Everdiene loopt van Canterbury naar Rome: ZONDAG 27 JULI 2014

Spello - Montefalco

Gelopen: 22,5 km (onderweg: 6 uur 25 minuten, inclusief 1 uur schuilen vanwege regen en onweer)

Totaal: 98 km

Gisteravond hoorde ik van een Zweeds stel dat ook aan het wandelen is, dat het weer in heer Europa in de war is. In Zweden is het namelijk al drie weken onafgebroken 30 graden. Dat is warmer dan hier.
Ik heb me over laten halen om in het hotel te ontbijten. Ik wilde eigenlijk om 7 uur gaan lopen, maar het ontbijt zou om 7.30 uur zijn. Nou, vooruit dan. Dan vertrek ik om 8 uur. Maar niets van dat alles. 7.30 uur is natuurlijk Italiaanse 7.30 uur en dus kan ik pas om 7.45 uur eten. Beetje jammer, want nu vertrek ik ook pas om 8.15 uur. Aan de andere kant was het ontbijt wel fantastisch. Ze hadden zelfs kaas en ham, en yoghurt. Top. Met een goed gevulde maag gaat het lopen zoveel beter.

Spello

En dacht ik hem gisteravond bij het diner al even herkend te hebben, nu zie ik hem weer: Marnix Kappers (o.a. van de familie Knots) logeert hier ook. Ze zijn met z’n drieën en de enige vrouw hoorde ik gisteravond al zeggen dat ze me eerder gezien had. Als ik echter Nederlands hoor, duik ik meteen weg, en had dus helemaal niet gezien wie het waren.
Ik heb er meteen goed de pas in. En het drietal met Marnix Kappers passeert me op de fiets. Tsja, nu kan ik er natuurlijk niet om heen, dus groet ik ze. ‘Zo, die heeft al een eind gelopen’, hoor ik nog net.
Vlak voor Bevagna loop ik op een vage grasweg. Het gras is vrij hoog en dat loopt beroerd. Daarnaast is er echter een akker waarvan het gewas net geoogst is en ik twijfel of ik daar zal gaan lopen. De kans bestaat natuurlijk dat er tussen het pad en de akker zo meteen een geul komt. En dan is de vraag hoe ik die weer overkom. Nou ja, daar moet ik dan maar even goed op letten. En zo loop ik iets gemakkelijker over de akker. Dat is van korte duur, omdat die geul er inderdaad aankomt. Ik loop dus weer richting het graspad. Je zou denken een gewaarschuwd mens telt voor twee. Maar helaas. Boink, daar lig ik al in de geul. Shit met peren. Oetel. Het gras was daar zo hoog, dat ik niet door had dat die greppel al begonnen was. En natuurlijk net iets van bramenstruiken of zo. Ik twijfel nog even of ik zelfs niet in een heel brandnetelnest ben gevallen. Overal prikt het en doet het zeer. Ik kan alleen maar op mezelf schelden. Maar tsja, het is genetisch bepaald. Mijn oma lag altijd al op de grond, mijn moeder doet hetzelfde en ik dus ook. Sterker nog, mijn moeder is gisternacht gevallen toen ze over de drempel van de slaapkamer struikelde. Het verschil is alleen dat ik na een val net zo makkelijk weer op sta, overal schrammen heb die wel zeer doen, maar verder niets heb. Mijn moeder kan zonder hulp niet overeind komen en heeft nu een gekneusde enkel.
In Bevagna mijn lunch gehaald, een oude Romaanse kerk bekeken en weer verder.

