VRIJDAG 8 AUGUSTUS 2014

Bracciano - Anguillara Sabazia

Afstand: 37,8 km (inclusief 17 km met de boot)

Dat wandelen is toch een soort verslaving. Na twee dagen niets gedaan te hebben, moeten de schoenen weer aan. Ik heb met veel moeite op internet een wandeling rondom het meer gevonden met gps-coördinaten. Al het andere dat ik kan vinden is erg kort en met een kaart die je moet printen. Tsja, dat gaat even niet.

En zo loop ik vandaag, tegen de klok in, naar Anguillara Sabazia. Ik schat dat het een dikke 10 km is. Ik kan daarna nog doorlopen naar Trevignano Romano, ik kan ook terug lopen en ik kan met de bus terug. Ik kijk wel. De route gaat helaas over de weg. Niet heel erg druk, maar geen mooi wandelpad. Op de beroerde kaart van de app zie ik dat er een kleiner pad moet zijn en daar loop ik naartoe. Het blijkt een prachtig aangelegd fitnessparcours door het bos te zijn. Klinkt leuk, maar het zit vol met muggen. Ik word gek van het gezoem om mijn kop, en ik zie ze op mijn armen zitten. Al zwaaiend moet ik zorgen dat ik hier weer heel snel uitkom. En zo loop ik even later toch weer op de weg.

En dan kom ik langs het Italiaanse Air Force museum. Ik had wel gezien dat dat ergens was, maar wist niet dat het op mijn route lag. Niet echt een museum waar ik zo maar naartoe zou zijn gegaan, maar als ik er toch langskom, waarom niet. Ik ben wel de enige die het museum lopend met een rugzak bezoekt. En er zijn ook meer mannen dan vrouwen. Ha ha, ik vind het wel geestig. Er zijn vier hangars vol met vliegtuigen, waarvan er maar twee open zijn, vanwege een verbouwing. Eindelijk heb ik een Dakota van dichtbij gezien. Ik hoor mijn vader daar altijd over. En als die af en toe nog eens overvliegt, rent hij naar buiten om even te gaan kijken. Het geluid is (voor hem dan) zeer herkenbaar. Zijn allereerste vliegervaring was in een Dakota. Er staat ook een Spitfire; die kwam in boeken voor die ik las (weet niet meer welke, maar dat moeten oude boeken zijn geweest). En een Fokker, maar dan van een ander merk. Die heeft dit type Fokkervliegtuig voortgezet. Ik vind het erg leuk. Als ik het goed begrijp heeft het museum er 60 vliegtuigen staan. Goed georganiseerd, duidelijke informatie, ook in het Engels, veel personeel en gratis. Wat on-Italiaans.

Dakota

 

Holland!

Na zo’n 1,5 uur loop ik weer verder, naar Anguillara. Omdat ik zo lang in het museum heb rondgelopen, kom ik nu in de middag pas in Anguillara aan. En dus is alles dicht. Beetje jammer. Loop een rondje door het oude stadje en zoek een plaatsje om de bustijden terug te bekijken.

Anguillara Sabazia

Ik heb genoeg gelopen. Ik heb nog drie kwartier om een buskaartje te kopen, en de bushalte te vinden. Dat zou in principe moeten lukken. Maar als ik dan richting centrum loop, zie ik ineens een boot aanleggen. Hé, zou ik ook met de boot kunnen? Of is dit alleen een plezierboot? Ik begrijp van de dienstregeling geen drol, maar de kapitein komt er net aan, dus ik kan het hem vragen. Ja hoor, de boot gaat naar Bracciano en doet daar een dik uur over. Hij gaat namelijk eerst naar Trevignano Romano en dan naar Bracciano. Dit vind ik eigenlijk wel net zo leuk, en dus ga ik varen.

Op de boot

Wat een verrassende dag is het vandaag. Ineens een museum, en ineens met de boot. Heerlijk.
In Bracciano ga ik eerst naar mijn fruitvrouwtje. De pruimen waren erg lekker, en die wil ik nog wel een keer. Dat had ze ook gezegd, maar ja. Nu blijkt ook dat ze alles lekker vindt. En ze prikt daarbij met haar duim en wijsvinger in haar wang. Het gebaar voor ‘lekker’. Nu maar andere pruimen, abrikozen en een meloen. Mjammie, al dat zomerfruit.
Dan nog even naar de VVV, die is namelijk alleen vrijdag, zaterdag en zondag geopend. Beetje weinig voor zo’n toch wel toeristische plaats. Ik leg haar uit dat ik vandaag gewandeld heb van Bracciano naar Anguillara Sabazia. Dat ze begrijpt dat ik echt wel een stukje kan lopen. Maar dat dat over de weg is, en of ze misschien een andere suggestie heeft. Ze komt met een idee om naar Monterano te gaan. Een jongen zoekt de bustijden voor me uit. Ik krijg een plattegrondje. Dat klinkt goed. Even navragen of ik het goed begrepen heb. Ik moet met de bus richting Allumiere, dan stap ik uit bij Canale Monterano en dan kan ik lopen naar Antica Monterano. Dat is oud en mooi. ‘En hoe ver is dat dan lopen?’, vraag ik. ‘Een half uurtje’. Eh, oké. Ik zat zelf meer aan drie of vier uur lopen te denken. Nou ja, het klinkt nog steeds leuk.
‘s Avonds bij Da Regina gegeten. Deze trattoria heeft Irene me aanbevolen. Vooral lokalen komen er. Ik moest vroeg gaan van Irene, omdat je niet kunt reserveren en het er altijd druk is, Ik kom om 19.30 uur aan en het zit al bijna helemaal vol. Er zijn nog twee tafeltjes. Ik had ook niet veel later moeten komen zeg. En ik ben inderdaad de enige toerist. Ik heb zin in vis en dus bestel ik iets uit het meer. Smaakt prima. Ik had alleen wat beter om me heen moeten kijken. Vrijwel iedereen zit met een literfles cola op tafel. Ik zie niemand met wijn. Alleen ik, en als ik een slok heb genomen, begrijp ik dat niemand aan de wijn zit. Wel een beetje raar voor een restaurant in Italië, maar daar moeten ze het duidelijk niet van hebben. Laten we het zo zeggen: ik heb wel eens lekkerdere gehad. En ook niemand neemt een toetje, maar ik heb daar nog zin in. Ik kies voor de panna cotta met bosvruchtensaus. En ook die heb ik wel eens lekkerder gehad. De panna cotta is een beetje kauwgom. Even onthouden voor de volgende keer: je komt hier voor een primo of een secondo, en dat is het. Ik kan me trouwens niet herinneren ooit ergens penne all’arabiata voor 2,50 euro gegeten te hebben. De duurste primo is vier euro.