Everdiene loopt van Canterbury naar Rome: VRIJDAG 24 APRIL 2015

Ponte – Benevento (17 km)

Ik ben de enige gast en zoals ik al vermoedde wonen de meneer en mevrouw niet in het huis. Ik ben echt de enige in het grote huis. Nou ja, ik slaap er niet minder door. De B&B is eigenlijk van hun zoon. Ik vind het een prima B&B. Het is super schoon en het bed is top. En als ontbijt krijg ik echte Twinings thee met losse theeblaadjes in een thee-ei. Zelfgemaakte jam van ik weet niet wat en honing uit de buurt. De beschuitdingetjes zijn natuurlijk niet veel en de dolce is verpakt, maar als ik een ei gewild had, had dat ook gekund. ‘Continental breakfast’, hij weet wat dat is.

Uitzicht vanaf mijn balkon

B&B All'Abbadia

Hij heeft niet door dat ik loop. Dus ik mag met hem naar Benevento rijden. Ik ga er maar vanuit dat hij wat doof is, want anders heeft hij niets van mijn Italiaans begrepen. Nou ja, wat maakt het uit. Hij blijkt lang geleden naar Santiago te zijn gelopen. In 35 dagen en het was een geweldige ervaring. Hij spreekt verrassend goed Engels. En zo keuvelen we wat verder. Ik pak de laatste spullen in, hijs mijn rugzak op en reken af. En omdat ik pelgrim ben, hoef ik maar 30 euro te betalen in plaats van 35. Nou, dat vind ik nog eens aardig. Ik bedank hem hartelijk. En zo ga ik weer op pad. Hee, er is markt. Ook daar maar even overheen lopen. Het is blijkbaar plantjestijd; had ik gisteren al veel mensen in de weer gezien met aarde en potten, op de markt staan nogal wat kramen met kleine plantjes en het is er overal druk. Nog even water en brood inslaan. De jongen van de alimentari vraagt waar ik vandaan kom (NL, hebben ze daar ook euro’s? Hallo, van welke planeet kom jij?) en waar ik naartoe loop (Benevento, ja dat weet ik; Troia? Nog nooit van gehoord). Hij is waarschijnlijk zijn hele leven het dorp nog niet uit geweest, leest geen krant, kijkt geen journaal en je vraagt je zelfs af hoe lang hij op school gezeten heeft.

Dit is duidelijk het gebied van de wijn en de olijfolie. Er zijn veel druivengaarden en dus ook olijvenbomen. Liep ik vorig jaar door de gemengde landbouw met grote boerderijen met buffels en zo. En vond ik het een arm gebied. Nu zijn het dus de druiven. En volgens mij zijn de mensen minder arm. Een deel van de wandeling loopt door mooi rustig gebied.

Druiven...

... en nog meer druiven

De beschrijving blijkt niet zo duidelijk te zijn, maar ik heb het niet door. Als ik een oude man met een missende ondertand in zijn tuintje gedag zegt, vraagt hij waar ik naartoe loop. Naar Benevento. ‘Dan ga je verkeerd’. En omdat ik er vrij zeker van ben dat ik goed loop, geloof ik hem niet direct. Meestal weten ze de weg met de auto, maar niet lopend. En dus word je nogal eens de verkeerde kant opgestuurd. Aan de andere kant: wie kent beter zijn omgeving dan degene die er woont. En omdat hij erg vasthoudend is, pak ik de gps erbij en blijkt hij gelijk te hebben. Ik heb de afslag gemist en had rechts gemoeten in plaats van rechtdoor. ‘Ben je alleen?’ ‘Ja, ik loop alleen’, antwoord ik hem. En meteen verandert zijn interesse. Oude snoeperd. Ik bedank hem en loop de goede weg in. Uitgebreid om me heen kijkend en foto’s makend, doe ik nog een plas en steek ik de rivier over.

Rivier de Calore

En wie komt me achterop rijden? Denk ik nog even dat het de B&B meneer is, blijkt het de oude baas van zo net te zijn. Of ik bij hem in de auto wil. Nee, want ik loop. Waarom begrijpt nou toch niemand dat? Hij maakt al plaats op de stoel naast hem. Nee, ik ga lopen. Hij praat wat verder, maar ik begrijp niet helemaal wat hij zegt. En ineens dringt het tot me door. Pardon? Of ik voor 5 euro zijn klokkenspel wil bedienen. Is tie nou helemaal gek geworden. Eén kusje dan? Ik ben helemaal stupéfait. En vriendelijk maar toch zeer beslist zeg ik nog een keer nee en loop weg. Dit heb ik nog nooit meegemaakt. Ik mag met enige regelmaat meerijden, maar als ik nee zeg, is dat klaar. Als hij ook meer één vinger had uitgestoken, dan zou ik er direct voor gezorgd hebben dat het niet bij die ene missende tand gebleven zou zijn. En met mijn wandelstokken zou ik ervoor kunnen zorgen dat hij niet eens wist dat zijn klokkenspel zoveel lawaai kon maken. Tsjongejonge, ik ben er nog steeds verbaasd over. En zo loop ik weer verder.

En alweer druivenranken

Het laatste stuk is dicht langs de snelweg. De weg waarop ik loop is niet heel druk, maar er komt toch wel af en toe een auto me tegemoet rijden. Bij een bar/pizzeria besluit ik even pauze te nemen. Het blijkt een soort truckerscafé te zijn. Vast menu voor 8 euro. Eh, ik wil alleen een kopje thee. Ik ben al een zeer vreemde eend in de bijt in dit café zoals ik er uit zie en door het feit dat ik een vrouw ben. Maar als ik dan ook nog een kopje thee wil en niet hoef te eten, dan weet iedereen het helemaal zeker: zij spoort niet. Maakt mij niet uit. Ik ga er nog even naar de wc en loop met mijn broodje kaas weer verder. Op naar B&B De Nuce Maga, waar ik nu voor de derde keer slaap.

Aan het eind van de dag nog even Benevento in.