DONDERDAG 24 JULI 2014

Assisi - Santa Maria degli Angeli - San Damiano - Assisi

Afstand: 25 km (waarvan ongeveer 7 km met de bus)

Er zit ook een voordeel aan Duits eten. Bij het ontbijt niet alleen maar cake en andere zoete dingen. Nee, gewoon brood met kaas en salami. Mjammie.
Gisteravond kreeg ik een sms van Elisabeth dat ze een reisbureau gevonden heeft, waar ze een treinkaartje kan kopen, maar die gaat pas om 9.00 uur open. Of we dus wat later kunnen afspreken. Natuurlijk kan dat. Ik ga dan eerst naar Chiesa di Santo Stefano en dan naar Basilica di Santa Chiara.

Chiesa di Santo Stefano

Santo Stefano is oud en klein. Ook dit was een mooie plek geweest om een kaarsje te branden, maar helaas, dat kan niet. Santa Chiara is stukken groter. Het kruis is mooi, maar de rest vind ik te nieuw. Als ik in mijn boek aan het lezen ben wat ik allemaal kan zien, komt Elisabeth eraan. Samen lopen we naar Basilica di Santa Maria degli Angeli. Eigenlijk ook niet mooi. Alleen het kleine van oorsprong Byzantijnse kerkje in het midden van de kerk is mooi.

Byzantijns kerkje in de Basilica di Santa Maria degli Angeli

Je kunt verder nog naar de rozentuin. Daar is ook een beeld van Franciscus met twee levende witte duiven. Iedereen maakt er een foto van. Daarnaast hangt echter een bord met ‘St. Frances Street’ en daaronder de naam in het Arabisch en het Hebreeuws. Ik heb het idee dat het uit Jeruzalem komt. Geen van de bezoekers lijkt het te zien, maar ik vind het een prachtige weergave van samengaan van verschillende culturen in deze tijd van oorlog in Israël, maar ook die tussen de Oekraïne en Rusland en het neerschieten van een vliegtuig.

Sint Franciscus straat

In Santa Maria degli Angeli erg lekker geluncht. De bedoeling was om daarna met de bus naar het klooster San Damiano te gaan. Maar als we bij de bushalte zitten te wachten op de bus, besluit Elisabeth toch maar niet mee te gaan. Ik vind het prima. Ik kan alleen niet zoveel met dat wispelturige gedoe. Afspraak is afspraak bij mij. Maar goed. We stappen allebei in de bus en vlak voordat ik eruit moet, nemen we afscheid. Elisabeth gaat de volgende halte er pas uit.
Het wordt erg donker en het begint te onweren. Bij de halte begint het ook te regenen. He bah, niet weer. Ik weet dat het niet ver is, dus ga ik zo goed en zo kwaad als dat gaat rennen. Het gaat steeds harder regenen en onweren. Op het bord zie ik dat San Damiano pas om 14.00 uur opengaat; het is nu 13.35 uur. Maakt me niet uit, ik kan daar vast schuilen. Het blijkt dat ik niet de enige ben. Pff, wat ben ik blij dat ik ‘onderdak’ heb. Het zeikt van de regen en het rommelt flink. Het klooster is prachtig, oud, sfeervol en niet te druk. Ook hier mag je binnen weer geen enkele foto maken helaas.

San Damiano

Als ik weer op het pleintje voor het klooster terug ben, zie ik dat er kaarsjes gebrand worden. Ik vind dit een prachtige, rustgevende plek, en steek twee kaarsjes aan; één voor de omgekomen leerkracht uit Australië en één voor de omgekomen leerling en haar ouders uit Singapore. Het is een monument voor oorlogsslachtoffers en omgekomenen in concentratiekampen. Ik raak er geëmotioneerd van. En zoals ik al eerder schreef: ik weet niet waarom, maar het vliegtuigongeluk heeft diepe indruk gemaakt. Ik blijf er lange tijd zitten, kijkend naar de kaarsjes, in gedachten verzonken.



