Everdiene loopt van Canterbury naar Rome: DINSDAG 12 AUGUSTUS 2014

Bracciano - Trevignano Romano

Afstand: 33,9 km (inclusief 28 km met de bus)

Vandaag wil ik met de bus naar Trevignano en dan met de boot terug. Lijkt me leuke combinatie. En omdat ik weet waar ik een buskaartje kan kopen en waar de bushalte is, ga ik wat later weg dan de vorige keer. Ik loop meteen naar de edicola, en je raadt het al. Nee, hij heeft allerhande kaartjes, maar een kaartje voor Trevignano heeft hij net niet meer. Tsjongejongejonge, wat een gezemel. En dus naar de Tabacchi. Die heeft er gelukkig wel één. Maar nog zo iets. Je koopt een kaartje voor een aantal km. En dan moet je maar hopen dat de verkoper weet hoeveel km het is naar de plaats van bestemming. Moest ik 1,30 betalen naar Canale Monterano; moet ik nu 1,10 betalen voor Trevignano. Maar op de kaart ziet dat er echt verder uit.
Bij de bushalte even voor de zekerheid vragen of ik goed zit. Ja hoor, hij komt over 20 minuten. En dat klopt met mijn informatie. Die 20 worden er echter 30.
Nog meer gebruiksaanwijzingen voor gebruik van het openbaar vervoer. Ik heb gemerkt dat mensen altijd helemaal vooraan in de bus gaan zitten. En mocht je iets verder naar achteren zitten, omdat het vooraan al bezet is, dan ga je zeker na een tijdje wel vooraan zitten, als die plaatsen vrij komen. Ik vind het altijd een beetje neurotisch overkomen. Alsof ze bang zijn dat ze niet op tijd de bus uit komen. Hier valt me echter op dat iedereen achterin in de bus gaat zitten. In eerste instantie geen idee waarom, maar dat krijg ik snel genoeg in de gaten. Ik bereik Trevignano en ik druk op het knopje omdat ik er uit wil. Ik weet niet waar de halte is, maar de volgende lijkt me wel wat, omdat ik redelijk in het centrum ben. De chauffeur stopt, ik loop naar de voordeur (ik zit overigens wel voorin, maar dat is omdat ik dan beter kan zien waar ik ben en omdat ik dan minder wagenziek word), die deur doet de chauffeur niet open (er staat ook op dat dat geen uitgang is), ik loop naar achteren en de chauffeur trekt weer op. Zonder dat ik uitgestapt ben. Wat is dit nou weer? Je ziet toch dat ik wil uitstappen? Jemig de pemig, bussen zijn hier inderdaad niet voor de passagiers, maar als werkverschaffing voor chauffeurs, of voor ik weet niet wat. Maar het makkelijk en duidelijk maken voor de reizigers is er ook echt niet bij. Oké, dan neem ik de volgende halte wel. Maakt mij niet uit, maar stom vind ik het wel.
In Trevignano zie ik de VVV. Even vragen waar het museum is. Ik zou ook nog naar een kerk kunnen (maar die is pas tijdens de mis van 18.00 uur open; daar heb ik echt wat aan) en naar La Rocca. Het museum zou gratis zijn, maar er is ook een tentoonstelling van tekeningen van Monet en ik moet nu 5 euro betalen. Maar dat geld gaat naar de arme kinderen in Afrika. Ik denk even dat ik het niet goed versta, maar ze herhaalt het nog een keer voor me en ze zegt het echt. Dit klinkt toch alsof het niet helemaal serieus is. Nou ja, het zal wel. Het is een klein museumpje, met toch ook weer een paar aardige dingen. De tekeningen van Monet zie ik in eerste instantie volledig over het hoofd. Pas aan het eind zie ik er één. Toch even teruglopen om ze allemaal te bekijken.

Palazzo Comunale Trevignano Romano

Trevignano Romano

Ik loop door het oude centrum en begrijp niet helemaal hoe ik bij dat kasteel kan komen. Laat maar zitten. Ik loop richting de boot voor een rustig plekje om mijn lunch op te eten. Even de boottijden checken en dan blijkt dat hij niet om 13.30 uur gaat, zoals ik op internet gevonden had, maar om 12.50 uur. En dat is nu. Ik twijfel even. Eigenlijk vind ik dat te vroeg. Ach, ik neem die van 16.00 uur wel; die paar uur vermaak ik me hier nog wel even. Terug naar de VVV die nog steeds open is om nogmaals te vragen hoe je bij La Rocca kunt komen. Nieuwe poging. En over een klein, stijgend paadje, dat niet echt geschikt is om met sandalen overheen te lopen, bereik ik de ruïne. Er is niet heel veel meer van het kasteel over.

