ZONDAG 10 AUGUSTUS 2014

Bracciano - Antica Monterano

Afstand: 31 km (inclusief 20 km met de bus)

Vandaag dan maar eens die wandeling van een half uur maken. Ik heb bustijden van de VVV gekregen, maar die zijn volgens mij niet volledig. Ik heb mijn eigen dienstregeling van internet gehaald en volg die. Ik trek er drie kwartier voor uit om een buskaartje te kopen en de bushalte te vinden. Dat zou toch voldoende moeten zijn. De eerste Tabacchi die ik tegenkom heeft wel buskaartjes, maar niet naar Canale Monterano. Dan naar de edicola. En het is niet te geloven, maar die heeft ze zo waar. Meteen maar ook voor de terugreis kopen. En ook de bushalte is snel gevonden. Ik heb gewoon een half uur over. Bus komt ook nog redelijk op tijd, en in 20 minuten sta ik in Canale Monterano. De VVV die er zou zijn, kan ik niet vinden, dus met behulp van de gps en het kaartje van de VVV uit Bracciano loop ik naar het park. Het is duidelijk aangegeven. Ik doe een deel van de gele en groene route en de lucht van rotte eieren komt me al tegemoet; ik loop langs een sulfaatbron.

Rotte eieren

Ik stap over op de rode route. Die is wat kruip-door-sluip-door stijgend. Gelukkig kun je alleen maar het pad volgen, want ik heb geen idee waar ik uitkom. En dan sta ik ineens voor een 17^e eeuws aquaduct.

Aquaduct

Gelukkig zie ik nu ook twee mensen. Ik had echt het idee dat ik hier helemaal alleen was en ik vind het een beetje spooky. Het is een compleet verlaten ‘stad’ en ik heb het gevoel dat er nog allerlei geesten ronddwalen. De stad is tot bloei gekomen in de Etruskische tijd (tussen 4^e en 5^e eeuw v. Chr.) en daarna nog een keer in de vroege Middeleeuwen, als zetel van het bisschoppelijk bisdom. Er staan nog ruïnes van kerken, huizen, poorten en een kasteel. Het is echt heel vreemd. Uiteindelijk zie ik steeds meer mensen, maar erg druk is het niet. En zo loop ik wat door de oude straten. Aan het eind is de façade van een grote kerk, de San Bonaventura. Het is niet heel veel meer dan een façade, maar hij staat er trots te staan. Ontworpen door Bernini met als idee dat als je de poort uit zou komen, je de imposante kerk direct goed ziet. Nou, dat is gelukt. De fontein die voor de kerk staat, is een replica. Het origineel staat voor het stadhuis van Canale Monterano.

San Bonaventura

San Bonaventura

Toegangspoort

De originele fontein

Ik had bijna dat hele kasteel niet gezien, omdat er helemaal niemand meer was en ik het hele gebied meteen weer wat spookachtig vind. En ik zag het niet helemaal zitten om omhoog te klimmen. Toch raar. Ik kan de hele dag alleen lopen en dat doet me niets. En ik loop in een al eeuwen verlaten stad en ik voel me niet helemaal senang. Maar goed, er komen een meneer en mevrouw aan die ook omhoog klimmen, dus dan doe ik dat ook maar. Ik zou, naast de kerk, misschien wel het mooiste bijna gemist hebben. Tegen de kasteelmuur staat een enorme leeuw, van marmer denk ik. Het was een onderdeel van een gigantische fontein. Ook door Bernini ontworpen. Vanaf de leeuw liep het water naar beneden. Alleen de leeuw en de waterbak onder zijn nog over. Dat maakt het misschien ook wel zo vreemd. Dit was niet zo maar een stad, maar een goed ontwikkelde, rijke stad die door beroemdheden ontworpen is. Blijft vreemd waarom iets dergelijks ineens verlaten en vergeten wordt. De stad verloor aan economisch belang, mede door malaria, en is uiteindelijk compleet verlaten.

 

Fontein met de leeuw (Bernini)

Fontein en façade kasteel

Kerk bij kasteel

Ik loop weer terug via een iets andere route. De rest van de gele en groene route laat ik voor wat het is. Ik wil niet de allerlaatste bus terug hebben, en dus moet ik om 15.15 uur terug zijn. Daar heb ik nog alle tijd voor, maar een route van vier uur lopen is te veel. Ik loop wat doelloos rond en ga bij een bar wat drinken. De jongen die er werkt spreekt Engels met een Amerikaans accent. En dat wil hij laten weten ook, al doe ik nog zo mijn best om in het Italiaans te praten, hij blijft Engels terug spreken en alles vindt hij ‘fantastic’. Totdat hij zelf door heeft dat hij het inmiddels wel erg vaak gezegd heeft. Maar goed, hij is erg behulpzaam. Ik vraag namelijk waar de bushalte is. Dat is ook zoiets in Italië. Negen van de tien keer is er geen bordje bij de halte en moet je dus maar weten waar de bus stopt. Dat weet hij wel, maar de bus kan zowel van links als van rechts komen, afhankelijk van waar hij vandaan komt. Ik ga op een strategische plaats staan, zodat ik de bus van beide kanten kan zien aankomen en ervoor kan springen. Als ik er even sta, komt de jongen nog een keer aangelopen. Hij gaat wel even bij het restaurant vragen. Daar weten ze ongetwijfeld meer. Maar ook zij blijken geen info te hebben. Ik moet naar de Tabacchi lopen. Daar hangt een dienstregeling, en is ook de andere halte. Ik bekijk echter elke hoek en gat van de Tabacchi, maar zie niets dat ook maar een beetje op een dienstregeling lijkt. Ik loop weer terug en hij zegt: ‘moeilijk te begrijpen hè.’ ‘Nou ja, moeilijk te begrijpen, ik zie helemaal niets hangen.’ En hij loopt zijn bar uit, naar de halte, om zelf te kijken. ‘Je weet wel hoe je een cappuccino moet zetten hè?’ Ha, ha, grapjas. Ik zie hem zoeken, maar hij lijkt ook niets te kunnen vinden. Hij komt terug en zegt: ‘that’s why I hate Italy sometimes.’ Tsja, dat begrijp ik, en het irriteert en vooral verbaast mij ook zeer vaak. En onbegrijpelijk dat het niet verandert. Maar ik weet inmiddels niet beter. En als ik weer naar de Tabacchi loop, komt de bus er net aan. Van de kant waar ik hem in ieder geval verwacht had. Top. Ik spring erin en ben in 20 minuten weer terug in Bracciano.