Bevagna

Heb er iets langer gezeten dan de bedoeling. Probeer bij de VVV nog even na te vragen wat het weer gaat doen. Maar ik heb meteen al door dat dat een domme vraag is. ‘Het is mooi, en dat blijft volgens mij zo. Ik kan het wel even voor je nakijken.’ en de smartphone komt te voorschijn. ‘Nee hoor, niks aan de hand.’ Ik vraag of Montefalco 5 of 6 km is. ‘Ja, zo iets. Met de auto is het tien minuten.’ Pff, ben je blind of zo? Je ziet toch wel dat ik aan het lopen ben. En 5 of 6 of 7 km maakt dan wel even uit. Nou ja, laat maar, onbegonnen zaak. Ik race gewoon weer verder. Op een bord zie ik dat het nog 7 km is. Dat is toch iets langer dan ik dacht. Besluit daarom nog ergens iets af te snijden. Ik blijf gewoon op de weg lopen, in plaats van een langer landweggetje. Het is zondag en vrij rustig, dus dat moet wel lukken. Ik zie het alweer donker worden om me heen, dus ik ga nog een tandje harder. De weg begint echter te stijgen, dus ik moet even stoppen om op adem te komen; ik kan niet meer. Ik sta te hijgen als een werkpaard. En helemaal buiten adem en bezweet kom ik aan in Montepennino. Ik denk dat het nog maar een km lopen is, maar het ziet er nu echt dreigend uit. Ik twijfel of ik dan toch hier zal blijven of die km nog zal lopen. Even vragen aan een meneer. Het is inderdaad maar één km en later in de middag gaat het regenen en onweren. Oké, ik ga ervoor. Ik ben echter nog niet op de helft of ik voel de eerste druppels al. Stug doorlopen en dan bereik ik Montefalco. Vanwege de regen kan ik niet zo snel zien waar ik precies moet zijn voor de B&B. Daarom loop ik maar naar het centrum. Eerst een cola kopen en net als ik op het plein ben gaat het nog harder regenen. En dus verplaats ik alles naar de overkapping van het Palazzo Comunale. En ik zit daar net of het begint me toch te hozen. Ik ben precies op tijd. Alle kraampjes van de kunstmarkt weten niet hoe snel ze moeten inpakken om de boel te verplaatsen. Het begint te waaien en zelfs onder de overkapping zit ik niet helemaal droog. En dan gaat het natuurlijk ook nog onweren. Ik ben echt net op tijd binnen.

Piazza Comunale Montefalco

Geen idee hoe lang dit gaat duren, daarom bel ik maar even met de B&B of ze wel plaats heeft. En dat heeft ze gelukkig. Ze wil me wel met de auto komen ophalen, maar als ze hoort dat ik op het Piazza Comunale ben, dan gaat dat helaas niet; je kunt daar met de auto niet komen. En dus wacht ik een uur totdat het redelijk gestopt is met de regen. Bij de B&B annex frantoio aangekomen, vertelt Emanuela dat het de komende week heel slecht weer wordt. De weerman had gezegd dat het net oktober lijkt. En omdat ik alleen loop, raadt ze me af om verder te lopen. Ze weet duidelijk waar ze het over heeft. Ze weet ook dat ik morgen naar Spoleto zou lopen, een grote stad, en de twee dagen daarna naar the middle of nowhere. Hè, dit is echt balen. Ik weet het gewoon even niet. We spreken af dat ik morgenvroeg mag vertrekken en mijn ontbijt in een bar neem, of dat ik nog een nacht blijf en dan om 8 uur ontbijt krijg. Ze belt me vanavond om 21.00 uur; dan kan ik er nog even over nadenken. Ik weeg de mogelijkheden tegen elkaar af. Hier blijven en de komende dagen met de bus plaatsen in de buurt bezoeken, maar hoeveel dagen is dat leuk? Elke dag een stukje verder met de bus, maar waar kom ik dan uit en hoe kom ik weer terug als het weer beter wordt en ik weer verder kan lopen? Nu naar Rome en daar een week blijven, maar ik heb geen accommodatie geregeld en een week een grote stad vind ik een beetje te veel van het goede. Ik weet het echt niet. Ik blijf in ieder geval nog een extra nacht in Montefalco en zal vanavond Emanuela vragen wat de mogelijkheden van de bus zijn. Eerst maar eens douchen.
Als ik onder de douche ben geweest en mijn benen weer schoon zijn, blijkt dat ik er toch wel gehavend uitzie. Schrammen en blauwe plekken op mijn beide knieën door de val van gisteren. En nog grotere schrammen op mijn rechterkuit van de val van vandaag. En dan heb ik het nog niet over de kleine schrammetjes op mijn armen; die zijn niet noemenswaardig.