Kaarsje aangestoken

Ik haal een stempel en blijf nog even langer zitten. Hopen dat het alsnog droog wordt. Een Amerikaanse naast me vraagt wat ik gehaald heb. Ik leg uit dat ik stempels verzamel, omdat ik als pelgrim naar Rome loop. Daar heeft ze nog nooit van gehoord. Ze moet er even over nadenken. ‘Met een rugzak?’ ‘Ja‘, antwoord ik. En het is weer stil….. ‘Alleen?’ vraagt ze dan. En ik antwoord weer met ja. En weer is het stil….. ‘Dat is moedig’ zegt ze dan. ‘Dat valt wel mee hoor‘, zeg ik.
Ik loop in de regen weer terug. Het blijft uiteindelijk de hele middag regenen. Ik ga terug naar de basiliek van Santa Chiara om de rest van de kerk te bekijken. Het mooiste blijft het kruisbeeld van San Damiano. Franciscus zou dit kruisbeeld tot hem hebben horen spreken. Het dateert uit de 12^e eeuw. De zusters hebben het meegenomen uit San Damiano toen zij naar de stad verhuisden. Ook hier mag ik natuurlijk weer geen foto’s maken, maar ik krijg wel een stempel. Ik blijf een beetje in een droefgeestige stemming. Ik moet mezelf daarom maar eens verwennen. Ik ga naar een bar voor een heerlijke thee met een soort negerzoen in de vorm van een ‘kniepertje’. Mjammie.
Eerst maar even naar mijn kamer om naar de wc te gaan. En dan naar de San Francesco. Daar zie ik de Indiase nonnen bij een bar. Volgens hen is de deze de goedkoopste. Ik drink een koffie met hen mee, mijn allereerste deze reis. In San Francesco op zoek naar de fresco van Franciscus. Een Chinees die Engels spreekt is al niet te verstaan, maar een Chinese monnik die Italiaans probeert te spreken, is helemaal onverstaanbaar. Ik begrijp gelukkig wel waar ik een stempel kan krijgen en waar ik de fresco kan vinden; geen idee wat hij nog meer verteld heeft. Ik vind dit toch wel de mooiste kerk van allemaal. Ik blijf er lang zitten en ga dan nog een keer naar de winkel om nog een paar kaarten te kopen. Dat krijg je als je geen foto’s mag maken. Bij de uitgang kom ik de Duitse en de Braziliaanse non tegen.
Eerst maar weer even opfrissen. Ik kan natuurlijk mijn grijze broek gewoon weer aandoen. Daar zien ze me inmiddels al twee dagen in, en omdat ik uiteraard nog meer kleren mee heb, besluit ik toch maar mijn rokje aan te doen. Oké, het is een beetje kort, maar mijn schouders zijn bedekt. Ik vind dat ik er keurig en opgefluft uitzie. Hm, misschien ben ik de enige die dat vindt. Als ik bij de eetzaal aan kom, word ik direct door de Duitse gastnon van top tot teen bekeken. Ik zie aan haar blik dat ze het te kort vindt. Tsja, jammer dan.
Vanavond pasta met tomatensaus als voorgerecht. Best oké, maar lang zo lekker niet als mijn pasta van vanmiddag, en als hoofdgerecht weer vlees (met veel vetranden), aardappelen en sla. Tsja, het is absoluut geen haute cuisine, en toch blijft iedereen maar zeggen dat het allemaal zo lekker is. Ik zal dus wel de enige zijn die zo kieskeurig is. Maar voor een pelgrim is het een eenvoudige doch voedzame maaltijd. En dus prima.
Bij het weggaan na het eten word ik nog een keer van boven naar beneden afkeurend bekeken. Oké, ik zal morgen gewoon weer mijn vieze broek aantrekken. Je hebt de keus: schoon en kort, of stinkend en lang. Mij maakt het niet uit.
Na het eten vraag ik of ik nog één, en misschien wel twee nachten kan blijven, vanwege de slechte weersverwachting. Tijdens mijn volgende etappe naar Spello moet ik over de berg Subasio en dat lijkt me met regen en onweer geen goed idee. Non Regina begrijpt het. Ze wil me niet bang maken, maar er is (ik weet niet wanneer) een meisje op de Monte Subasio omgekomen door het onweer. Ik weet genoeg. Ik blijf nog even hier. Gelukkig kan dat.