Everdiene loopt van Canterbury naar Rome: MAANDAG 28 JULI 2014

Montefalco

Afstand: ‘s morgens 4,6 km, ‘s middags 7,4 km

Gisteravond prima gegeten, maar om een of andere reden heb ik het idee dat het weer niet goed valt. Nou ja, zal wel psychisch zijn. Niet zeuren, gewoon slapen, niets aan de hand. Ik word om 24.00 uur een beetje paniekerig wakker, omdat het stikkedonker is en ik geen idee heb waar ik ben. Oh ja, in Montefalco, en het lichtknopje zit rechts. Even naar de wc en net als ik weer in bed lig, voel ik me toch niet helemaal goed. Niet zeuren had ik toch gezegd. Maar het gaat echt niet. Mijn badkamer is op de gang, dus ik pak een handdoek, een tandenborstel en tandpasta voor het geval dat. In de grote badkamer staat een stoel, dus daar kan ik op gaan zitten. En daar blijf ik rustig zitten. Vooral niet te veel bewegen, maar eigenlijk ook niet mijn ogen dicht doen. En als ik denk dat de misselijkheid weer wegtrekt, komt ie ook net zo hard weer opzetten. Ik blijf een dik half uur in de badkamer zitten tot het echt redelijk wegtrekt en ik weer naar bed ga. Uiteindelijk val ik ook gewoon weer in slaap. De volgende ochtend heb ik om 8.00 uur ontbijt besteld. En dat is eigenlijk een beetje te vroeg. De misselijkheid is nog niet helemaal weggetrokken en ik was net weer in slaap gevallen. Nou ja, vooruit. Het ontbijt is echt prima, zelfs met kaas en salami. Maar ik neem alleen wat brood met jam en thee. Emanuela vraagt hoe het gaat en ik zeg dat het niet helemaal goed gaat. Ik zeg dat ik het eerder gehad heb en dacht dat het van de pizza kwam, maar dat kan nu niet, want ik heb geen pizza gegeten. Ik denk dat het van de rode wijn komt. Ik had al eens gegoogled en het blijkt daar een stofje in zit (dat ook in een aantal kazen zit overigens) waar je allergisch voor kunt zijn. Emanuela denkt hetzelfde; ze heeft dat ook eerder gehoord. Maar het kan volgens haar ook komen, omdat ik zo hard gelopen heb, het warm heb gehad en daarna koud in de regen. Zou kunnen, maar volgens mij voel ik dan hele andere dingen. Ik ben echter allang blij dat ik niet weer de hele boel heb ondergekotst. En de dag daarna afwisselend rillen en zwetend in mijn bed lig. Ik denk wel dat dit zo ongeveer de laatste keer rode wijn is geweest in Italië.
Bij het ontbijt komen ook twee jonge Duitsers zitten; het zijn echt nog een jongen en een meisje van nog geen 20 schat ik. Ze lopen al vanaf Florence, maar hebben geen geld, geen kaarten en geen telefoon die ze wat langer kunnen gebruiken (omdat ze vaak kamperen en dan geen stroom hebben om hem op te laden), en een slechte Duitse gids die Elisabeth ook gebruikte en over klaagde. Ze lopen dus nogal eens fout, hebben dan werkelijk geen idee waar ze zijn, spreken geen woord Italiaans (en de Italiaan spreekt geen Engels), en begrijpen niet helemaal dat ze soms wat onverantwoord bezig zijn als ik later Emanuela hoor. Zo denken ze dat ze altijd wel kunnen bellen als er wat is, maar dat is niet zo. In de bergen heb je vaak geen bereik. En ze kamperen af en toe in het wild om de kosten te besparen (ze hebben maar tien euro per dag te besteden; en ze hebben géén pelgrimspaspoort, zodat ze niet van goedkope accommodaties gebruik kunnen maken), en dat kan volgens Emanuela tegenwoordig echt niet meer. Juist op het platteland is de kans groot dat je dan bestolen wordt. Zo goed en zo kwaad probeer ik ze nog wat verder te helpen en van informatie te voorzien voor de etappe naar Spoleto. Ze vetrekken pas na tienen, wat volgens ons ook echt veel te laat is, vanwege het weer, maar goed. Ze moeten het zelf weten. Het zijn enorm aardige lui, maar iets te naïef. Pfff, oma spreekt.
Ik vertrek naar de wekelijkse markt. Die is wel erg klein. Geen groente en fruit te bekennen, alleen planten en wat kledingkramen. En, …. een vrachtautootje met porchetta. Mjammie, Dat had Emanuela al verteld. Heel Montefalco eet maandag tijdens de lunch porchetta. En ik dus ook maar. Bij de bakker brood gehaald en bij de groenteboer nog wat fruit. Dat naar mijn kamer gebracht en de porchetta in de ijskast gelegd. Montefalco wat ontdekt en terug naar mijn kamer.

