ik krijg een kamer met vier bedden, opgemaakt in vele stijlen. Het lijkt meer op een slaapzaal van een pelgrimshostel dan een slaapkamer in een agriturismo. De gaten zitten in de handdoeken; en dan niet één klein gaatje, maar vel grote gaten. Ach, nou ja, het is schoon.
Dat schreeuwen doen ze blijkbaar tegen iedereen. Als ik om het internetwachtwoord vraag, wordt me dat ook toegeschreeuwd. Zou de jongen denken dat ik doof ben, dat ik net als zijn oma een beetje koekoek ben, of dat ik zijn Italiaans beter begrijp als hij harder praat?

Jong ...

... iets ouder ...

... oud