Zicht vanaf de ruïne

Ruïne La Rocca

Het uitzicht is wel mooi. En na een tijdje daarvan genoten te hebben, ga ik voorzichtig weer naar beneden. Ik loop weer richting de boot om de tijd nogmaals te checken en dan zie ik dat het niet 16.00 uur, maar 15.55 uur is. Dat is op zich nog niet zo heel erg, maar deze tijd vaart hij alleen op zon- en feestdagen en dus niet op dinsdag. Ach ja, dat stond natuurlijk ook niet op internet, dus dat is fijn om te weten. Nu kan ik pas om 17.40 uur, maar dat vind ik wel erg laat. En anders toch maar met de bus; die gaat om 15.00 uur. Lijkt me beter plan, maar ja, dan moet ik natuurlijk eerst weer een buskaartje kopen. En alle winkels zijn nu dicht. De edicola die open is, heeft ze niet, maar de bar wel. En die is gelukkig ook open, en hij heeft ook nog het goede kaartje. Maar nu moet ik ineens weer 1,30 betalen. Het blijft een ondoorzichtig systeem.

Als ik weer terug ben in Bracciano, kan ik een aantal dingen doen: nog een keer met de boot een rondje varen (als die boot gaat natuurlijk, want die tijden kloppen voor geen meter), zwemmen in het meer, of nog een keer naar het kasteel. En omdat ik geen zin heb om weer helemaal naar beneden te lopen, en nog minder om daarna weer helemaal terug naar boven te lopen, vallen de eerste twee opties af en ga ik nog een keer het kasteel. Nu zonder rondleiding, waardoor ik meer tijd heb om alles te bekijken. De kassamevrouw herkent me. Ja, ik kom nog een keer. Engelse informatie hè? Ja, klopt. En zo loop ik voor de tweede keer door het imposante gebouw, maar nu rustig op mijn gemak. Ware het niet dat er drie Duitse kinderen door het kasteel schreeuwen en rennen. In de informatie staat toch echt dat dat niet de bedoeling is. Na een tijdje gaat het me irriteren en zeg ik dat ze niet zo hard moeten praten en gewoon moeten lopen. Of ze het daadwerkelijk niet begrijpen of niet willen begrijpen weet ik niet, maar het lijkt vooralsnog geen enkel resultaat te hebben. Na een tijdje komen de ouders er weer aan en blijven ze gelukkig daarbij. Ik heb het idee dat ze tegen hen gezegd hebben dat ik ze lastig vond en ze houden grote afstand van me. Mooi.

Kasteel van Bracciano

Uitzicht op het meer van Bracciano vanaf het kasteel

Vanavond ga ik weer eten bij La Cantina di Beba. Nu ben ik niet de enige klant, maar ik ben wel weer de eerste. Ze herkent me nog. ‘Oh, kom je uit NL?’ En meteen roept ze naar haar man dat ik uit NL kom. Blijkbaar hebben ze het samen over mij gehad. Ze dacht dat ik Engelse was, omdat ik Engels spreek. En dat ze zo blij is dat ik ook Italiaans spreek. Ah ja, samen komen we er wel uit. Ze heeft namelijk geen menu en vertelt haar hele, beperkte menu, uit haar hoofd op. Daar houd ik van, maar ik vind het ook lastig om te begrijpen waar ik dan uit kan kiezen. Ze weet ook nog dat ik een paar dagen geleden alleen een pasta heb gegeten. Of ik dat weer wil. Nou eigenlijk niet; ik heb namelijk zin in vis. En zo krijg ik een antipasta, een bord vol met verschillende soorten vis.

Vis, vis en nog eens vis

Jammiejammie, wat is dat lekker. ‘Zal ik nog even vijf minuten wachten om te kijken of je nog wat wilt?’ Dat lijkt me een goed idee. Ik vind haar en haar Siciliaanse man, fantastisch. Het restaurantje heeft maar vier tafels. Ik neem nog gegrilde aubergines en als toetje een crostata met pruimen (de vorige keer had ik met abrikozen). En dat alles sluit ik af met een Limoncello. Zo, dat was lekker en een heerlijke afsluiting van de laatste avond in Bella Italia, en de laatste vakantiedag. Morgen weer naar huis.