Palazzo Comunale bij zon

Piazza Comunale

Montefalco

Monefalco

Palazzo di Cuppis

Emanuela woont in het huis naast de B&B met een groot terras en als ik terugkom, zegt ze dat ik daar altijd mag gaan zitten. Dat is fijn. Ik vertel haar dat ik porchetta heb gekocht voor de lunch. Zij had het ook al gehaald. Het terras heeft een prachtig uitzicht op de het stadje; het is er heerlijk.

Porchetta

met brood

Ze vertelt dat het gisteren in Foligno (10 kom verderop) gehageld heeft, in Montefalco dus keihard geregend en in Spoleta was het gewoon droog. Haar dochter woont daar en die zag de enorme zwarte luchten.
Bij de VVV heb ik de bustijden gehaald en die bespreek ik met haar. Ze zou morgen naar Spoleta gaan en een regendag leek mij wel geschikt om in Spoleta door te brengen. Maar ze heeft een beter idee. Er is een mooi museum in Montefalco waar ik eigenlijk vanmiddag naartoe had willen gaan. Als ik daar nou eens morgen naartoe ga, als het toch regent, en nu bijvoorbeeld naar een wijnboer. Ik heb de ballen verstand van wijn, maar vind het wel lekker, dus dat lijkt me wel wat. Ik kies voor de wat kleinere en niet commerciële wijnboer. Daar hoef ik ook niet te betalen voor het proeven en Emanuela belt even om te vragen of het schikt dat ik langskom en dat ik niks koop, omdat dat niet in mijn rugzak past. Zo gezegd, zo gedaan. De wijnboer ligt net buiten de stad op loopafstand. Oh shit, eh, is dit wel een goed idee? Ik ben wel een beetje kort van geheugen. Of ik vergeet de ellendige dingen gewoon heel gauw. Maar ineens bedenk ik me dat ik vanochtend nog had bedacht dat ik waarschijnlijk niet tegen rode wijn kan, en wat ga ik nu doen? Rode wijn proeven. Beetje onnozel ben ik soms wel. Dat betekent niet het hele glas leegdrinken, maar uitspugen (dat staat ook wel interessant) en daarna meteen aan de cola. Ik ben de enige gast en er wordt voor me gedekt. We beginnen met twee verschillende witte wijnen. Ik vind met name de eerste erg lekker, Lamberto, de wijnboer, de tweede. De eerste zal wel voor watjes zijn. Daarna krijg ik drie rode wijnen te proeven, waarvan de laatste een zoete dessertwijn is. Dat is niet helemaal mijn ding, maar de andere twee zijn lekker. Terwijl ik aan het proeven ben, komen er vijf mensen langs voor grappa. Dat geeft mij de gelegenheid om eens te slurpen. Ik zie altijd mensen slurpen en het dan uitspugen. Laat ik dat laatste nou niet doen, maar slurpen moet lukken. En zoals ik Ilja Gort heb zien voordoen, moet je de wijn tussen je voortanden laten glijden. En het proeft echt anders. Het leek mij altijd een beetje overdreven en vooral interessantdoenerij, maar je proeft echt anders; de smaak is intenser. Het is geen gehoor, dus ik doe het wel wat stiekem. Bovendien heb ik net gezegd dat ik de ballen verstand heb van wijn, dus dan moet ik niet ineens net doen alsof ik er wel verstand van heb.
Ik sla de grappa trouwens maar even over. Weet niet of dat nu wel zo’n goed idee is. Daar zijn overigens ook twee soorten van: een doorzichtige en een goudkleurige.
Lamberto spreekt best aardig Engels, maar je moet vooral geen vragen stellen, want die begrijpt hij meestal verkeerd. En hij gebruikt ook nogal eens het verkeerde woord. Hij is vroeger bij de marine geweest en heeft oude kaarten aan de muur hangen. Het zijn kopieën van originelen die meer dan 3000 jaar oud zijn. Tuurlijk joh. Ik krijg ook niet uitgelegd hoe grappa gemaakt wordt. Hij komt niet veel verder dan dat hij dat niet zelf maakt. Ik vind het niet erg; hij is aardig en is erg geduldig met een onnozele hals als ik, en dat ik maar één of twee slokken neem en de rest laat staan. Eeuwig zonde om weg te gooien denkt ie waarschijnlijk. Dat denkt alleen niet meer als ik zo meteen kotsend over de tafel hang. Ik probeer het maar niet uit te leggen.

Wijn proeven

Ik loop weer terug naar Montefalco en ga de eerste de beste bar binnen voor een cola. Zo, nu moet het goed komen, ik ben benieuwd.
De porchetta ligt zo zwaar op mijn maag en ik heb vrij laat geluncht dat ik het diner maar even oversla. Met wat fruit kom ik een heel eind.